Elbette senden güzel olacaktı
Çizdiğin resim
Yaptığın heykel
Senden büyük olacaktı
Senden yakışıklı
Elbette senden doğru söyleyecekti
Yazdığın şiir
Elbette senden çok duyacaktı
Söylediğin türkü
Sen oldugundan büyüksün
Sen olduğundan iyisin
Sen olduğundan güzel
Fotograflar, filmler ve grafik tasarım işlerinden oluşan güzel bir portfolyo. Meraklılarına önerilir...
Her zamanki gibi yavaş ilerliyor hikayesi Nuri Bilge'nin. Öyle uzun uzadıya anlatılacak da bir öykü değil işlenen. Gene hikaye değil anlatımı, anlatırken kullandığı görsel dil büyüledi beni. Nuri Bilge fotografı çok iyi biliyor. Bir fotograf sergisi gezer gibi izliyorsunuz filmi de. Görsel bir şölen. Kendi oynamasa daha iyi mi olurmuş? Bilmiyorum. Ben rahatsız olmadım. Alıcılarımı (algımı) "Adam özportre çekmiş" kanalına ayarlayıp, sonra da alıcımın ayarı ile çok oynamadım. Seyredilsin diyorum son olarak, keyif alınacaktır illa ki de bir yerinde.
Uzun bir bayram tatili (çalışma kampı) sonunda henüz eve girmiştim. Kahvaltımı hazırlarken bilgisayarıda açıp müzik yapmak niyetindeydim. Diler laf attı. Hoş geldin, buyur sana seveceğin bir link deyip Nuri Bilge'nin fotograflarının olduğu linki yolladı.
Sahne gözümün önüne gelir gibi, Cem Yılmaz toplamış arkadaşlarını anlatıyor. "Ya abi şöyle yerli bir Amelie çeksek, olur mu be, olur niye olmasın" Olmuş. Hem de çok güzel olmuş. Yanlış anlaşılmasın filmi kötülüyor veya taklit gibi görüyor değilim. Amelie havası yok mu, hayır, var filmde ama gene de her şeyi ile Cem Yılmaz'ın eseri olduğu belli. Mazhar her daim gönüllerin fatihi, Özlem ablamız da yakışmış. Sarkan hiç bir yeri yok filmin. Gidilsin, izlensin, eğlenilsin.
Sabah 5:50 idi uyandık. Cuma gecesi Asmalı Mescit'de şahane bir yemek ile başlayan Beyoğlu keyfimizin gece yarısını çok geçe Babylon'da sona ermesi sebebi ile sabahın o saatinde damarlarımızdaki alkol oranı daha normale de dönmemişti. Alelacele çıktık evden. Metro'nun Mecidiyeköy'deki şubesine vardığımızda kuzen ile kahkahalarımızı tutamadık. Bizim de içinde olduğumuz bir grup sefil kepenkleri kapalı bir Metro Turizm şubesi önünde bekliyordu. Neyi mi? Tabi ki Godot'u.
Bursa'da garajda "Bursa'dan sonra devam edecek yolcular otobüsün etrafından ayrılmasınlar, otobüsümüz hareket halindedir." anonsu ile mola veriliyor. Tam dışarda iki gram oksijen soluyup, buraya kadar geldik artık olmadı peder beyleri çağırırız gelir alırlar bizi Bursa'dan sohbeti yaparken, otobüsün şöför süitinden (arka kapıda merdivenlerin solundaki daire) önce iki ayak çıktı sonra da ayakkabılar fırlıyor. Yeni şöfürümüz dünyaya gözlerini açıyor. Amcanın yüzü biraz kırmızı ama biz olayı kavramaktan çok uzaktayız. Otobüsümüz yeniden, aslında hiç ara vermediği hareketine devam etmek için silkiniyor, fakat daha garaj kapısına yeni varmıştık ki, baktık bizim şöför polise üflüyor. Amcam bizden daha sağlam içtiği için bir önceki gece bünye alkolü daha atamamış herhalde. Bu arada Bursa'da arka beşliye yeni katılan köykü dayım, ayakkabılarını çıkarmış, bacak bacak üstüne atmış, meslerini burnuma sokmakta. Kendisi, meslerini her abdest aldığında ıslak elleri ile sıvazlandğı için bunda bir sakınca görmüyor. Ben zaten haşa, zibidinin tekiyim, ne haddime. Derken amcam beklemeye daha fazla dayanamıyor. "Siktirsin keraneci, madem içecek hangi zıkkımı, ne oturuyo direksiyona" diye basıyor küfrü. Biz Utku ile"Keraneci" lafına kopuyoruz, ama kahkaya atmak ne mümkün. İnsanlar bekmeketen sıkılmış ve gerilmiş durumdalar zira şöförümüz yarım saattir polis ile tartışarak alkol seviyesinin makul bir düzeye düşmesi için zamana oynuyor. Derken bizim cilt doktoru hostesimiz küt düşüyor. Bayılıyor. Amcam, güzel amcam durur mu, hemen durumu bize özetliyor. "Bu karı milleti böyledir, hırslandı ya, hırsından bayıldı galdı gız...". Zar zor yeni bir kadro ile yola çıkıyoruz Bursa garajından, mucizevi bir şekilde yarım saat sonra garajda indirilen şöför ve bayılan hostes de otobüse yeniden biniyorlar ama biz artık soru sormaktan yorulduğumuz için evimize varmak istiyoruz. Dokuz saatte sona eriyor Metro Turizm maceramız. Nice maceralar diyoruz. Bu bu arada efenim nice bayramlara...
Etta James. 14 yaşında bir annenin gayrımeşru çocuğu olarak dünyaya gelmiş diye başlıyor wikipedia'daki hayat hikayesi. Bir düzüneden fazla albüm yapmış bir vokal. Caz vokal diyemiyorum çünkü bazen caz vokal, bazen bir blues kraliçesi, bazen bir soul şarkıcısı. Güzel ama çok güzel bir ses rengi var. Ben Life, Love and the Blues albumü ile keşfettim. Özellikle albüme ismini veren şarkıyı çok beğendim. Meraklılarına tavsiye olunur.
Film'in ortasında "Ben bu filmi daha önce görmüştüm" dedim kendi kendime. Film bittiğinde ise, evet, evet ben geçen sefer de anlamamıştım bu filmi diye homurdanıyordum. Neyse geldim biraz okudum film hakkında. Film üstüne metafizik okumalar var. Ben pek haz etmedim onlardan. En çok New Yorker'da yayınlalan makaleyi beğendim. Filme Doğu Avrupanın dağılıp Batı Avrupa ile yeni bir Avrupa yaratması süreci olarak bakıldığında, evet benim izlerken anlamadığım bir çok imge yerine oturuyor. Lafı uzatmama çok gerek yok. Amacım filmi seyredenlere, seyeredeceklere film üzerine bulduğum makaleyi işaret etmekti. Burda anlatacaklarım onun tekrarı olacak.
Deniz kokusu getiriyorumGüneş kavurmuş tenimi
Bir sevişme sonrası gibi
Neden umursamaz ve yalınım
Hiç bilemiyorum
Yarım gün uzakta ankara
Sokaklarında puslu kentliği oynamak için
Yine gazeteleri okumak
Yine gece bıkkınlığı
Yine sabah telaşlarına
Alışmak için
Deniz kokusu getiriyorum...
Müzik bloglarını keşfediyorum. Buyrun tasarımı ve içereği ile çok keyifli bir müzik blogu.
En az Haneke kadar rahatsız edici. Avcısından öç alan bir av hikayesi. Çocuklara karşı düşkünlüğü -pedofili- olan bir fotografçı, internetten bulduğu 14 yaşında bir genç kız tarafından ölüme sürükleniyor. Çekimler muhteşem. Hareketli kamera çok güzel kullanılmış, efektler çok yakışmış. Adamın stüdyosunda geçen planlarda nötr stüdyo ortamı çok anlamlı kullanılmış. Suçluyu film sonuna kadar yargılayamıyorsunuz. Adelet duygunuzu her an kaybediyorsunuz. Tadında bir gerilim var. Sürekli diken üstünde karar vermeye çalışıp filmi bitiriyorsunuz. Sonuç mu? Bağımsız sinemayı seviyoruz.
Efendim, vakti zamanında radyo hayatımızdı konulu, şahane bir aile etrafından radyo ile alakalı binbir hikayenin döndüğü güzel mi güzel Woody Allen filmi. Bugün gazete keyfi yaparken canım çekti. Üşenmedim kalktım gittim Tunalı'dan DVD'sini aldım. İzledim. Pişman değilim :) İzlemeyenlere önerilir.
Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more; it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.— William Shakespeare , Macbeth Act 5, Scene 5
Doktoranın sonuna yaklaşırken, bu araştırmanın ana yayını olacak makalenin ilk taslağı hazır. ASME Journal of Computing and Information Science in Engineering'e doğru adım adım. Ha bu arada pazar akşamı 5buçuk oldu. Ben izninizle biraz haftasonu yapacağım:)
Akşamdan biliyordum ya aymazlık yaptım da gidip almadım işte. Sabah uyandığımda evde ekmek yoktu. Daha yüzümü doğru düzgün yıkamadan, yarı uyur yarı uyanık yollandım Tansaş'a. Ekmek standının önünde onu mu alsam bunu mu diye alık alık bakarken birden gözüme Delba marka Alman ekmeği ve Wasa marka Alman gevreği ilişti. Çok bir haberim yoktu bunların varlığından Almanya'ya gitmeden önce. Orda otelde bol bol tüketmiştim ikisinden de severek. Alman ekmeği dediğim çok yoğun ve lezzetli bir esmer ekmekti. Ordayken yok efendim bu ne ekmeğidir diye merak etmemiştir. Gevrek de namı diğer Alman gevreği, bir gevreğe göre oldukça lezzetliydi. Neyse efendim lafı uzatmayayım. Biraz önce aldım ikisinden de. İkisi de çavdardan yapılıyormuş. Şimdiye kadar bilip, yiyenlere, beni niye bu konuda aydınlatmadınız diye kızmak, bilmeyip, yeni tadlara açık olanlara da tavsiye etmek istiyorum. Tansaş'larda var. Deneyiniz.
Almanya'ya kadar gitmiş iken Berlin görülmeli diye düştük yollara Cumartesi. Yemekli vagonda geçen bir yolculuk sonrasında öğleye doğru vardık Berlin'e. Hiç şimdiye kadar gezi otubüslerine binmemiştim. Hatta insanları da anlayamazdım. Alın bir harita elinize gezin kardeğim şehri. Ne o öyle otobüsün üstünde şehir mi gezilir derdim. Baktık ki gezilecek çok yer var, sadece bir günümüz var, onun da yarısını yolda yemişiz, attık kendimiz bir gezi otobüsüne. Çok başarılı bir yöntemmiş bu. Gezi otubüsü gezdirdi. Biz sevdiğimiz yerleri belirledik. Sonra da inip oraları yayan gezdik. Az zamanda büyük bir şehirden en çok keyfi almak isteyenlere önerilir.
On gün süren Hamburg seyahatinden nedir kalan diye düşünmeye başlayınca ilk aklıma gelen fotografta gördüğünüz ALEX isimli mekan olduğunu farkettim. Akşama kadar süren yorucu toplantılar sonrasında Türk ekibi olarak ALEX'de buluşuldu. Ayaklar Elbe nehrine doğru uzatılıp yemekler yenildi, biralar içildi, keyifli sohbetler edildi. İlk hafta hepimizde nasıl bir yer bu Hamburg merakı vardı. Orası senin burası benim Hamburg'un keşfine çıkıldı. St. Pauli'den, limana, tren istasyonuna, farklı yerlere takıldık. Son kararımız hepsini gördükten sonra ALEX oldu. Son 3-4 gün aynı mekanda oturunca, "Ich bin Hamburger" (Hamburg'luyum) hissetmeye başlamıştık.
