İşlemci Katili

Efenin yok öyle şekilli bir işlemci fanı gördüm, hemen şunu bir takıvereyim de bilgisayarım ne kadar sessiz olacak, nasılda soğuyacak felan demeyin. Sakın ha. Ne mi oldu, eski fanım sökerken kendisine yapışık olan cpu ile birlikte elimde kaçtı ve düştü. Sonra ben birşey olmamış gibi onu takıp bilgisayarı çalıştırmaya kalkınca, meret çalışmadı. Allah işlemci gitti diye bilgisayarcıma koştum. (Ailemizin bilgisayarcısı Burak, Tetra Bilgisayar) Yeni işlemciyi taktık, bir de ne görelim anakart da gitmiş. Neyse Allahtan anakartım garanti kapsamındaymış da ekonomik gedik çok büyümedi, fakat ne çare ki tatil öncesi sabahın 2'si oldu ben hala sistem kuruyorum.

Hale Gür, Ege'in Altın Sesi

Günlerdir, durup durup Hale Gür'den Yür Dilber Yürü Saçın Saz Gibi türküsünü dinliyorum. Hali hazırda bu kadar çok Hale Gür dinliyorken iki satır da ben ekleyim internet'e Hale gür hakkında. Çocukluğumdan bir sima Hale Gür. Zihnimdeki görüntüsü de tam da yandaki resimdeki gibi, 80'lerden kalma. 80'lerde başlayan festival furyasından Sındırgı'da nasibini almış ki, her sene Halı Festivali düzenleniyordu. O festivallerde de illa ki bir tane assolist konseri oluyordu. Hale Gür'de Sındırgı Halı Festivalinin bir kaç defa assolisti olmuştu.
Pek sevilir Sındırgı'da Hale Gür. Yaşlılar, radyo ile büyümüş olanlar, zaten tanırlar kendisini İzmir radyosundan. Radyo da bizim oraların türkülerini söylüyor diye bilirler isimini. Köye Amcama veya Halama gittiğimde de, tütün dizerken dinnenen kasetlerin arasında görürdüm, mahalli sanatçıların kasetleri ile birlikte.
Annemlerin akranı Hale Gür. 51'de doğmuş. 70'lerin başından itibaren İzmir radyosunda çalışıyormuş. Halen de Karşıyaka Belediye Konservatuvarında şeflik yapmaktaymış. Bir site var kendisi hakkında daha detalı bilgi edine bileceğiniz ve siteyi okurken de bir kaç tane türküsünü dinleyebileceğiniz. http://www.halegur.tr.gs/ İlgilenenlere tavsiye ederim.

Gece ve Portishead

After time the bitter taste

Of innocence decent or race

Scattered seeds, buried lives

Mysteries of our disguise revolve

Circumstance will decide

These sour times

Who oo am I, what and why

Cos all I have left is my memories of yesterday

Software Art

Sabah Ortadoğuda neler oluyor diye bir yabancı kaynaklara bakayım dedim. Yok CNN ne diyor, BBC ne diyor derken MSNBC'nin sitesinde fotograflara bakmaya başladım. Ekranda bir savaş fotografı var ama bir sıkıntı var sanki, birşeyler garip geliyor bana. Hemen farkettim ki MSNBC savaş fotograflarının altına, herhangi bir haber fotografına yaptığı gibi reklamlar yerleştirmiş. Aklıma hemen software art (Yazılım Sanatı) geldi. İki farklı kaynaktaki malzemelerden bir sayfa hazırlayan kod, haber okuyucusuna İRONİK ve ABSÜRD bir sunum hazırlamış. Yani sanatsal ürün kod tarafından oluşturulmuş. Aynı malzemeler kullanılarak benzer bir ürün tüketim toplumuna ve savaşa eleştirel gözle bakan bir sanatçı tarafından üretilip müzelerde sergilenebilirdi de. Buyrun bir kaç örnek;

Savaşta evi yıkılanlara çok uygun koşullarda kredilerimiz var ...

Savaştan AlaskaAir ile kaçın...

Operasyonda sadece illy içilir ...

Cocorosie

Bugünlerde elime aldığım her gazetede onların adı geçiyor. Sierra ve Bienca. 20li yaşlarda iki kız kardeş. Bu popüleritenin sebebi İstanbul Caz Festivaline teşrif ediyor olmaları. İyi ki popülerler, iyi ki teşrif ettiler de tanıdık onları. İlk albümlerini " la maison de mon reve" buldum, dinledim. Bambaşkalar. Kelimenin tam anlamı ile bambaşkalar. Tanıdık melodiler, opera vokelleri, bildik gitar ve piano tonları arkasına eklenmiş raslantısal kaynaklı düzensiz ritimler, gürültüler. Ekşi sözlükte şöyle bir yorum var kızlar hakkında, pek beğendim;

sanki 2 sevimli ablam varmış da pazar sabahını, gecelikleriyle ve dağınık saçlarıyla salonun penceresi önünde şarkı söyleyerek ve etraftaki aletlere de şarkı söyleterek geçirmeye karar vermişler.ilk albümlerini dinlerken hissettiğim şey tam olarak buydu.

(adalita, 23.10.2005 18:24)

DADA hiç bir anlam taşımaz

"Bir sanat yapıtı, yasa gereği, nesnel olarak, herkes için hiç bir zaman güzel değildir. Demek ki eleştiri gereksizdir, eleştiri her birey için, yalnızca öznel olarak, ve en küçük bir genel nitelik taşımaksızın vardır. Bütün insanlığın ortak psişik temelini bulduk mu sanıyorsunuz? İsa'nın girişimi ve kutsak kitap, geniş ve iyilikçi kanatların altında şunları gizler: boklar, hayvanlar, günler. Şu sonsuz, biçimsiz çeşitlemeyi yani insanı oluşturan kaosa düzen vermeyi nasıl isteyebiliriz ki? "Komşunu sev" ilkesi bir ikiyüzlülüktür. "Kendini tanı" bir ütopyadır ama daha kabuledilebilir niteliktedir çünkü içinde kötülüğü de barındırır. Acımak yok. Katliamın ardından bize arınmış bir insanlık umudu kalır."

Dada Manifestosu Tristan Tzara (1918)

Şamil bugün bir sohbet esnasında "Ne demek Umut DADA?" diye sorunca eve gelip kütüphanedeki kitapları karıştırmaya başladım. Tristan Tzara'nın Dada Manifestoları kitabını baştan sona göz bir gezdirdim. Nedir DADA? sorusunu bir kenara bırakdım ve yukarda bir parçasını koyduğum manifestonun 90 yıl sonra bugün hala ne kadar güncel olduğunu düşündüm kaldım.

Ankara'dan İstanbul Caz Festivali

Evet, evet, doğru tahmin ettiniz. Ben de İstanbul'u kıskanan Ankaralılarıdanım. Kardeşim bu bir değik iki değil. Bir festival biter diğeri başlar. Festival olmadı Roger Waters'ı çağırırlar. Ankaralıları hasetlerinden çatlatacak bir şey illa ki bulurlar.
5 Temmuz sabahı 07:30 sularında işe gitmek üzre servisime binmeden bir Radikal aldım. Bilen bilir, işyerim dağın başında, yol uzun, bari memlekette neler dönüyor bir göz gezdireyim gibi bir masum bir amaç içindeyim. Bir de ne göreyim Radikal, İstanbul Caz Festivali eki vermiş. İlk sayfadan son sayfaya hasetimden çatladım.
E Ankara'dan festivale iştirak etmenin bir yolunu bulmak lazımdı. Buldum. Şu anda tam da onu yapıyorum. Festivale katılanların mp3'leri eldekilerden, eşden dosttan olmadı netten derlendi toplandı. Bu Pazar öğleden akşama bunlar dinliyorum. Kimler yok ki? Diana Krall, Chris Botti, Madeleine Peyroux, Raul Midon, Yerba Buenna, Charles Lloyd diye uzuyor liste...
Sakın ha, "Züğürt tesellisi" gibi fısıltılar duyuyorum. Duymamış olayım.

Fotograflarla İngiltere Seyahatim

Trenlerde geçti hayatımız bu İngiltere seyahatinde. Basingstoke diye bir kasabada kalıp Hook diye bir kasabada toplantılar yaptık. Hergün iki sefer trene bindik. Basingstoke'ta Oakley House diye bir guesthouse'da kaldık. O civarda devletin verdiği harcirahla kalabileceğimiz başkacana da bir yer yoktu aslında. Giderken içimizde bir şüphe yoktu desem yalan olur ama beklediğimden çok daha iyi çıktı pansiyon.
Toplantılardan öncesinde yarım gün sonrasında ise iki günü Londra'da geçirdim. Tube ile gezmeyi pek seviyorum ya onu da bol bol yaptım. Bu sefer inanılmaz bir şekilde kah "planned engineering work" kah "strike" yüzünde gecikmesi, rezilliği boldu metronun.
İlk yarım günü gene parklara ayırıp, sabah 3 de başlayıp Londra saati ile 10 da biten yolculuğun yorgunluğunu Green Park'ın çimlerinde uyuyarak attım.
Sonraki iki günü ise müze gezmeye adadım. Adadım dediysem çok değil anca 4 tane müze gezebildim. National Portraits Gallery, Photographers Gallery, British Museum ve Tate Modern.
Fotograf'a doydum desem yalan olmaz. Hem National Portraits Gallery, hem Photographers Gallery hem de Tate Modern beni pek memnun etti. Zaman bulabilirsem, gezdiğim fotograf sergileri ile ilgili de birkaç birşey yazmak istiyorum. British Museum ise tam bir şaşkınlıktı benim için. Müzede "British" hemen hemen hiç birşey yoktu. Ortadoğu (Anadolu'da dahil tabi buna), Mısır, Yunanistan ve İtalya'dan "çalınan" veya İngilizlerin deyimi ile hibe alınan, bağışlanan tarihi eserler ile dolu kocaman bir müze. Tarih ait olduğu topraklardan koparılıp bambaşka bir ortamda sunulunca bana çok etkileyici gelmedi. O anki şaşkınlık ve sömürgeciliğe karşı olan sinirimden de böyle hissetmiş olabilirim.
Tate Modern'e gelince. İçindeki birbirinden önemli ve güzel bir sürü modern sanat yapıtı dışında binası çok ama çok etkileyici idi. Bizim Ankara Havagazı Fabrikasını yıkmamıza karşın, Londralıların şehrin içindeki bir fabrikayı dünyanın önemli bir modern sanat müzesi haline getirmeleri. Üzerinde biraz düşünmek lazım.

Tekne tatili için blog açtım

Bu sene yıllık izinde yapacağımız tekne tatili için blog açtım. Planlama aşamasından dönüşe kadar bloglamaya ve bloglatmaya çalışacağım. Bakalım başarabilecek miyiz?

Haziran'da Londra

Nasılsa dönünce uzun uzun yazacağım ama gene de hazır interneti yakalamışken, buradan bir "ce eeeee" demek istedim.
Bu seneki Londra faaliyetleri; uzun uzun yürüyüşler, Green Park'ta uyku. Bol bol bira. Bol bol fotograf. National Portraits Gallery, Photographers Gallery ve British Museum ziyaretleri. Denk düşerse yarın da son dakikada Tate Modern. Gönül daha ne ister.

Sücayi Abi ve Sekiz Köşe

Sücayi Abi babamın şapkacısı. Ne demek babamın şapkacısı? Babamın yıllardır kullandığı sekiz köşeli şapkaları Balıkesir bölgeside diken (dikebilen) tek terzi. Babamların nesli ile kullanımının sona ereceği, Sücayi Abi gibi zaanatkarlar ile birlikte de üretiminin sonra ereceği bu sekiz köşe şapkanın hikayesini belgelemek istedim. Hem konu ilgimi çok çekiyordu, hem de bu iş ne zamandır denemek istediğim foto röpörtaj için güzel bir fırsattı. Ben babamdan rica ettim, babam da Süyayi Abi'den. Hafta sonu Balıkesir'e gittiğimde, Sücayi Abinin dükkanında genelinde şapka özelinde sekiz köşe şapka üzerine uzun uzun sohbet ettik. Bir kumaşın nasıl şapka haline geldiğine şahit oldum. Fotografladım.

Sohbetimiz çok keyifliydi. Fotograflar güzel gözüküyor. Şimdi sırada babamla birlikte çektiğimiz fotografları ve konuştuklarımızı kullanarak bir yazı ortaya çıkarmak var. Hadi bakalım bunu becerebilecek miyiz?

Tez İzleme Görüşmem

Hayatımda bu kadar öneme sahip olan bir toplantıyı nasıl olur da bloguma yazmam. Altı ayda bir ağzımdan çıkan iki cümleden birinin konusu illa ki bu toplantı oluyor. Bu toplantıları hatırlamak için bu dönemki toplantıya (bugün saat 13:30'daydı) fotograf makinamı da götürdüm. Üç beş fotograf çekip "Tez İzleme Görüşmelerimi ölmüsüzleştirdim." :)

Kapadokya için Haftasonu Gezi Planı

Kapadokya bir hafta sonunda nasıl gezilir? Rahmi geliyor Haziran ayı içinde Ankara'ya. Şamil'de bir Kapadokya gezisi planlıyormuş. Emrah ile ben de hemen her sene bir defa gideriz Kapadokya'ya. Şamil de bunu bildiğinden geçenlerde beraber Gebze'ye giderken soruyorudu, nereleri gezsek, kaçta çıksak, hangi sıra ile gezsek diye. Sonra Umut sen en iyisimi bunları bir blog'a yazsan diyince bu yazı ortaya çıktı.

Kapadokya geziniz için Cuma öğleden sonra iş yerinizde izin almanız pek güzel olur. Öğleyin Ankara'dan çıkarsınız. Vurursunuz arabanızı Nevşehir'e doğru. Samsun yolunda önce Kırıkkale, sonra Kırşehir. İkibuçuk üç saat içinde rahat bir seyir ile Hacıbektaş'tasınız. Sakın ha atlamayın Hacıbektaşı. Dini Turizm diye geçmeyin. Anadolu'nun dini çeşitliğinin bize sunduğu bir zenginlik var Hacıbektaş'ta. Türbe ve Medrese bize bektaşilik kültürünün izlerini sunuyor. İlkokuldan tarih kitaplarında yazar. Cunhuriyet ile birlikte tekke ve zaviyeler kapatıldı. İlk kez orada "tekke" kelimesinin anlamını hissettim.

Bir kaç saat Hacıbektaşta oyalandıktan sonra yolunuza devam edersiniz. Nevşehir'e yaklaşırken, yanlış anımsamıyorsam Gülşehir yakınlarından başlar peribacaları. Bir garip hissedersiniz kendinizi. En azından ben her seferinde öyle hissediyorum. Büyü. Daşdan büyü olur mu? Olur. Nevşehir'e girmeden Göreme'ye dönün. Göreme'ye varmadan Uçhisar'ın kıyısından geçeceksiniz. Uçhisar'da artık kapadokyadasınız. Durmayın devam edin yolunuza nasılsa daha çok göreceksiniz bu daşlardan. Göreme'ye yaklaştıkça yol iyice bir güzelleşiyor. 360 derece panaroma oluyorsunuz.

Göreme'de önce kalabilceğiniz bir Hostel önereyim. Hosteli evet, doğru duydunuz. Kapadokya Backpacker'ların favori mekanıdır. Özellikle Avusturalya'lı bir sürü genç insan göreceksiniz, çantalarını sırlarına almış gelmiş buralara. Galiba 3-5 tane hostel var Göreme'de. Bir tanesi de Flintstones Cave Pension. 10 dolar civarında kahvaltı dahil kalabileceğiniz bu pansiyonlar pek keyiflidir. Özellikle konfor, rahatlık (oda içinde tuvalet, banyo, dolap, televizyon vs.) gibi derdiniz yoksa bu pansiyonları tavsiye ederim.

Odanız yerleştikten sonra gidip güzel bir testi kebabı yiyin, zaten yemek vakti de gelmiştir artık. Yanında da kolay içimli kapadokya şaraplarından. Deymeyin keyfinize. Yemek sonrası, geniş bahçeleri, armut koltukları ile bi sürü kafeden bir tanedine girip, çay, kahve, tavla ve nargile keyfini saat gece 11 kadar uzatabilirsiniz. Saat 11'den sonra Göreme'nin renkli gece hayatı başlar. :) Flintstones diye güzel bir bar vardır Göremede. Solda resmindeki gibi bir bacanın içinde. Fena müzik çalmazlar. 11'den sonra kalabalık ve keyifli oluyor. Sabaha kadar gönlünüzce içip, eğlenebilirsiniz. Fiyatlar en son gittiğimde fiyatlar Sakarya'dan daha ucuzdu.

Cumartesi günüzü daş gezmeye ayırabilirsiniz, güzel bir kahvaltıdan sonra ( ki bu öğleyi bulur) sırası ile etraftaki açıkhava müzelerini gezebilirsiniz. Zelve, Göreme Açık Hava Müzesi ve Paşabağı benim en çok sevdiğim gezi alanları. Bu alanlar geniş. Açıkhavada günün anlında çok zaman geçireceksiniz. Hazırlıklı olun. Şapkasız ve susuz çıkmayın. Bu alanlar birbirlerine en çok 10km uzakta yerler. Keyfinize göre bu listeye Uçhisar ve Ortahisar'ı da ekleyebilirsiniz.

Akşam üstü her nerde olursanız olun Avanos'a geçin derim ben. Avanos'un içinde Kızılırmak kenarında bir kebapçı var. 2 tane de duba atmış suyun üstüne. Dubalarda yer bulursanız ne ala bulmazsanın Kızılırmağın keyfini çıkararak yemek yiyebilirsiniz. Yemekten sonra da toprak kap yapan atölyeleri gezmenizi öneririm. Çok güzel işler yapıyor bu ustalar. Çok para harcamamaya özen gösterin. İnsan kendini tutamayabiliyor. İki toprak kap ta kendiniz yapın. Çok keyifli, tavsiye olunur.

Akşam yine Göreme'de kalıp, yemek, nargile ve gece sefanız tekrarlayabilirsiniz ki genelde ben öyle yapıyorum. Pazar sabah kahvaltıdan sonra ver elini Ürgüp. Ürgüp'ün taş binaları ile hoş bir dokusu var. Bu doku dışında da şarabı var. Şarap için biz sürekli Mahzen Şarap Evine gidiyoruz. Usuleten bir kaç şarap tadıp, bir sürü şarap alıp çıkıyoruz. Vaktiniz varsa, Ürgüp müzesini de gezebilirsiniz.

Ürgüp'ten sonraki duraklarınız yeraltı şehirleri. Bunlar insana korkunun neleri yaptırabileceğinin yaşayan örnekleri. Ben iki tanesini gezdim şu ana kadar. Derinkuyu ve Kaymaklı. İndikçe iniyorsunuz. çömelip tünellerden geçip, ufak ıfak galerilere açılıyorsunuz. Hakikaten bunlar şehir. Öyle küçük mahraçıklar felan değil. Muhtelem bir teknolji var içerde. Yüzlece kişi içeride bu şehirleri geziyor. Yerin 85m altına kadar iniyorsunuz ve içerde sürekli temiz bir hava var. Neyse gene de klostrofobik olanlara pek tavsiye etmem. Bir yerden sonra insan gene kapalı yer baskısını hissediyor.

Yeraltı şehirlerini de gezdikten sonra Ankara'ya dönüş yoluna koyulabilirsiniz.

Emilio Santos ölmemeliydi...

İlk kez öldürdüğünde, bir değil sanki bin kişiyi öldürmüş gibi olursun. Yeni doğmuş ve annesi tarafından emzirilen o bebeği öldürmüşsündür. Babasının başını okşadığı o çocuğu da, bir genç kıza aşkını ilan eden o delikanlıyı da zavallı bir kadının kocasını da, savaş giderken ailesi tarafından uğurlanan o masumu da... Bütün bu kişileri öldürmüş olursun. İkinci kez birini öldürdüğünde alt tarafı bir tek kişiyi öldürmüşsündür. Üçüncü kez ise kimseyi öldürmüş sayılmazsın.

Amat, İhsan O. Anar

Not: İhsan O. Anar'ın Amat'ı çok güzel bir kitap olmuş, okuyalım, okutalım.

Ateşi ve İhaneti Gördük

Bandırma Vapuru, 1919

Ateşi ve ihaneti gördük ve yanan gözlerimizle durduk bu dünyanın üzerinde.

Ateşi ve ihaneti gördük.

Dayandık,

Dayandık her yanda,

Dayandık İzmir'de, Aydın'da,

Adana'da dayandık,

Dayandık, Urfa'da, Maraş'ta, Antep'te.

Kuvvayi Milliye Destanı, N.H.Ran

Bilim ile süregiden aşk meselemizin tarihçesi

Kafam çok karışık. Düşüncelerim Karl Popper'ın Bilimsel Araştırmanın Mantığı ile olası evliliğim arasında geziniyor. Büyük bir hata mı yapıyorum? Hakikaten geri kalan hayatımı Bilim ile birlikte geçirebilir miyim? Kesinlikle ona aşığım. Hep aşıktım. Ama bazen kendimi hüzünlü bir şekilde diğer kızları seyrederken buluyorum. Romanlar okuyan kızlar, gitar çalanlar ve güneş batımlarına sırf diğer gün batımları ile karşılaştırmada temel oluştursun diye ölçüp biçip bir skalaya göre not vermeyenler. Tabi bu kızlar ontoloji konusuna da önem veriyor gibi gözükmüyorlar.

Patrick Francis'in A BRIEF HISTORY OF MY ON-GOING LOVE AFFAIR WITH SCIENCE yazısının çevirisidir. Çevirirken affınıza sığınarak üç beş kelime de ben kattım.

Penceremden günbatımı...

Bozkır günbatımlarında gökyüzünü boyamaya başladıya, yaz yakındır artık :)

Bas gitar almak için kolları sıvadım...

Hikaye Bilge'nin kendine Meksika Strat alması ile başladı. Bir akşam uğradı. Kahve içiyoruz. Anlatıyor işte; şöyle güzel tonlar alıyorum, şunları çalıyorum falan diye. Sonra lafı "Abi senin de bas gitar alma zamanın gelmedi mi?"'ye getirdi. Bak alırsın. İki teori, üç beş yürüyüş çalışırsın. Bu yaştan sonra bizim profesyonel müzisyen olcağımız yok. Orda burda çıkıp, onun bunun şarkılarını da çalmayız. Kendi müziği yaparız. Doğrudan onlara çalışırsın. Keyifli olur falan derken beni ikna etti. Evet evet, benim de bas gitar almam lazım demeye başladım.
Önce bir google'da gezindim. Top five beginner bass guitars (Yeni başlayanlar için en iyi 5 bas gitar) yazını okudum. Derken listedeki Ibanez GSR 200 (yukarıdaki) fiyatlarına froogle.com'dan bakarken, GABX150'ü (aşağıdaki) farkettim. Şekli Gibson'ı anımsatan bu alet pek bi sevimli geldi bana. Sorduk soruşturduk. Zuhal Müzik getiriyorumuş Ibanez'i Türkiye'ye. Aradım adamları, hakikaten var ellerinde. Ankara'da da şubeleri olduğunu öğrendim.
Bu arada, hafta sonuna daha var. İşlerim şahane yoğun, inip de bakamadım Kızılay'a geçen hafta içi. Boş durmadım tabi. Neymiş bu bas gitar olayı diye iki okumaya başladım. İlgilenenler için en kadim bilgi kaynağımız wikipediada güzel bir yazı var bas gitar hakkında. Haftasonu, Cumartesi gittim Zuhal Müzik'e. Maalesef GABX150 Ankara'da yokmuş. İlgilenen arkadaş GA serisinin öğrenci modellerinden oluştuğunu, 50-60 USD'ye daha kıyıp aktif manyetik'li GSR200'ü tercih etmemin daha isabetli olacağını falan anlattı. Derken GSR200'ü bağladı anfiye, verdi elime. Bir süre oynadım. Klavyesi çok rahat geldi, dengeliydi ve Fender Jazz Bass türevlerinde yaşadığım altında ezilme sendreomunu bunda yaşamadım. Çıktım Zuhal Müzik'ten, Kıvılcım, Evrensel, Bacınoğlu, gezdim Ankara'nın birçok müzik aleti dükkanını. Bir çok gitar baktım. Aynı fiyat aralığında ele gelir CORT ve Washbur-Oscar Simidth vardı. İlginçtir Yamaha bulamadım. Ibanez hepsine nazaran daha iyi gibi geldi. Bu arada Kıvılcım Fender dolu. Fender'in Türkiye distribütörü olmuşlar. Elim GSR200'e gidiyor gibi ama gözüm de Fender'in modern baslarında kalmadı değil. Neyse aralarında 100USD var. 200-250USD ile bu işi bağlayalım diye başlayan maceramız 400-500USD diye sonlanmaması için haddimizi bilelim diyoruz.
Bu arada Rahmi'ye danıştım. GSR200 uygundur diye bildirdi Norveç'ten. Haftasonu Melih'i (Hem kalp damar cerrahı, hem de en kral blues'cu) götüreceğim. O da he derse, hafta sonu bir bas gitarım olacak.

Bektaşilik ve Hat Sanatı

Feyzullah Çınar'ın albümlerinin kapaklarında var bu figürler. Yukardaki "Yeryüzü Şarkısı" isimli plağının kapağından. Dinleyenleri bilirler "Nefes" albümünün kapağında da bir aslan fügürü vardır. Bu figürler Hat sanatının farklı bir yorumu gibi, merak ettim, nette araştırdı fakat bir türlü bir kaynağa erişemedim.
Bu figürlere verilen bir isim var mıdır? Bunlar hakkında bilgiye hangi kaynaktan ulaşabiliriz? Sergilendikleri yerler var mıdır? (Hacıbektaş'daki dergah'ta rastladığımı anımsamıyorum) Hala yapanlar var mıdır? Bu soruların cevaplarını bilenlerin yardımlarını bekliyorum.

Bugün 1 Mayıs

William Gropper
New Masses, 3 Mayıs 1938