Tahirle Zühre Meselesi

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da

hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Nazım H.Ran

Life, Love and the Blues

Etta James. 14 yaşında bir annenin gayrımeşru çocuğu olarak dünyaya gelmiş diye başlıyor wikipedia'daki hayat hikayesi. Bir düzüneden fazla albüm yapmış bir vokal. Caz vokal diyemiyorum çünkü bazen caz vokal, bazen bir blues kraliçesi, bazen bir soul şarkıcısı. Güzel ama çok güzel bir ses rengi var. Ben Life, Love and the Blues albumü ile keşfettim. Özellikle albüme ismini veren şarkıyı çok beğendim. Meraklılarına tavsiye olunur.

Veronika'nın Çifte Yaşamı

Film'in ortasında "Ben bu filmi daha önce görmüştüm" dedim kendi kendime. Film bittiğinde ise, evet, evet ben geçen sefer de anlamamıştım bu filmi diye homurdanıyordum. Neyse geldim biraz okudum film hakkında. Film üstüne metafizik okumalar var. Ben pek haz etmedim onlardan. En çok New Yorker'da yayınlalan makaleyi beğendim. Filme Doğu Avrupanın dağılıp Batı Avrupa ile yeni bir Avrupa yaratması süreci olarak bakıldığında, evet benim izlerken anlamadığım bir çok imge yerine oturuyor. Lafı uzatmama çok gerek yok. Amacım filmi seyredenlere, seyeredeceklere film üzerine bulduğum makaleyi işaret etmekti. Burda anlatacaklarım onun tekrarı olacak.

Deniz kokusu...

Deniz kokusu getiriyorum

Güneş kavurmuş tenimi
Bir sevişme sonrası gibi
Neden umursamaz ve yalınım
Hiç bilemiyorum

Yarım gün uzakta ankara
Sokaklarında puslu kentliği oynamak için
Yine gazeteleri okumak
Yine gece bıkkınlığı
Yine sabah telaşlarına
Alışmak için
Deniz kokusu getiriyorum...

Bülent Ortaçgil, Fikret Kızılok'un Çekirdek Sanatevi Resitallerinden

Music is art!

Müzik bloglarını keşfediyorum. Buyrun tasarımı ve içereği ile çok keyifli bir müzik blogu.
http://musicisart.blogspot.com/

Hard Candy

En az Haneke kadar rahatsız edici. Avcısından öç alan bir av hikayesi. Çocuklara karşı düşkünlüğü -pedofili- olan bir fotografçı, internetten bulduğu 14 yaşında bir genç kız tarafından ölüme sürükleniyor. Çekimler muhteşem. Hareketli kamera çok güzel kullanılmış, efektler çok yakışmış. Adamın stüdyosunda geçen planlarda nötr stüdyo ortamı çok anlamlı kullanılmış. Suçluyu film sonuna kadar yargılayamıyorsunuz. Adelet duygunuzu her an kaybediyorsunuz. Tadında bir gerilim var. Sürekli diken üstünde karar vermeye çalışıp filmi bitiriyorsunuz. Sonuç mu? Bağımsız sinemayı seviyoruz.

Radyo Günleri

Efendim, vakti zamanında radyo hayatımızdı konulu, şahane bir aile etrafından radyo ile alakalı binbir hikayenin döndüğü güzel mi güzel Woody Allen filmi. Bugün gazete keyfi yaparken canım çekti. Üşenmedim kalktım gittim Tunalı'dan DVD'sini aldım. İzledim. Pişman değilim :) İzlemeyenlere önerilir.

Shakespeare'in cevabı

Out, out, brief candle!
Life's but a walking shadow, a poor player
That struts and frets his hour upon the stage
And then is heard no more; it is a tale
Told by an idiot, full of sound and fury,
Signifying nothing.

— William Shakespeare , Macbeth Act 5, Scene 5

Bir makalenin daha ilk taslağı hazır...

Doktoranın sonuna yaklaşırken, bu araştırmanın ana yayını olacak makalenin ilk taslağı hazır. ASME Journal of Computing and Information Science in Engineering'e doğru adım adım. Ha bu arada pazar akşamı 5buçuk oldu. Ben izninizle biraz haftasonu yapacağım:)

Çavdar Ekmeği veya Alman Ekmeği

Akşamdan biliyordum ya aymazlık yaptım da gidip almadım işte. Sabah uyandığımda evde ekmek yoktu. Daha yüzümü doğru düzgün yıkamadan, yarı uyur yarı uyanık yollandım Tansaş'a. Ekmek standının önünde onu mu alsam bunu mu diye alık alık bakarken birden gözüme Delba marka Alman ekmeği ve Wasa marka Alman gevreği ilişti. Çok bir haberim yoktu bunların varlığından Almanya'ya gitmeden önce. Orda otelde bol bol tüketmiştim ikisinden de severek. Alman ekmeği dediğim çok yoğun ve lezzetli bir esmer ekmekti. Ordayken yok efendim bu ne ekmeğidir diye merak etmemiştir. Gevrek de namı diğer Alman gevreği, bir gevreğe göre oldukça lezzetliydi. Neyse efendim lafı uzatmayayım. Biraz önce aldım ikisinden de. İkisi de çavdardan yapılıyormuş. Şimdiye kadar bilip, yiyenlere, beni niye bu konuda aydınlatmadınız diye kızmak, bilmeyip, yeni tadlara açık olanlara da tavsiye etmek istiyorum. Tansaş'larda var. Deneyiniz.

Doğu Almanya mı?

Almanya'ya kadar gitmiş iken Berlin görülmeli diye düştük yollara Cumartesi. Yemekli vagonda geçen bir yolculuk sonrasında öğleye doğru vardık Berlin'e. Hiç şimdiye kadar gezi otubüslerine binmemiştim. Hatta insanları da anlayamazdım. Alın bir harita elinize gezin kardeğim şehri. Ne o öyle otobüsün üstünde şehir mi gezilir derdim. Baktık ki gezilecek çok yer var, sadece bir günümüz var, onun da yarısını yolda yemişiz, attık kendimiz bir gezi otobüsüne. Çok başarılı bir yöntemmiş bu. Gezi otubüsü gezdirdi. Biz sevdiğimiz yerleri belirledik. Sonra da inip oraları yayan gezdik. Az zamanda büyük bir şehirden en çok keyfi almak isteyenlere önerilir.
Evet, yayan gezerken ilk yaptığımız, duvara gidip, bir ayağımız Doğu Almanya, bir ayağımız Batı Almanya'da fotograf çektirmek oldu. Berlin sürekli küllerinden doğan bir şehir hissi verdi bana. Tarihi Berlin, modern Berlin, 2. dünya savaşında önce ve sonra olmak üzere, duvarın yıkılmasında sonra inşa edilen Berlin. Bir çok çehresi vardı kentin. Bir çok mimari dokuyu görüyorsunuz bölge bölge.
Herkes için öyle midir bilemem ama bana en ilgi çekici gelen yanı gene duvar oldu. Duvar ile bölünmüş bir kentteki yaşamı hayal etmeye çalıştım hep. 2. dünya savaşında iki tarafın da bombaladığı bir kentten, iki tarafta yeniden kurulan bir Berlin, birleşip yeni bir Berlin oluşturmuş.
İlk kez eski doğu bloku ülkelerinden birinde bulundum. Bu da bir başka keyfi oldu gezinin. Evet eskiden burası Doğu Almanya idi. Soğuk savaş diye bir şey vardı diyip durdum kendime.

Ich bin Hamburger!

On gün süren Hamburg seyahatinden nedir kalan diye düşünmeye başlayınca ilk aklıma gelen fotografta gördüğünüz ALEX isimli mekan olduğunu farkettim. Akşama kadar süren yorucu toplantılar sonrasında Türk ekibi olarak ALEX'de buluşuldu. Ayaklar Elbe nehrine doğru uzatılıp yemekler yenildi, biralar içildi, keyifli sohbetler edildi. İlk hafta hepimizde nasıl bir yer bu Hamburg merakı vardı. Orası senin burası benim Hamburg'un keşfine çıkıldı. St. Pauli'den, limana, tren istasyonuna, farklı yerlere takıldık. Son kararımız hepsini gördükten sonra ALEX oldu. Son 3-4 gün aynı mekanda oturunca, "Ich bin Hamburger" (Hamburg'luyum) hissetmeye başlamıştık.
Hamburg gezintileri sırasında en çok "Hafen City" (liman kenti) denen yeri beğendim. Eski zamanlarda binaların arasındaki kanallara gemiler yanaşır mal yüklerlermiş. Çok katlı binlar ve aralarındaki kanallarla şimdilerde sessizliğe terkedilmiş.

Safranbolu - Amasra Gezi Notları

Evet bu aralar bir gezentilik durumum var. Blogum da bir gezi blogu olarak kariyerinde ilerlemekte. Ama elden ne gelir. Yaz, her fırsatta kaçmak lazım Ankara'dan. 30 Ağustos da böyle bir fırsattı. Son iki üç senedir gitmediğim Safranbolu Amasra tarafını dolandım da geldim. Safranbolu'da arasta'daki kahvede kahvaltı sonrası çayımı içip gazete keyfi yaparken, bir yandan çarşı esnafının dükkan açmalarını izledim. Safranbolu Amasra arasındaki pek güzel kara yolunda çınarların arasında araba kullandım. Amasra'da tekne turu yaptım (Not: Datça'dan sonra Karadeniz yalan.). Çınar'da oturup barbun yedim. Eh bu kadar da yeter diyip dönüp geldim.
Yeri gelmişken. Pazar günü de Hamburg'a uçuyorum. 10 günlük bir iş gezisi. Hamburg maceralarım burda, bu blogda, çok yakında... :)

Emekli öğretmenimin sözlerine kulak verin...

... Sonra,” Ey Özgürlük !” “Aldırma gönül” ,“Sivastopol”, “Türkiyem” “Memleketim” nağmeleriyle, üzüm, arpa, ahlat sularıyla göklere yüksel. Demokratiklik adına kitle örgütlenmesi yolunda; kös kös otur, en sivri dille eleştir. Kır dök. Daha sonra bu siyasetle olmuyor. Bu liderle olmuyor, o liderle olmuyor. Haydi sende gel katıl. Yok ben şimdi almayayım. Gazım var. ...

... Tarım üreticilerinde durum:Karadeniz bölgesinde fındık kurdu türedi. Fındıklar Ankara sokaklarına sığındı. Ege ve marmara da; Zeytin sineği çoğalmış, ben, Dikili, Ayvalık, Gömeç, Burhaniye ve Edremit basın organlarının yalancısıyım. Fındıklar sığınacak yer buldular, Zeytin sinekleri nereye sığınacak merak ediyorum...

...Halk söylemiyle niyetler;” kabak gibi” ortada. Ulus Devlet yerine; Etnik, dini ve bölgesel ayrım temelinde küçük küçük yönetilebilir devletçikler yaratmak olduğu ortadadır. Özgürlük kahramanlarına kol kanat geren, besleyip büyütenler tanrı Dağlarıyla, Hira Dağı arasında sıkışıp kalmışlardır...

Ne doğan güne hükmüm geçer

Ah! Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur.
Ah! Aklımdan ölüm geçer,
Sonra bu bahçe, bu nur, bu kuş...
Ve gönül Tanrısına der ki:
"Pervam yok, verdiğin elemden,
Her mihnet kabülümdü,
Yeter ki, gün eksilmesin, penceremden."

Ellerine sağlık Emel Sayın ve Timur Selçuk'un. Emel Sayın Münir Nurettin Selçuk Söylüyor diye bir albüm hazırlamışlar. Dün gece rastladım ideefixe'de dolaşıp yeni neler var diye bakınırken. Bügün hemen koşup aldım Dost'tan. Emel Sayın'ın billur gibi sesinden Münir Nurettin klasikleri. Neleri söylemişler ki; Ne Doğan Güne Hükmüm Geçer, Aziz İstanbul, Erdi Bahar, Endülüste Raks...

Tutamadım kendimi yazıya Cahit Sıtkı'nın şiirinin adını verdim. Ne kadar güzel geliyor Cahit Sıtkı, Ümit Yaşar, Yahya Kemal Münir Nurettin'in ezgileri ile. Dinletenlerin ellerine sağlık yeniden.

Gece Melek ve Bizim Çocuklar

Atıf Yılmaz'ın kaybının ardından birkaç filmini almıştım. Bir zamandır evde, sehpanın üzerinde duruyorlardı. Ancak sıra geldi ya Gece Melek ve Bizim Çocuklar ile başladım bugün seyretmeye başladım aldıklarımı. CD'nin arkasında yazan tabir ile kaldırım yosması Serap'ın hikayesi. Beyoğlu'nun arka sokaklarını anlatan bir film yapılmaya çalışılmış. Bilemedim çok, sevemedim de galiba. Sıradışı, kenardaki, itilmiş hayatları anlaran çok iyi filmler yapıldı, seyrettik bu arada sanırım. Hemen aklıma Zeki Demirkubuz'un Masumiyet'i, efendime söyleyim Serdar Akar'ın Gemide'si veya Derviş Zaim'in Tabutta Rövöşata'sı geliyor. Bu saydılarımdaki samimiyetten, sinema dilinden, anlatımın sizi sarmasından eser yok. Çok seksenler gibiydi film. Belki'de kenardakileri anlatmayı deneyen ilk filmlerden olmasından belki filmi yapanların çektikleri filme çok yabancı olmalarından bilemedim. Burnu büyüklük değil yaptığım ama Türk sineması 93'den bu yana çok yol almış. Nacizane izleyici görüşüm.

Datça notları...

2006 tatilimin son notları Datça ile ilgili. Datça şehir içini ne yalan söyleyeyim sevmedim. Sevemedim. Beton yığınıydu. Çok katlı apartmanlardan geçirmiyor. Hepsi bir alem. Herşey turistik. Yıllardır aklımdaki o şirin sahil kasabası imgesi yıkıldı. Ben daha çok Kaş gibi veya ne bileyim Dikili/Çandardlı gibi hakikaten ufak bir tatil kasabası beklerken karşıma kış nüfusu 2500 olan bir kasaba çıktı.
Ama Eski Datça'nın hakkını bermek lazım. Eski Datça, Datça merkeze benim tahminin 4-5 km uzakta, denizden içerde küçük bir yerleşim. Taş evleri saran begonviller arasında yürürken büyüleniyorsun. Can Yücel'in evi de bu yerleşim de. Tam mezarının başında anma yapılırken biz de evine gittik Can Yücel'in. "İyi ki vardın" dedik ve döndük. Bir de karar verdik bir daha Datça'ya gelinir ise illa ki de Eski Datça'da kalınacak.

Tekne tatili notları...

Birbirimiz ikna etmek hiç zor olmadı. Hiç birimiz tekne tatili yapmamıştık ve nerak ediyorduk. Mehmet görevi üstlenip hemen bir tekne buldu. Ben madem tekne tatiline gidiyoruz diye Tekne Tatili blogunu açtım. Yok 15 metreye 10 kişi nasıl sığar, yok elektriksiz hayat neye benzer, efenim tekne ne kadar su alıyor ki diye tartışırken kendimizi tekne'de bulduk. İlk iki gün 9 kişi ile başlayan maceramız 7 kişi ile devam etti.
İlk olarak tüm gezimiz boyunca bizi misafir eden Archipel isimli teknenin sahibi, kaptanı Ender'e burdan selam etmek istiyorum. Ender Kaptan uzun yıllardır artık içselleştirmeye başladığım "işini seven esnaf yokyur" yargıma inat işi hem çok iyi hem de çok severek yapan bir kaptan.

Tekne'nin en keyifli yanı teknenin önünde, arkasında, sağında, solunda ikli, üçlü, çoklu yapılan sohbetlerdi. Bir elde bira bir elde sigara ne olacak türk sinamasının halinden fen lisesi anılarına uzanan uzun sohbetler.

Bunun yanında geceleri mehtap altında uyumak, sabah yüzünü yıkamak için denize girmesi, gün boyu çakır keyif dolaşması, birbirinden güzel koylarda yapılan şnorkeller, tutulan balıklar, içilen rakılar da cabası. Her gün birimiz diğerlerine "kesin tekne almamız abi" uzun konuşmalar yaptı. Kaptan artık bize olmaz koçum bakamazsınız sor olur demekten yorulmuşken fikrimiz değiştirdik ve koy almaya karar verdik.

-Kaptan bu koyu kaça alırız?

-40-45 milyara bağlarız Mehmet

-E ne duruyoruz alalım inince, Datça'da koy'umuz olsun.

Sıcaaaakk.....

Sıcaktı.
Sıcak.
Sapı kanlı,
Demiri kör bir bıçaktı sıcak.

Nazım Hikmet Ran

Bozcaada Notları

Bu seneki yıllık izinin ilk durağı Bozcaada idi. Arkadaşlar arasında gidenler anlata anlata bitiremiyorlardı. Bana da adada tatil yapma fikri pek hoş geliyordu. Kattım önüme Bilge, Emrah ve Didem'i düştük yollara.

Sözlükte "feribotla yanaşırken pek sevimli gelmeyecek size boz bir ada göreceksiniz karşınızda, anlata anta bitiremedikleri ada bumu diyeceksiniz" temalı bir yazı vardı ya biz ancak son vapuru yakalayabildiğimiz için gece gördük adayı ilk. Feribottan inince sokaklar kendine çekti bizleri. Arabayı, eşyaları pansiyona bırakıp attık kendimizi limandaki bara. Sonradan öğrendikki adadaki tek bar da burası. Tüm geceler aynı mekanda sonlandı.

Ertesi sabah aylardır doyasıya denize girmemiş olmanın motivasyonu ile plaja sürdük atımızı kahvaltıdan hemen sonra. Unutmadan hemen yazayım kaldığımız pansiyonda (Kale Panisiyon) kahvaltı çok güzeldi. Kahvaltıda sorduk pansiyonun sahiplerine nerede denize girilir adada diye. Ayazma diye bir plaj var ama bu gün pazar çok kalabalık olur dediler, siz en iyisimi şemsiye alıp koylardan girin diye de salık verdiler. Biz genede bir kalabalığını görelim diye Ayazma'ya gittik bir de ne görelim adalının kalabalık anlayışı ile metoropol insanınınki arasında uçurumlar. Ayazma hakikaten güzel bir plaj. Uzun bir kumsalı var. Yannız ufak bir problemi var adanın denizinin. Çok soğuk. Ben egenin suyuna alıkınımdır bana bile çok soğuk geldi.

Ayazma'da denizin ortasında bir kayalık var. Oraya kadar yüzdük. Ayaktakiler biziz. Ayazma dışında bir çok irili ufaklı koy var. Gidenlere Akvaryum koyuna'da uğramalarını tavsiye ederim.

Yemek içmek pek keyifli idi adada. Naif bir ege mimarisi içinde zeytinyağlılar, balıklar, şaraplar. Borani, ebegümeci, deniz börülcesi, normal börülce, asma yaprağında sardalya hepsinden yedim. Hepsi güzeldi.

Son olarak da rüzgar santralinden bahsetmek istiyorum. Bazı makinalar fetiştir ya hani. Seyretmeye doyamazsınız. Bunlarda onlardandı. Kocaman ama hakikaten kocaman pervaneler, üzerelerine vuran rüzgar ile dönüyorlar. Sadece dönseler iyi birde rüzgarla birlikte bir şarıkı söylüyorlar. Çok hoş bir rüzgar sesi vardı. Adaya gidenler erinmesinler gidip görsünler derim.