Fotograflarla İngiltere Seyahatim

Trenlerde geçti hayatımız bu İngiltere seyahatinde. Basingstoke diye bir kasabada kalıp Hook diye bir kasabada toplantılar yaptık. Hergün iki sefer trene bindik. Basingstoke'ta Oakley House diye bir guesthouse'da kaldık. O civarda devletin verdiği harcirahla kalabileceğimiz başkacana da bir yer yoktu aslında. Giderken içimizde bir şüphe yoktu desem yalan olur ama beklediğimden çok daha iyi çıktı pansiyon.
Toplantılardan öncesinde yarım gün sonrasında ise iki günü Londra'da geçirdim. Tube ile gezmeyi pek seviyorum ya onu da bol bol yaptım. Bu sefer inanılmaz bir şekilde kah "planned engineering work" kah "strike" yüzünde gecikmesi, rezilliği boldu metronun.
İlk yarım günü gene parklara ayırıp, sabah 3 de başlayıp Londra saati ile 10 da biten yolculuğun yorgunluğunu Green Park'ın çimlerinde uyuyarak attım.
Sonraki iki günü ise müze gezmeye adadım. Adadım dediysem çok değil anca 4 tane müze gezebildim. National Portraits Gallery, Photographers Gallery, British Museum ve Tate Modern.
Fotograf'a doydum desem yalan olmaz. Hem National Portraits Gallery, hem Photographers Gallery hem de Tate Modern beni pek memnun etti. Zaman bulabilirsem, gezdiğim fotograf sergileri ile ilgili de birkaç birşey yazmak istiyorum. British Museum ise tam bir şaşkınlıktı benim için. Müzede "British" hemen hemen hiç birşey yoktu. Ortadoğu (Anadolu'da dahil tabi buna), Mısır, Yunanistan ve İtalya'dan "çalınan" veya İngilizlerin deyimi ile hibe alınan, bağışlanan tarihi eserler ile dolu kocaman bir müze. Tarih ait olduğu topraklardan koparılıp bambaşka bir ortamda sunulunca bana çok etkileyici gelmedi. O anki şaşkınlık ve sömürgeciliğe karşı olan sinirimden de böyle hissetmiş olabilirim.
Tate Modern'e gelince. İçindeki birbirinden önemli ve güzel bir sürü modern sanat yapıtı dışında binası çok ama çok etkileyici idi. Bizim Ankara Havagazı Fabrikasını yıkmamıza karşın, Londralıların şehrin içindeki bir fabrikayı dünyanın önemli bir modern sanat müzesi haline getirmeleri. Üzerinde biraz düşünmek lazım.

Tekne tatili için blog açtım

Bu sene yıllık izinde yapacağımız tekne tatili için blog açtım. Planlama aşamasından dönüşe kadar bloglamaya ve bloglatmaya çalışacağım. Bakalım başarabilecek miyiz?

Haziran'da Londra

Nasılsa dönünce uzun uzun yazacağım ama gene de hazır interneti yakalamışken, buradan bir "ce eeeee" demek istedim.
Bu seneki Londra faaliyetleri; uzun uzun yürüyüşler, Green Park'ta uyku. Bol bol bira. Bol bol fotograf. National Portraits Gallery, Photographers Gallery ve British Museum ziyaretleri. Denk düşerse yarın da son dakikada Tate Modern. Gönül daha ne ister.

Sücayi Abi ve Sekiz Köşe

Sücayi Abi babamın şapkacısı. Ne demek babamın şapkacısı? Babamın yıllardır kullandığı sekiz köşeli şapkaları Balıkesir bölgeside diken (dikebilen) tek terzi. Babamların nesli ile kullanımının sona ereceği, Sücayi Abi gibi zaanatkarlar ile birlikte de üretiminin sonra ereceği bu sekiz köşe şapkanın hikayesini belgelemek istedim. Hem konu ilgimi çok çekiyordu, hem de bu iş ne zamandır denemek istediğim foto röpörtaj için güzel bir fırsattı. Ben babamdan rica ettim, babam da Süyayi Abi'den. Hafta sonu Balıkesir'e gittiğimde, Sücayi Abinin dükkanında genelinde şapka özelinde sekiz köşe şapka üzerine uzun uzun sohbet ettik. Bir kumaşın nasıl şapka haline geldiğine şahit oldum. Fotografladım.

Sohbetimiz çok keyifliydi. Fotograflar güzel gözüküyor. Şimdi sırada babamla birlikte çektiğimiz fotografları ve konuştuklarımızı kullanarak bir yazı ortaya çıkarmak var. Hadi bakalım bunu becerebilecek miyiz?

Tez İzleme Görüşmem

Hayatımda bu kadar öneme sahip olan bir toplantıyı nasıl olur da bloguma yazmam. Altı ayda bir ağzımdan çıkan iki cümleden birinin konusu illa ki bu toplantı oluyor. Bu toplantıları hatırlamak için bu dönemki toplantıya (bugün saat 13:30'daydı) fotograf makinamı da götürdüm. Üç beş fotograf çekip "Tez İzleme Görüşmelerimi ölmüsüzleştirdim." :)

Kapadokya için Haftasonu Gezi Planı

Kapadokya bir hafta sonunda nasıl gezilir? Rahmi geliyor Haziran ayı içinde Ankara'ya. Şamil'de bir Kapadokya gezisi planlıyormuş. Emrah ile ben de hemen her sene bir defa gideriz Kapadokya'ya. Şamil de bunu bildiğinden geçenlerde beraber Gebze'ye giderken soruyorudu, nereleri gezsek, kaçta çıksak, hangi sıra ile gezsek diye. Sonra Umut sen en iyisimi bunları bir blog'a yazsan diyince bu yazı ortaya çıktı.

Kapadokya geziniz için Cuma öğleden sonra iş yerinizde izin almanız pek güzel olur. Öğleyin Ankara'dan çıkarsınız. Vurursunuz arabanızı Nevşehir'e doğru. Samsun yolunda önce Kırıkkale, sonra Kırşehir. İkibuçuk üç saat içinde rahat bir seyir ile Hacıbektaş'tasınız. Sakın ha atlamayın Hacıbektaşı. Dini Turizm diye geçmeyin. Anadolu'nun dini çeşitliğinin bize sunduğu bir zenginlik var Hacıbektaş'ta. Türbe ve Medrese bize bektaşilik kültürünün izlerini sunuyor. İlkokuldan tarih kitaplarında yazar. Cunhuriyet ile birlikte tekke ve zaviyeler kapatıldı. İlk kez orada "tekke" kelimesinin anlamını hissettim.

Bir kaç saat Hacıbektaşta oyalandıktan sonra yolunuza devam edersiniz. Nevşehir'e yaklaşırken, yanlış anımsamıyorsam Gülşehir yakınlarından başlar peribacaları. Bir garip hissedersiniz kendinizi. En azından ben her seferinde öyle hissediyorum. Büyü. Daşdan büyü olur mu? Olur. Nevşehir'e girmeden Göreme'ye dönün. Göreme'ye varmadan Uçhisar'ın kıyısından geçeceksiniz. Uçhisar'da artık kapadokyadasınız. Durmayın devam edin yolunuza nasılsa daha çok göreceksiniz bu daşlardan. Göreme'ye yaklaştıkça yol iyice bir güzelleşiyor. 360 derece panaroma oluyorsunuz.

Göreme'de önce kalabilceğiniz bir Hostel önereyim. Hosteli evet, doğru duydunuz. Kapadokya Backpacker'ların favori mekanıdır. Özellikle Avusturalya'lı bir sürü genç insan göreceksiniz, çantalarını sırlarına almış gelmiş buralara. Galiba 3-5 tane hostel var Göreme'de. Bir tanesi de Flintstones Cave Pension. 10 dolar civarında kahvaltı dahil kalabileceğiniz bu pansiyonlar pek keyiflidir. Özellikle konfor, rahatlık (oda içinde tuvalet, banyo, dolap, televizyon vs.) gibi derdiniz yoksa bu pansiyonları tavsiye ederim.

Odanız yerleştikten sonra gidip güzel bir testi kebabı yiyin, zaten yemek vakti de gelmiştir artık. Yanında da kolay içimli kapadokya şaraplarından. Deymeyin keyfinize. Yemek sonrası, geniş bahçeleri, armut koltukları ile bi sürü kafeden bir tanedine girip, çay, kahve, tavla ve nargile keyfini saat gece 11 kadar uzatabilirsiniz. Saat 11'den sonra Göreme'nin renkli gece hayatı başlar. :) Flintstones diye güzel bir bar vardır Göremede. Solda resmindeki gibi bir bacanın içinde. Fena müzik çalmazlar. 11'den sonra kalabalık ve keyifli oluyor. Sabaha kadar gönlünüzce içip, eğlenebilirsiniz. Fiyatlar en son gittiğimde fiyatlar Sakarya'dan daha ucuzdu.

Cumartesi günüzü daş gezmeye ayırabilirsiniz, güzel bir kahvaltıdan sonra ( ki bu öğleyi bulur) sırası ile etraftaki açıkhava müzelerini gezebilirsiniz. Zelve, Göreme Açık Hava Müzesi ve Paşabağı benim en çok sevdiğim gezi alanları. Bu alanlar geniş. Açıkhavada günün anlında çok zaman geçireceksiniz. Hazırlıklı olun. Şapkasız ve susuz çıkmayın. Bu alanlar birbirlerine en çok 10km uzakta yerler. Keyfinize göre bu listeye Uçhisar ve Ortahisar'ı da ekleyebilirsiniz.

Akşam üstü her nerde olursanız olun Avanos'a geçin derim ben. Avanos'un içinde Kızılırmak kenarında bir kebapçı var. 2 tane de duba atmış suyun üstüne. Dubalarda yer bulursanız ne ala bulmazsanın Kızılırmağın keyfini çıkararak yemek yiyebilirsiniz. Yemekten sonra da toprak kap yapan atölyeleri gezmenizi öneririm. Çok güzel işler yapıyor bu ustalar. Çok para harcamamaya özen gösterin. İnsan kendini tutamayabiliyor. İki toprak kap ta kendiniz yapın. Çok keyifli, tavsiye olunur.

Akşam yine Göreme'de kalıp, yemek, nargile ve gece sefanız tekrarlayabilirsiniz ki genelde ben öyle yapıyorum. Pazar sabah kahvaltıdan sonra ver elini Ürgüp. Ürgüp'ün taş binaları ile hoş bir dokusu var. Bu doku dışında da şarabı var. Şarap için biz sürekli Mahzen Şarap Evine gidiyoruz. Usuleten bir kaç şarap tadıp, bir sürü şarap alıp çıkıyoruz. Vaktiniz varsa, Ürgüp müzesini de gezebilirsiniz.

Ürgüp'ten sonraki duraklarınız yeraltı şehirleri. Bunlar insana korkunun neleri yaptırabileceğinin yaşayan örnekleri. Ben iki tanesini gezdim şu ana kadar. Derinkuyu ve Kaymaklı. İndikçe iniyorsunuz. çömelip tünellerden geçip, ufak ıfak galerilere açılıyorsunuz. Hakikaten bunlar şehir. Öyle küçük mahraçıklar felan değil. Muhtelem bir teknolji var içerde. Yüzlece kişi içeride bu şehirleri geziyor. Yerin 85m altına kadar iniyorsunuz ve içerde sürekli temiz bir hava var. Neyse gene de klostrofobik olanlara pek tavsiye etmem. Bir yerden sonra insan gene kapalı yer baskısını hissediyor.

Yeraltı şehirlerini de gezdikten sonra Ankara'ya dönüş yoluna koyulabilirsiniz.

Emilio Santos ölmemeliydi...

İlk kez öldürdüğünde, bir değil sanki bin kişiyi öldürmüş gibi olursun. Yeni doğmuş ve annesi tarafından emzirilen o bebeği öldürmüşsündür. Babasının başını okşadığı o çocuğu da, bir genç kıza aşkını ilan eden o delikanlıyı da zavallı bir kadının kocasını da, savaş giderken ailesi tarafından uğurlanan o masumu da... Bütün bu kişileri öldürmüş olursun. İkinci kez birini öldürdüğünde alt tarafı bir tek kişiyi öldürmüşsündür. Üçüncü kez ise kimseyi öldürmüş sayılmazsın.

Amat, İhsan O. Anar

Not: İhsan O. Anar'ın Amat'ı çok güzel bir kitap olmuş, okuyalım, okutalım.

Ateşi ve İhaneti Gördük

Bandırma Vapuru, 1919

Ateşi ve ihaneti gördük ve yanan gözlerimizle durduk bu dünyanın üzerinde.

Ateşi ve ihaneti gördük.

Dayandık,

Dayandık her yanda,

Dayandık İzmir'de, Aydın'da,

Adana'da dayandık,

Dayandık, Urfa'da, Maraş'ta, Antep'te.

Kuvvayi Milliye Destanı, N.H.Ran

Bilim ile süregiden aşk meselemizin tarihçesi

Kafam çok karışık. Düşüncelerim Karl Popper'ın Bilimsel Araştırmanın Mantığı ile olası evliliğim arasında geziniyor. Büyük bir hata mı yapıyorum? Hakikaten geri kalan hayatımı Bilim ile birlikte geçirebilir miyim? Kesinlikle ona aşığım. Hep aşıktım. Ama bazen kendimi hüzünlü bir şekilde diğer kızları seyrederken buluyorum. Romanlar okuyan kızlar, gitar çalanlar ve güneş batımlarına sırf diğer gün batımları ile karşılaştırmada temel oluştursun diye ölçüp biçip bir skalaya göre not vermeyenler. Tabi bu kızlar ontoloji konusuna da önem veriyor gibi gözükmüyorlar.

Patrick Francis'in A BRIEF HISTORY OF MY ON-GOING LOVE AFFAIR WITH SCIENCE yazısının çevirisidir. Çevirirken affınıza sığınarak üç beş kelime de ben kattım.

Penceremden günbatımı...

Bozkır günbatımlarında gökyüzünü boyamaya başladıya, yaz yakındır artık :)

Bas gitar almak için kolları sıvadım...

Hikaye Bilge'nin kendine Meksika Strat alması ile başladı. Bir akşam uğradı. Kahve içiyoruz. Anlatıyor işte; şöyle güzel tonlar alıyorum, şunları çalıyorum falan diye. Sonra lafı "Abi senin de bas gitar alma zamanın gelmedi mi?"'ye getirdi. Bak alırsın. İki teori, üç beş yürüyüş çalışırsın. Bu yaştan sonra bizim profesyonel müzisyen olcağımız yok. Orda burda çıkıp, onun bunun şarkılarını da çalmayız. Kendi müziği yaparız. Doğrudan onlara çalışırsın. Keyifli olur falan derken beni ikna etti. Evet evet, benim de bas gitar almam lazım demeye başladım.
Önce bir google'da gezindim. Top five beginner bass guitars (Yeni başlayanlar için en iyi 5 bas gitar) yazını okudum. Derken listedeki Ibanez GSR 200 (yukarıdaki) fiyatlarına froogle.com'dan bakarken, GABX150'ü (aşağıdaki) farkettim. Şekli Gibson'ı anımsatan bu alet pek bi sevimli geldi bana. Sorduk soruşturduk. Zuhal Müzik getiriyorumuş Ibanez'i Türkiye'ye. Aradım adamları, hakikaten var ellerinde. Ankara'da da şubeleri olduğunu öğrendim.
Bu arada, hafta sonuna daha var. İşlerim şahane yoğun, inip de bakamadım Kızılay'a geçen hafta içi. Boş durmadım tabi. Neymiş bu bas gitar olayı diye iki okumaya başladım. İlgilenenler için en kadim bilgi kaynağımız wikipediada güzel bir yazı var bas gitar hakkında. Haftasonu, Cumartesi gittim Zuhal Müzik'e. Maalesef GABX150 Ankara'da yokmuş. İlgilenen arkadaş GA serisinin öğrenci modellerinden oluştuğunu, 50-60 USD'ye daha kıyıp aktif manyetik'li GSR200'ü tercih etmemin daha isabetli olacağını falan anlattı. Derken GSR200'ü bağladı anfiye, verdi elime. Bir süre oynadım. Klavyesi çok rahat geldi, dengeliydi ve Fender Jazz Bass türevlerinde yaşadığım altında ezilme sendreomunu bunda yaşamadım. Çıktım Zuhal Müzik'ten, Kıvılcım, Evrensel, Bacınoğlu, gezdim Ankara'nın birçok müzik aleti dükkanını. Bir çok gitar baktım. Aynı fiyat aralığında ele gelir CORT ve Washbur-Oscar Simidth vardı. İlginçtir Yamaha bulamadım. Ibanez hepsine nazaran daha iyi gibi geldi. Bu arada Kıvılcım Fender dolu. Fender'in Türkiye distribütörü olmuşlar. Elim GSR200'e gidiyor gibi ama gözüm de Fender'in modern baslarında kalmadı değil. Neyse aralarında 100USD var. 200-250USD ile bu işi bağlayalım diye başlayan maceramız 400-500USD diye sonlanmaması için haddimizi bilelim diyoruz.
Bu arada Rahmi'ye danıştım. GSR200 uygundur diye bildirdi Norveç'ten. Haftasonu Melih'i (Hem kalp damar cerrahı, hem de en kral blues'cu) götüreceğim. O da he derse, hafta sonu bir bas gitarım olacak.

Bektaşilik ve Hat Sanatı

Feyzullah Çınar'ın albümlerinin kapaklarında var bu figürler. Yukardaki "Yeryüzü Şarkısı" isimli plağının kapağından. Dinleyenleri bilirler "Nefes" albümünün kapağında da bir aslan fügürü vardır. Bu figürler Hat sanatının farklı bir yorumu gibi, merak ettim, nette araştırdı fakat bir türlü bir kaynağa erişemedim.
Bu figürlere verilen bir isim var mıdır? Bunlar hakkında bilgiye hangi kaynaktan ulaşabiliriz? Sergilendikleri yerler var mıdır? (Hacıbektaş'daki dergah'ta rastladığımı anımsamıyorum) Hala yapanlar var mıdır? Bu soruların cevaplarını bilenlerin yardımlarını bekliyorum.

Bugün 1 Mayıs

William Gropper
New Masses, 3 Mayıs 1938

Reklamlara devam...

Bir önceki yazıdaki siteyi gezerken farkettim ki sıradışı işlerin çoğunun altında "Saatchi & Saatchi" anahtar kelimesi var. Bir de şu adamların web sitelerine bakayım dedim. Yaptıkları işler gerçekten çok başarılı. Aşağıdaki linkten ajansın portfolyosuna ulaşabilirsiniz.
Saatchi & Saatchi

Reklamlar eğlendirir de ...

Zekice hazırlanmış eğlenceli reklamları bloglamışlar. Ellerine sağlık.
http://map.blogsome.com/

Ali Ekber Çiçek, toprağın bol olsun...

Ondörtbin Yıl Gezdim Pervanelikte,
Sıtkı İsmin Duydum Divanelikte.
İçtim Şarabını Mestanelikte,
Kırkların Ceminde Dara Düş Oldum.

Güruh-u Naciye Özümü Kattım
Adem Sıfatından Çok Geldim Gittim
Bülbül Oldum Firdevs Bağında Öttüm
Bir Zaman Gül İçin Zara Düş Oldum.

Reklam fotografları da güzeldir...

Miles Aldridge
http://www.milesaldridge.com/

Blog'da Video

Long Live Gooooooooooogle...
http://video.google.com/ adresinden istediğiniz video'yu seçin, -kendinizin çektiği bir klip ise blogunuza koymak istediğiniz, klip'i upload edip onu seçin-, sağ taraftan "Embed" linkine tıklayın, google'ın sizin için oluşturduğu html'i blogunuza yapıştırın. Evet, bu kadar.

Aruoba ve Felsefe

Felsefe, kişinin kendi özel yaşamında en az becerbildiği; dolayısıyla da acısını en çok çektiği konuyla enlemesibe-boylamasına uğraşmasının ürünüdür.

Felsefe kişinin başedemediği ile boğuşmasıdır.

Felsefe, olanaksızı, en üst, en yüce olanaktır diye, denemektir.

Felsefe bir türlü olmayanı yapmaya çalışmaktır - ya da, hiç olmayacak olanı, olması gerekendir diye, oldurmaya çalışmak...

Yani: Felsefe en üst yanılgıdır...

Felsefe, başından da, en sonunda da, olanaksızdır.

Felsefe, gerçekliğin olmak istemediğidir; çünkü felsefe, gerçekliğin olduğu gibi olmasını istemeyendir.

Felsefe, kişiyi insan kılma uğraşısıdır.

Oruç ARUOBA

Hani, 1993

Yorumsuz

Müslüm Baba neler söylüyor?

Kıyamet çok yaklaşmış olmalı. Neler oluyor? Anlamıyorum. Başımıza taşlar yağacak. Murathan Mungan seçmiş, Müslüm Gürses söylemiş. Bu da "Aşk Tesadüfleri Sever" diye bir albüm olmuş. Neler mi söylüyor Müslüm Baba. Ben söylesem de inanmazsınız ki. The world is not enough, Dylan, Temple of the king. Daha yetmez. Bowie, Cohen ve Bjork. Biraz önce aldım albümü. Büyük bir şaşkınlıkla dinliyorum.

Google diyor ki, Joan Miro bugün doğmuş...

Google bugün Joan Miro logosu kullanmış. Ne olaki diye Wikipedia'ya bakınca fakettim ki kendileri 20 Nisan 1893'de doğmuş. Nedenini çok bilmiyorum ama seviyorum bu adamın işlerini. İlk kendi evim olduğunda, 2001 yılı idi yanlış anımsamıyorsam, 3 tane resminin reprolarını alıp, çerçeveletip asmıştım. Hala duruyor onlar, biri çalışma odamda, biri mutfağımda biri de yatak odamda. Hala çok anlamıyorum galiba amca ne demek istemiş ama bi şekilde güzel geliyor yaptığı işler. E madem doğum günü imiş Joan Miro'nun bugün, bir işini de bloğuma koyayım bu bahane ile.

Türkiye Takımı Everest'te

Tanıdık, tanımadık, bir gurup deli toplanmışlar, Everest'e tırmanmaya gitmişler. Ne olduğunu merak mı ediyorsunuz? Takip edin o halde...

http://www.2006everest.org/

Bolu Melen Çayında Rafting

E bahar geldi diye sevinip sevinip evde oturmak olmaz tabi. İnsanın kendisini dışarılara atması lazım. İşyerinden arkadaşlarla ilk olarak geçen sonbaharda konuştuk Melen'de raft yapmayı. Hemencecik heveslenip internette baktık görüdük ki Ankara'dan Melen Çayına rafting'e götüren bir tur şirketi yok, biz de yılmadık İstanbul şirketlerini aradık. Neyse baktık gördükki bu işin mevsimi Mart ayında başlıyor Temmuz gibi de bitiyor. Mart ayında bir daha cellallendik gidelim diye Radikal Tur dedi ki siz Nisan'da gelin. Velhasılı Nisan oldu, biz de muradımıza erdik. Atladık arabaya Koray, Tuba, Şamil ve ben, ver elini Melen çayı.
Melen çayı nerde midir? Hemen tarif edeyim. Ankara'dan İstanbul'a giderken Bolu dağından indiniz bir daha oTEM'e girdiniz, ilk çıkıştan (Düzce, Gümüşova çıkışı) çıkınız. Oradan E-5'e geçip İstanbul'a doğru devam ederken Cumayeri diye bir ilçe göreceksiniz, bu ilçeye dönüp Rafting Alanı oklarını takip edince rafting'e başlayacağınız Dokuzdeğirmen köyüne ulaşacaksınız.

Yolda Cumayeri ilçesinden itibaren Dokuzdeğirmen'e varınca kadar heryerde bayraklar, flamalar ile karşılaşınca yok efendim Türkiye Rafting Şenliği varmış da, biz şimdi valiler, kaymakamlar, savcılar, belediye başkanları ile rafting yapıyormuşuz da diye fantaziler kurup eğlene eğlene Dokuzdeğirmene ulaştık. Radikal Tur tarafından bize bildirilen numaradan Muzaffer Bey'e ulaştık. Muzaffer Bey Dokuzdeğirmendeki iki rafting şirketinden bir olan Özgür Extreme'in (Tel: 0 380 524 43 09; 0 532 548 62 65) sahibi. Merak edenler için diğer şirket de Eco Rafting diye bir şirket. Muzaffer Beyle hoş beş, çay kahve sobet, yok Melen'de ki rafting'in tarihi, yok kaç şirket var bu işi yapan derken öğleyi ettik fakat biz bir türlü raftinge başlayamadık. Muzaffer Bey ağzındaki baklayı çıkardı. Başkan, kaymakam savcı beyleri bekliyoruz dedi ve biz birbirimize baka kaldık :).

Haritada da gürüldüğü gibi 12 km'lik bir parkur için atladık botlara. İlk yarım saat hepimiz çok şaşkındık, bir yandan bot üstünde rahat olmaya çalışırken, öte yandan Melen çok sakin akmakta biz se heyacan namına hiç birşey yaşamayıp sürekli kürek çekmekte idik. Rehberimize sorunca "Sabırlı olun" tavsiyesini alıyorduk. Derken nehir birden hızlandı. Rapid dedikleri parçalardan bir bir geçmeye başladık. Rapidler bir kaç yüz metre boyundalar fakat bu birkaç yüz metrede dalgalar boyumuz aşıp, bot bir havalanıp bir düşünce keyfimiz yerine geldi. İnişi aynı şirkete ait 3-4 tane daha bot ile birlikte başladık. Diğer botlardan bu rapidlerde düşenler oldu, o düşenler sudan itina ile geri toplandı. Parkurun bitimine doğru madem Melen çalı bizi düşüremedi diyip biz kendimizi attık çaya. Suya girmeden eve dönmek yok nidaları ile. Çayda biraz yüzdük ki faaliyetin en keyifli kısımlarından biri de buydu.

Parkur çok zor değil. Bitirdiğinizde "Başardım, başardım, ben ne kadar büyük bir doğa sporcuyum" diyebileceğiniz bir durum yok ortada, fakat keyif düzeyi çok yerinde. 2 saat boyunca fasılalı da olsa sıkça kürek çekip, hop oturup hop kalkıp, ıslanıp kuruyup, çay vadilerden geçtikçe vadinin dibinden dağları doğayı seyrettiğiniz keyifli bir faaliyet.

Parkur bitiminde, Beyler köyünden çıktık karaya. Hemen Kaymakam Bey ve diğer protokol ile bir fotograf çekildik :) (Aşağıdaki fotograf). Rafting şirketin tesislerinde üstümüz değiştirip, yemeğimizi yiyip Ankara'ya döndük.

Pamukçu Bengi ve Edremit Güvende

Pamukçu bengisi ve Edremit güvendesi Balıkesir'de oynanan iki zeybektir. Biraz da Balıkesir'de iken yaşadığım mikro milliyetçilik yüzünden herhalde, yıllar duyarım da bir sormak, dinlemek, bellemek gelmemişti içimden. Ben Sındırgı'lıyım canım, ne işim olur bengiyle güvendeyle canım. Ama burda, Ankara'da olunca bırakın Balıkesir'i, Ege türkülerinin hepsini sahipleniyorum, bizim oraların bunlar diye. Gene ardı arkası kesilmez bir şekilde Denizli, Aydın, Muğla türküleri dinlerken geçen aklıma geldi, iyi hoş böyle iki Muğla zeybeği duydum mu dizlerimi vura vura zeybek oynasım geliyor da Balıkesir zeybeklerinden bihaberim. Hemen babamı aradım, sağolsun elinde avucunda ne varsa yollamış. Bu gün elime ulaştı. Gelen kasetlerden Pamukçu bengisi ile Edremit güvendesi'ni mp3 yaptım. Kayıtlar pek kaliteli olmasa da dileyenlere e-posta yolu ile yollayabilirim. Şimdi sırada bunlar nasıldır, nasıl oynanır, kim oynar, oynayını kalmış mıdır, nasıl çalınır soruları var. Zaman içinde daha fazla bilgiye ulaşırsam gene buradan paylaşırım.

Unutma, 5 Kasım'ı unutma!

Pazar günü V for Vendetta'yı seyrettim. İki gündür yazacağım, elim ermedi. Film Allen Moore'un aynı adlı çizgiromanından Wachowski biraderler tarafından sinemaya aktarılmış. Hikaye bana bir bilim kurgu olmaktan çok bir şom ağızlılık gibi geldi. Bush dönemini karamsar bir bakış açısı ile ekstrapole ederseniz filmin geçtiği 2050 sonrası (ben öyle hissettim) dünyanın halini siz de tanımlayabilirsiniz. Filim, bu ortamda muhafazakar düşüncenin nerelere evrilebileceği ironik bir biçimde ortaya koyuluyor. Bu arada da kontrgerilla, medya gibi unsurların devlet yönetimindeki etkileri çizgiroman vari bir şekilde gözler önüne seriliyor. Film'de sorulan İngiltere'deki faşist ortamı hazırlayan 80K kişinin ölümüne neden olan su kaynaklarına yapılan biyolojik saldırıyı ya devlet yaptıysa sorusu, son 5 yıldır Afganistan ve Irak'ta yaşananları tetikleyen 11 Eylül hakkındaki komplo teorilerini anımsatıyor.
Velhasılı efendim, başarılı bir film olmuş. Seyretmenizi öneririm.

Ve bir ilk daha...

Evet, evet. Türkiye'de de hotspot uygulaması başlamış. TTnet'den biraz önce satın aldım. 30 dakikası 3.5 ytl. Şimdi Ulusoy Küçükyalı tesislerinden yazmaktayım bu yazıyı. Birazcık pahalı bir servis şu anda ama hem kapsamının genişlemesi hem ucuzlaması için çok bekliyeceğimizi zannetmiyorum. Hatta gönül adsl şifremle wireless'a bağlansam da kotam oradan da işlese istiyor.

Ankara İstanbul yolculuğunda blog yazmak...

Otobüs uçar gider :). Ulusoy'un başlattığı otobüste internet servisine Varan da başlamış. Pek teknoljik bir servis. Yolda oyalanmak için güzel bir oyuncak. Böylece gün geçtikçe sıklaşan Gebze - Ankara - Gebze yolculuklarımız, vikipedia, sözlük, blog okumak için fırsatlar haline gelmiş oldu. İtiraf ediyorum, ben teknoljiyi çok seviyorum.

Dünyada çok güzel şeyler var. . .

Ne kadar çok güzel kadın var dünyada. . .
Esmer, sarışın, çukulata renginde
hepsi birbirinden güzel, birbirinden alımlı.
Gergin yumuşak tenlerinde
İmparatorluklar kuruldu, imparatorluklar çöktü.
Bir öpücükleriyle ihtilaller başladı. . .
Zaten kadınlar ve aşk olmasa
yaşamaya değer miydi bu dünya?
Kime okurduk bu şiiri?

Özkan MERT
Varlık, Ekim 2000

Ankara'da güneş tutuldu ...

Bugün Ankara'dan izlediğimiz güneş tutulmasından yakaladığımız bir kaç kare ...

Dünyada çok güzel şeyler var. . .

Ben öyle kentler tanırım ki
memesi sütyenden taşmış
genç bir kız gibi uyanırlar sabahları.
Güneşin ilk ışıklarıyla öpüştüklerinde
kırmızı bir gül gibi açarlar yeryüzünde.

Ve zaten her kent başka bir kente açılır bir köşesinden.

Özkan MERT

Varlık, Ekim 2000

Evet evet, geldi artık bahar :)

İşten geldim, hava hala aydınlık. Daha ne isterim. Saatlerin ileri alınmasının şerefine gidip açık havada antrenman yapayım. Şöyle keyif keyif ODTÜ çamlık parkurunda iki döneyim. Oh be, bitti bu uzun bol karlı bol soğuklu kış. Hoş geldin bahar ...

Weather Man - Fırtınalı Hayatlar

"Ordinary Life is pretty complex stuff" temalı, pek hoş bir izlence. Yormadan, üzmeden seyrettiriyor kendini. Replikler pek hoş. Filmde en sevdiğim replik;

Do you know that the harder thing to do and the right thing to do are usually the same thing? Nothing that has meaning is easy. "Easy" doesn't enter into grown-up life.

oldu.

Syriana veya hepimiz üstümüze düşeni mi yapıyoruz?

Filmde şeyhler ve işçiler, müfettişler ve uluslararası ajanlar, zenginler ve yoksullar, ünlüler ve sıradan insanlar - herbiri, kendi varlıklarının dünyayı ne kadar güçlü bir şekilde etkileyeceğinden habersiz, endüstriyi besleyen büyük ve karmaşık sistem içinde kendilerine düşen rolü oynuyorlar...

Ya biz, oynadığımız her rolde, attığımız her adımda dünyayı ne kadar güçlü bir şekilde etkileyeceğimizin farkında mıyız? Veya bu farkındalığı taşıyabilecek kadar güçlü müyüz?

Bize bu soruları sorduranın Hollywood olması ne kadar komik, değil mi? Hollywood da bize bu soruları sordururken, hatta bize bu soruları sordurduğu için kendisini ödüllendirirken üstüne düşeni mi yapıyor?

Toplantılar için Laptop'ınıza Wallpaper

Efendim, günler süren, sıkıcı, ama sıkıcı olduğu kadar da tansiyonun yüksek olduğu, sürekli sinir harbi yaşana toplantılar çağımızın en büyük problemi. Haksız mıyım? Perşembe ve Cuma günü gene iki gün bu müthiş toplantılardan birine katılmak durumunda kaldım. (Daha bitmedi toplantı Pazartesi devam edecek :( ) Perşembe farkettim ki zaman zaman vücut kimyamı kontrol etmekte güçlük çekiyorum. Kendimi birine ters ters bakarken, veya sesimi yükseltmiş derdimi anlatmaya çalışırken buluyorum. İyidir, iyidir, heyacan işte demeyin. Bu stressler bünyede kalıcı hasar bırakacak diye korkuyorum. Neyse sadete gelirsem, Perşembe akşamı oturup yukardaki Wallpaper'ı yaptım. Laptop'a koydum, arada gözüm kaydıkça laptop'a hatırltsın diye bana SAKİN olmam gerektiğini. Bu toplantının işimin bir parçası olduğunu. Rahat olmam gerektiğini. İstediklerim kabul edilmezse ölmeyeceğimi :). Bu yazı vesilesi ile de bu 1024X768 büyüklüğündeki wallpaper'ı siber topluma armağan ediyorum.

Hakkari türküleri

Evet zeybek değil bu türküler, bozlak da değil, horon da. Dinlediklerimin hepsinden başka. Bu coğrafyanın ilk kez dinlediğim müziği. BGST tarafından, üç yıl emek harcanarak, Hakkari'deki çeşitli etnik ve dini kökene sahip aşiretlerden derlenmiş bu türküler. . Kökten müzik dinliyorsunuz. Aranıza bir şey girmiyor türkü söyleyen ile. Formlar ve sesler düzeltilmemiş, düzenlenmemiş. Olduğu gibi. Bu coğrafyanın müziğine düşkün olanlara, ne bileyim, Kütahya'lı Hisarlı Ahmet'i, Feyzullah Çınar'ı, Hale Gür'ü, Birol Topaloğlu'nu severek dinleyenlere ısrarla tavsiye edilir...

Kızılok veya eskileri karıştırırken neler neler çıkıyor

Kalbim,
Neden hep olmazlarda
Neden hep çıkmaz sokaklarda

Sevdin olmadı
Bir dünya istedin kardeşçe, olamadı

Kalbim kalbim kalbim
Dayanmak artık kolay değil
Bırakacak gibisin yarı yolda kalbim

8 Mart Dünya Kadınlar Günü ve Dorothea Lange

8 Mart Dünya Kadınlar Günü vesilesi ile kadınlara blogdan ufak bir hediye yollasam ne güzel olur diye düşünüyordum dün gece. Aklımda Almadovar'ın kadınları hakkında Dünya gazetelerinde veya ünlü sinema dergilerinde çıkan bir yazı bulup onu çevirmekti. Fakat kısıtlı zamanda böyle bir yazıya ulaşamayınca aklıma Dorothea Lange geldi. Fotograf tarihinin ünlü kadın fotografçısının göçmen kadınlar fotograflarından bir kaçını burdan sunarak hem Kadınlar Gününüzü kutluyorum, hem de Dorothea Lange anıyorum.

Mürekkep Balığı ve Balina, boşanan aileler ve çocukları...

Çok klişe bir konu, vasat bir oyunculuk, kötü bir kurgu, greni bol kareler ve patlamış renkler ile güzel bir görsellik ve iyi müzikler. Hepsi bu. Brooklyn fonunda bir boşanma, darmadağın olan çocuklar, araya sıkıştırılmış Kafka, Pink Floyd ve Godard atıfları.Ben pek beğenmedim. Sinema'da gitmeyin derim. DVD'si falan bir gün bir şekilde elinize geçerse, bir Pazar akşamı izleyiverirsiniz. İzlemeseniz de bir şey kaybetmezsiniz zaten.

"Saklı" kalan suçlarımız...

Nasıl anlatacağımı bilmiyorum aslında. Dildeki yetkinliğim veya edebi yeteneğimin bu filmde hissettiklerimi anlatmaya yeteceğinden çok emin değilim. Haneke'nin son filmi olan Cache'yi biraz önce seyrettim. Derin bir huzursuzluk ve suçluluk duygusu var içimde. Midemdeki rahatsızlık Haneke'nin başarısının bir göstergesi olabilir. Yönetmen burjuvazinin, hatta özel olarak Avrupa burjivasinin en derin yaralarını ardısıra deşiyor. Suçluluk, geçmişin itina ile unutulması, günceli derinde hissetmeme, sırça köşklerde yaşanan kör sağır dilsiz mutluluklar. Filmde kahramanımız kendi geçmişi ile hesaplaşırken, Fransa Cezayir ile hesaplaşmaya çalışıyor. Tüm bunlar aynı topluluğun yarattığı Irak ve Filistin fonunda gerçekleşiyor. Kendime sormadan edemiyorum, iyi bir işim, başarılı bir akedemik hayatım, fena olmayan bir gelir seviyem, evim, arabam, fotograf makinalarım, bilgisayarlarım, mp3'lerim, dizi dizi filmlerim kitaplarım ile ben de kör sağır ve dilsiz bir mutluluk mu yaşıyorum, mübadelelerin, varlık vergilerinin, 6-7 Eylül olaylarının, kapatılan köy enstütülerinin, kan revan için de yaşanan 70'lerin, hapislerin, faili mechullerin, faili bilinenlerin, açlıkların ve yoklukların hiç düşünülmeden yaşandığı topraklarda, Irak'ın, Afganistan'ın, Filistin'in, Balkanlar'ın TV'de fon oluşturduğu zamanlarda, her sabah uyandığımda perdelerimi açıp kendime ne kadar mutlu olduğumu hatırlatırken.
Şiddetin biyolojik varlığımızın kaçınılmazı olduğunu, ve aslında topyekün bir barışın güzel bir ütopya olduğuna olan inancım, tüm sorumluluklarımdan kaçmak için sadece mantıklı bir yalan mı? Bilmiyorum... Bu soru da Haneke'nin son filminin sonunda ne olduğu sorusu gibi hiç cevaplanmayacak veya tüm ömrüm boyunca bu soruyu cevaplamaya çalışacağım...

"Ontology for Trajectory Simulations", yeni makalemin adı...

Evet, yepyeni bir makalenin daha ilk taslağı hazır. Hocalarıma yolladım. Ha bu arada Pazar öğlen oldu, hafta sonu bitti galiba... Yok yok, ben şimdi bi koşu bi hafta sonu yaşayayım. Önce okula gidip koşayım, sonra FSA'ya gidip iki insan göreyim, hatta saat 9'a da bir film denk getirip sinemaya da gidersem deymeyin keyfime. En azından yarın hafta sonunu yaşamış gibi hissedebilirim :)