Işık Dağı eteklerinde

Cuma öğleden sonra bir çabuk organize olduk, bu sabah da saat 10'da düştük yollara Kızılcahamam'a doğru. Kadromuz gayet sağlamdı. Umut, Rabia, Fatih, Serap, Şamil, Ümit, Ezgi ve İbrahim ve 3 tane de GPS. Vara vara vardık Kızılcahamam'ın Karagöl mevkiine. Hangi yoldan, ne kadar zamanda gittik, hangi köylerden geçtik gibi bilgileri takımımızın tecrübeli blogger'ı Şamil'e bırakıp, ben olayın magazin kısımlarını anlatmaya devam edeyim. Önce yanlışlıkla Karagöl etrafında bir tur attık, sonra böyle olmayacak deyip elimizdeki GPS izini takip etmeye karar verdik. Kılavuzumuz da Ümit.
Ezgi ile İbrahim'e zaten bir önceki gece google earth'den rotayı gösterip, yaylaya kadar yürür döneriz diye kandırmıştım ya, 1 saat sonra yaylaya vardığımızda kimse daha dönme niyetinde değildi tabii. Ondan bir 45 dakika sonra yemek için mola verdik. Şahane tıkındık. Sandviçler, çay, kahve, bisküvi, meyve. Gücü topladık. Dönüşte biz Ümit'le, geldiğimiz yoldan dönmek yerine, bir katakulli ile herkesi uzun yola sokmayı başardık. Ve tam bir turu tamamladık.
Toplam 14 km., 4 saate yakın bir yürüyüş. Çok keyifli idi. Hakikaten yorulduk. Hiç geri dönemeyeceğimizi düşünenler oldu. Ama başardık. :) Gene yapalım. Hep yapalım. Açık hava, geniş alan iyi geliyor insana. Tüm katılımcılara canı gönülden teşekkürler.

Kuğu Gölü Balesi

Geçenlerde gitmiştik Opera binasına bir Fado konseri için. Çok hoşuma gitmişti. Erken Cumhuriyet döneminden kalma bina buram buram cumhuriyet Ankarası kokuyordu. Az bulunur bir kokudur ya meraklısı bilir. O zaman dedim kendi kendime. Eh oğlum Umut, madem sevdin bu binaya gelmeyi, e yaşın da artık kemale erdi. Şu bale ne imiş, opera ne imiş öğrenmenin zamanıdır. Hemen bir bilet aldım. Biliyorum önceden de denemiştim, opera olsun, bale olsun, gösterilerin biletleri bir hafta önceden bitiyor. Öyle bugün karar verdim, yarın seyredeyim bir tane yok. Neyse geçen hafta Çarşamba, hayatımda ilk defa bir baleye, Kuğu Gölü Balesi'ne gittim. 3 perde idi. 3. perdede salon görünür bir şekilde boşaldı. Kesinlikle çok mutlu olduk. Masalsı bir dünya yaratılmış. Ufaktan rahatsız eden bir asenkron durumlar vardı. Ben bale bilmem, belki olağanı budur dedim, eve geldim okudum. Bu işin makbulu senkron haraketlerin uyumu imiş. Zannedersem çok süper bir performans değildi seyrettiğimiz, sıralarda kaymalar, ellerde, kollarda uyumsuzluklar vardı ama olsun. Başka bir keyifti. Datmış olduk. Hayatta her bir keyiften bir nebze felsefemiz ile bundan sonraki amacımız bir opera gösterisine gitmek. Sonra da bu gitmeleri bir alışkanlık haline getirip ayda, iki ayda bir bir gösteri izlemek. Becerebilirsek.

Bayramdan kesitler

Gene Akçay gitme planları suya düştü. Çümbür cemaat Sındırgı'daydık. Ha şikayetçi değilim. Kesinlikle. Özleşmişiz. Uzun uzun muhabbetler edildi. Masalar kuruldu, yenildi, içildi. Gülündü eğlenildi. Büyükler ziyaret edildi. Eller öpüldü, hal hatır soruldu. Herkesin keyfi her zamankinden iyi miydi, yoksa, benim aklımda hiç dert tasa kalmamış olmasından bana mı öyle gözüktüler bilemiyorum ama her görüştüğüm yakınımda bir iyi hal, mutluluk gözlemledim.
Sadece büyükler ile de yetinmedim bu sefer, Tunay'lar ve Gökay'lar ile pazar akşam üstü keyfi yaptık. Çok keyifliydi. Kısacık zamana dostlar, akrabalar. Evet, evet bayramları seviyorum ben.

Bisikletten nerede düştüm?

GPS ne işe mi yarar? Ha bu işe yarar. Düştüğüm gün, patikaları işaretlemek için GPS'i çalıştırıp çantama atmıştım . Ne zamandır bakacağım da elim ermemişti, doğrusu canım da istememişti. Biraz önce aldım GPS'den düştüğüm günün verisini. 23 Eylül 2007, sabah 8:38 civarında 20km/saat hızla giderken, yukarıdaki haritada işaretlediğim yerde düşmüşüm. Tarihin sayfasına kaydola.

Bir muharebede "galip", "mağlup" yoktur

Bir muharebede "galip", "mağlup" yoktur. Kim daha geç kaçarsa ona "galip" denir...

İsmet Paşa

Daha önce de dönem dizileri ve Hatırla Sevgili'yi niye sevdiğime değinmiştim ya dün gece gene tarihte hiç bilmediğim bir olayı, kişiyi tanıdım dizi sayesinde. İmran ÖKTEM. 66-69 yargıtay başkanı, adli yıl açılışlarında yaptığı aydınlanmacı konuşmalar ile tüm dikkateleri üstüne çekmiş ve diziden izlediğimiz, sonra da okuduğum kadarı ile cenazesini sofular basmış. Cenaze namazını kıldırmamaya, tabutunu devirmeye kalkışmışlar. Çıkan arbedede, namazın kılınması ve cenaze töreninin tamamlanmasında ısrarcı olan, sofuların gövede gösterine pabuç bırakmayan İsmet Paşayı bir tuğgeneral tabancasını çekerek korumak durumunda kalmış.
Konu hakkında nette gezinirken, Çetin Altan'ın bir konu ile ilgili bir yazısında İsmet paşanın yukarıdaki sözünü bulfum, çok hoşuma gitti, paylaşmak istedim. Savaşan bir insanın galibiyet tanımı. Çok güzel. Sonrada İmran Öktem'in Adli Yıl açılış konuşmasını buldum. 40 yıldır aydınlanma mücadelesinde bir adım ilerledik mi? sorusunu sorarken kendime İsmet Paşanın sözü daha bir anlam kazandı. Şeh Bedrettinlerden, Pir Sultanlarda, 31 Martlardan bu yana Anadoluda süren bu savaşın bir galibi olacak mı?

Biz Burada Devrim Yapıyoruz Sinyorita

İnsanlar yeterince haksızlığa uğradığında yeterince dövüldüğünde çocuklar, insanlığa saldırırlar. Acı, adaletsizlik ve vicdansızlıkla yeterince hırpalandığında kendi kendini imha eden bir organizmadır insanlık.

Zorunlu ev istirahatı sürecinde, bir yandan uzaktan iş yerine destek, bir yandan akademik "back log"umu temizlerken, bir yandan da bol bol okuyorum. Ece Temelkuran'ın Venezuella'da gördükleri, yaşadıkları, tanık oldukarını anlattığı kitabı "Biz Burada Devrim Yapıyoruz Sinyorita"yı dün aldım. Ne zamandır okuma niyetim vardı, fırsat bu fırsat dedim. Okunası bir kitap. Olur mu canım, hangi çağdayız, sistemin, global neo-libaralizmin bileği bükülürmüymüş dediğimiz zamana dair uzak ülkelerin insanlarının deneyimlerinin bir harmanı. Başka bir dünya yaratma uğraşısınına dair gözlemler...

Bisiklete bu sezonluk veda...

Pazar gün Yalıncak'ta bisikletten düştüm. Önce yok birşey, bir kaç güne geçer falan derken garson faturayı getirdi. Sol bilekte ufak bir çatlak (2 hafta atelde sarılı kalacak), sağ omuzda, bisepste zorlama (2 haftaya birşeyi kalmaz), bir hafta istirahat. Bu demek oluyor ki bu sezon bisiklet olayımız bitti. Herkes benden bu performansı bekliyormuş fakat inanmazsınız ilk defa vucudumun biryeri alçıya alınıyor. Neyse bekliyoruz geçsin. Spor yapılacak ise, sakatlanma riski göz alınacak. Ama alınabilecek tüm tedbirler alınarak. Kaskım kafamdaydı. Uzunca kalın bir pantolon giyiyordum ama kendime kızdığım bir şey var, dirseklik takmaya üşendim. Ne mi oldu, kolumda gereksiz sıyrıklar. Bunlar önlenebilecek olanlardı. Umarım 2 hafta sonra düz koşular ile yeşil sahalara dönerim...

Dokunmak

"Aynılaşmak", evet... Kitlesel olan herşey aynılaşmaya başlar.
Bu aynılaşma içinde çok küçük şeyler aynılığı kırar.
"Sessiz Mırıltılar"
Küçük şeyler "sessiz mırıltılar" olarak, köşe başında, bir duvar dibinde, yol üstünde, bazan bir kumsalda, bazen bir merdiven üstünde, çölün boşluğunda, dağların üstünde, kendini hissettirir. Hissedilen, görme değil dokunma isteğidir çıkanların karşısında. Belki de en insani duygu "dokunmak".
Dokunmak... Mesafesiz bir dünya, belki de "ütopya"!
Altmışlı yılların gençliği bu "ütopya"yı inşa etmenin hayalini kurdu. Hayatın her alanında. Belki de büyük hayellerin altında örtük yatan tek birşey vardı, "dokunmak"

Edward RUCH, İz, No:11

Dennis Stock'un fotografları var İz dergisinin bu sayısında (No:11 2007/5). Dokunmak başlığı altında bir yazı ile sanattıçının 60lar ve 70ler Amerikasından seçme fotografları sunulmuş. Yazıda, fotografların, ve aslında fotografta sunulanın, yani 68 gençliğinin ütoyayı inşa etme inancı ile yaşama dokundukları anlatılıyor. Fotograflar, dokunana dokumamızı sağlıyor.

Yaşamdan kesitler

Jim Jarmush'u seviyoruz. Dün gece Night on Earth filmini izledim. Çok güzel, çok naif bir filmdi. Aynı anda dünyadaki 5 ayrı şehirden taksi hikayeleri. Los Angeles, New York, Paris, Roma ve Helsinki. Ben en çok New York hikayesini beğendim. Taksi şöförümüz Winona Ryder L.A. hava alanından casting işi yapan afilli bir ablamızı (teyze desek daha doğru) alır arabasına. Ryder aslında tamirci olmak isteyen ama malum, hatun olmasından dolayı tamirci olamamış, sürekli sigara içen, ağız dolusu küfreden bir taksi şöförü iken, teyze, tayyörünün içinde, sürekli cep telefonu ile konuşan, ful makyaj bir Holywood karakteridir. Aralarında evlenme, sigara gibi konular birçok muhabbet geçer yolda. İnince teyze Ryder'a oyunculuk teklifinde bulunur, Ryder da yok ben almıyayım der naif bir biçimde, hayatım gayet yolunda gidiyor, bir derdim yok diye de ekler. Tüm herkesin Holywood!da oyuncu olmak isteyeceğini zanneden teyze için şaşkınlık içinde kala kalır. Filmin müzikleri Tom Waits'den ve hakkaten şahaneler. Ben çok beğendim. İzlemeyenlere tavsiye ederim.

Meydan Savaşı

Cumartesi dizüstüne yeni sistem kurayım. Ne zamandır da (3 yıl oldu zannedersem) aynı sistemi kullanıyorum diye başladım çalışmaya. Sıra virüs yazılımına gelince bir farkettim, benim masa üstünün virüs programı, avast , çalışmıyor. Çalıştırdım yeniden. A a, hata verip kapandı. E uninstall da olmuyor. Çok güzel. Avast'ın sitesinden, avast kaldıran programcığı indiripm, temiz bir kaldırma işlemi gerçekleştirdim fakat bir daha kurmak mümkün değil. Ben gene anlamım durumu, Anti-Vir indirdim onu da kurmadı, AVG indirdim onu da kurmadı. Ve bir farkettim ki bilgisayarım anti virüs programlarının çalıştırılabilir dosyalarını kopyalamaya izin vermiyor. Ne mi oldu, nette içime sinen bir çözüm bulamayınca vurdum gözüne formatın. Tertemiz sistem kurdum. Üstüne Avira Anti-Vir virüs programı, Comodo Firewall ve Microsoft Windows Defender anti-spyware kurdum. Yok öyle pek adetim değildi, anti-spyware ve harici firewall kullanmak ama nasihat, musibet çarkı işledi. Bakalım el mi yaman, bey mi? Daha bir ay omamıştı üstündeki sistemi kuralı. Yazık değil mi zamanımıza canım? Daha dikkatli olmak lazımmış. Anladım.

Edith Piaf

Küçücük esmer bir kadın
Kadife sesiyle
Acıları çiçeğe dönüştürürdü
-Ne çok hüzün bıraktı geriye
Kan ve terle ödenen bir masal
Şarkı söylemedi ki hiç
Sıcak nehirleri döktü üzerimize
-Hediye dağıtır gibi hüzün dağıttı Dünyaya!

Allah ve Tango, Özkan MERT

Cumartesi gecesi Edith Piaf'ın yaşam öyküsünü anlatan Kaldırım Serçesi (La Vie En Rose) filmine gittik. Uçlarda yaşanan hayatı, sıradışılığı, yeteneği hatta inanılmaz olmayı, yaşamayı, parçalanmayı sunmuş film, otuza yakın da şarkı eşliğinde. Karışık bir kugusu olduğu için izleyiciyi sıkmıyor. Kurgu bir yandan sizin Piaf ile özdeşleşmenizi, onu sevmenizi, acımanızı, hayran olmanızı engellerken, bir yandan da merak uyandırmayı ve sürükleyici olmayı başarıyor. Filmi izlerken Özkan MERT'in yukarıdaki Edith Piaf için yazdığı şiiri geldi aklıma. Buyrun.

İmroz'dan Asos'a

Tatilin ikinci haftasında İmroz (Gökçeada) ve Asos ve çevresinde gezindik. Gökçeada'ya Barba Yorgo'nun web sitesindeki etkinlik sayfasını okuduktan sonra karar verdik. Bizim orada olcağımı tarih olan 15 Ağustosta dünyanın çeşitli yerlerindeki bir çok Tepeköy'lü Rum Meryem Ana bayramı için köylerine geliyorlardı. Adaklar kesiliyor, yemekler yapılıyor, mezarlar ziyaret ediliyor, akşam köy meydanında yemekler yeniyor içkiler içiliyor, oyunlar oynanıyordu. Gittik ordaydık hepsi oldu. Sadece Tepeköyü değil Zeytinli ve Dereköy'ü de gezdik. Mübadelenin dışında kalan Gökçeadanın yıllar içinde nasıl terk edildiğini, terk ettirildiğini gördük. 2000 haneli köylerde şimdi sadece 50 hane yaşıyor. Kalan Rumların sadece yaşlıları. Bir çoğunun hikayesini orada edindiğimiz, adada yüzyılın başından 70'lere kadar süren Rum kültürünü, yaşayış tarzını derlemiş olan çok değerli bir sözlü tarih çalışması ürünü olan Gökçeada: Sıradan İnsanların Öyküleri kitabından okuduk. Kahvelerini içtik. Tatlılarını yedik. Bazıları ile selamlaşıp hoş beş ettik, bazılarının terslenmelerini sineye çektik. Şaraplarını içtik, etlerini yedik, oyunlarını seyrettik. Kulağımıza çalışnan her Rumca kelime ile, her köşenin arkasındaki estetiği ve özeni ile sizi büyüleyen Rum evleri ile, başka bir yerde olduğumuzu iliklerimize kadar hissettik. İnsanoğlunun birlikte yaşayamama inadına her nefes alışımızda küfrettik.
90'ların başında adaya yerleştirilen Bulgar göçmenler bir sörf okulu açmışlar. Rumlar ile yaşadığım kültür şokunu üstümden atamadan, Sörf plajından Bulgar hocadan İngilizce sörf kiraladım. İlk gün Alaçatından oldukça farklı olan açık deniz, deli rüzgar ortamında boardun üstünde durmakta biraz zorlandım. İkinci gün efendi olup rüzgarın sakinleşmesini bekledim. Sonra da efendi efendi gezindim. Rabia'da taktı 300mm teleyi makinaya çekti fotograflarımı. Bir sürü sörf fotografım oldu. Torunlara göstermek için.Derken ver elini Asos. Kadırga koyu. Tertemiz deniz. Geniş alan. Sakinlik, kitap, bira. Etrafı keşif turları. Egenin birbirinden güzel manzaralı gezdikçe inatla bizi kovaladırlar. Bir sürü fotograf çektik. Antik limana gidince orda kalmaya özendik. Taş otelleri de campingleri de çok beğendik. Behramkale'ye çıkınca yok yok aslında bir daha geldiğimizde burada kalalım dedik. Buram buram tarih kokusunun içinde bir kasaba.
Gel zaman git zaman. Körle yatam şaşı kalkar mı desem... Yok aslında kızın hakkını vermek lazım. Rabia'nın içindeki cevher ortaya çıktı. Bir sürü güzel fotografımı çekti. Atena Tapınağında güneş batırdık. Gene eski insanların zevklerine dükün olmalarından dem vurduk. Dünya azıcık insan varken kesin çok ama çok güzel bir yerdi. Ne kadar yaşanacak yere gitsek orada bir antik kent, bir sunak, bir tapınak.
Listede son olarak Küçükkuyu'nun iki köyü vardı. Adatepe ve Yeşilyurt. Ben daha güzel köyler görmedim. Çamın kokusu zeytine karışırken, Ege ayaklarınızın altında sonsuz bir halı gibi seriliyor. Karşıdan Midilli size el sallıyor. Verimli topraklarda mutlu güleryüzlü sevecen insanlar. Kahvelerde lafladık. Dar sokaklarında dolandık köylerin. Taşmektep'te soluklandık. Her güzel yere gittiğimizdeki gibi gene Adatepe'ye olmadı Yeşilyurt'a yerleşme hayelleri kurduk. Küçükkuyu'ya olmadı Altınoluk, Güre dolaylarından 1 dönüm zeytinlik denk getirsek türküsü çığırdık. Kuzey Ege'nin tadına doyduk. Herkeze tavsiye olurnur.

Ege'den tatil notları

Ben bir Ankaralı olarak başkanım sözünü dinleyip tatile annemin yanına gittim. Malum suyumuz yok ya, Ankara'dan başka seçeneği olanlar niçin burada yaşıyor diyen başkan haksız da değil. Cuma gecesi yola çıktığımdan beri düşünüp duruyorum, hakikaten Ankara seçeneği olmayanların kenti haline mi geliyor. Anadoluda devrimin ve çağdaşlanmanın başkenti Ankara, cumhuriyetin devrimleri ve çağdaşlama gibi solup gitmekte. Önü alınamaz çirkinleşme ve her yönden başkenti saran yoksulluk hepimizi üzmüyor mu?
İki gün annemin yanında Dikili'de denize ve ilgiye doyup Utku ile yola koyulduk. Ver elini Alaçatı. Büke Pansiyona yerleştik. Ernur'da bize eklenince üç kişilik bir ekip halinde rüzgar sörfü kursumuza kayıt olduk. Benim 2. kursumdu ya çok da emin değildim, unutmuş muyum acaba, ne kadar ilerleyebilirim diye. İlk gün sonunda eski performansıma ulaştım :) 88 doğumlu hocamız Sercan "Umut abi yelkeni indir!", "Umut abi adımlara dikkat!" diye bağırırken, kursu sonunda hedeflediğim 180 litrelik board üstünde 4 metrekarelik yelkenle trapez kullanarak seyretmeyi ve yelkeni bir yandan atıp öbür yandan yakalamalı afilli dönüşü başardım.
Ilıca'da Kumrucu Hüseyin sağolsun, kumruya doyduk. Ilıca marinasında, Alaçatı sokaklarında uzun ve keyifli yürüşler yaptık. Aya Yorgi'de bir yandan o güzelim koyu tamamen istila edenlerek parası olmayan bu güzelim denizin yanına yaklaşamaz diyenlere söverken, bir yandan biz de devrana uyup Paparazi Beach Club'a daldık. Pek bir şanslıydık, son gecemizde Babylon Alaçatı'da İlhan Erşahin konseri vardı. Güzel bir caz ziyafeti ile Alaçatı seferimizi tamamladık. Dün Alaçatı'dan Dikili'ye dönerken farkettik ki, güya dönüyorduk ama dönmeye ait bir hüzün ve yorgunluktan eser yoktu bünyede zira tatilden tatile koşuyorduk. Ankaralı olarak ne diyeyim, başkanım sağolsun :) İyi ki akıl verdi de annemin yanına tatile geldim...

Denizli eğlencesi

Flaş.Flaş.Flaş. Deniz evlendi. Hafta sonu Deniz ile Esin'in dünya evine girmesini kutlamak için (kısacası düğün için) Denizli'deydik. Denizli'nin en yakışıklı damadı bize Pamukkale'de Pamuksu Otel diye şahane bir butik otelde yer ayırtmış. Denizli'ye öğleyin ulaşıp akşama kadar uzun bir havuz sefası yaptık. Düğün falan da neymiş canım biz tatile geldik zaten derken akşam oldu. Her düğün gibi bu düğün de şahane idi. Deniz'e bakıp bakıp "Yürü be koçum, kim tutar seni!" dedik. Düğün üstüne havuza doymayan bünye kendini gene suya attık. Havuz başında biralar içildi, sohbetlere doyum olmadı. En büyün mevzu tabiki, dünyaya gözlerini açmasına 2.5 ay kalan Melih ve Anıl'ın kızları Deniz'di.
Derken sabah oldu. Güzel bir kahvaltı üstüne koyulduk yola. Ne ola ki bu Pamunkale diye. Ben çok küçüktüm gördüğümde, birşey de anımsamıyordum. Antikkent, müze ve tabi travertenler. Güzel, bakımlı, düzenli, kalabalık. İyi ki gezdik. Çok eğlendik. Çok. Gidilesi, görülesi biyermiş de biz atlamışız. İyice bir gezip, suya girip, 40 derece güneşi başımıza geçirdikten sonra dönüş yoluna koyulduk. Yolda Atmaca Restoranda (Denizli'nin Ankara çıkışında) bolca kuzu tandır, Sivrihisar'da da ballı gözelemeleri boğmak vesilesi ile Ankara'ya döndük.

Yüzyıllardır süren cenke destan...

sıcaktı.
bulutlar doluydular.
nerdeyse tatlı bir söz gibi ilk damla düşecekti yere.
birden-
- bire
kayalardan dökülür
gökten yağar
yerden biter gibi,
bu toprağın verdiği en son eser gibi
bedreddin yiğitleri şehzade ordusunun karşısına
çıktılar.
dikişsiz ak libaslı
baş açık
yalnayak ve yalın kılıçtılar.

mübalâğa cenk olundu.

aydının türk köylüleri,
sakızlı rum gemiciler,
yahudi esnafları,
on bin mülhid yoldaşı börklüce mustafanın
düşman ormanına on bin balta gibi daldı.
bayrakları al, yeşil,
kalkanları kakma, tolgası tunç
saflar
pâre pâre edildi ama,
boşanan yağmur içinde gün inerken akşama
on binler iki bin kaldı.

hep bir ağızdan türkü söyleyip
hep beraber sulardan çekmek ağı,
demiri oya gibi işleyip hep beraber,
hep beraber sürebilmek toprağı,
ballı incirleri hep beraber yiyebilmek,
yârin yanağından gayrı her şeyde
her yerde
hep beraber!
diyebilmek
için
on binler verdi sekiz binini..

yenildiler.

yenenler, yenilenlerin
dikişsiz, ak gömleğinde sildiler
kılıçlarının kanını.
ve hep beraber söylenen bir türkü gibi
hep beraber kardeş elleriyle işlenen toprak
edirne sarayında damızlanmış atların
eşildi nallarıyla.

tarihsel, sosyal, ekonomik şartların
zarurî neticesi bu!
deme, bilirim!
o dediğin nesnenin önünde kafamla eğilirim.
ama bu yürek
o, bu dilden anlamaz pek.
o, «hey gidi kambur felek,
hey gidi kahbe devran hey,»
der.
ve teker teker,
bir an içinde,
omuzlarında dilim dilim kırbaç izleri,
yüzleri kan içinde
geçer çıplak ayaklarıyla yüreğime basarak
geçer aydın ellerinden karaburun mağlûpları..

.

N.H.Ran

Kaportacı Barış

Büyükşehirde yaşamanın bir problemi de sanayide usta bulmaktır ya. Önceleri yahu paranın ne önemi var deyip arabanızı servise götürürsünüz. Sonraları 35YTL olduğunu bildiğiniz motor yağınızı faturada size 50-60 YTLye malolduğunu görmek canınızı sıkmaya başlar. Ama sanayideki ustalara da nasıl güvenebilirsiniz ki? 2001 yılından beri arabam var. Geçen altı senede servisde olsun sanayide olsun aldatıldığıma inandığım durumlar çok geldi başıma. Bir miktar usta, bir miktar servis değiştirdim. En son bu işten kendin anlamazsan işin zor diye inandırdım kendimi. O sıralarda gene arabamın bir problemi için usta usta, servis servis gezerken, gereksiz yere egoz sistemimi değiştiren, hatta yanlış değiştiren ustalar söverken, Emel sanayide yakın bir arkadaşının arkadaşının usta olduğu söyledi. Böylece Kaportacı Barış ile tanıştık. İlk olarak Barış bizim yaşlarda. Hal böyle olunca iletişim kurmak sıkıntı olmadı. Sonra eleman çoğu problem için sanayideki tanıdıklarına yönlendiriyor ve her sorun için bir bağlantı noktası var. Gel zaman git zaman ben arabamda sıkıntı çıktıkça Barış'a alo der oldum.
Bu hafta sonu da orda idim. 6 aylı rutin sıkıntı giderme seansları. Yok yağ, yok aks rulmanı yok cam mekanizması tüm günüm sanayide geçti. Dükkanda otururken de üstü örtülü bir araç vardı. Allah biliyor ya sıkıntıdan sordum Barış'a bu ne abi diye? Aç brandayı bak hocam kendin dedi. Tertemiz, aslına çok yakın yeniden toparlanmış bir Murat 124. Çok güzel olmuş, kendin mi yaptın falan derken kaputu açtım, içerde BMW 3.25'in 6 silindrili 200 beygirlik motoru. Allahım bu ne derken farkettim bir de NOS takılmış. Olmuş size 300 beygirlik bir Hacı Murat. Barış Kaporta grurla sunar. Discovery'de seyredip, ağzımızın suyunu akıtan o reknostriksiyon işleri burada, bizim melekette de yapılıyormuş arkadaşlar. Bilginize.

Yeni oyuncağım GPS

Jüriden sonra kendime bir doktora hediyesi almaya karar verdim. Ne zamandır GPS isteyip duruyordum işte bu da bahanesi oldu. Bir iki başarısız yurtdışından getirtme girişiminden sonra Gökmen sağolsun olaya el koydu ve GPSlerimiz Amerikadan geldi. İş sadece aç GPS, o yapsın herşeyi ile bitmiyormuş. Hatta sorunlar sorunları kovalıyor, haritacılık, sayısal haritacılık konularında bir "know-how" var ki oturup deneyim kazanmak gerekiyor. Neyse canım, nihayetinde oyuncak, ben de kurcalayıp öğreniyorum. Son durum şöyle. Magellan eXplorist 500 olan GPSimin USB arayüzü var. Burdan gezdiğim yerleri OziExplorer'a atıyorum. OziExplorer'dan da Google Earth formatında kaydedip uydu görüntüsü üzerine basınca toplanan veri biz fanilerin anlayacağı biçime dönüşüyor.Bugün bisiklete binerken açtım GPSimi attım çantama. Bu iki fotograf topladığım verinin Google Earth'e atılmış halleri. Yer yer 10-20 metre sapmalar var yollardan. Normaldir mi demek lazım blmiyorum. Bir kısmı GPS hatası desek bir kısmı da raster imajın kalibrasyonundan kaynaklansa. Ben de bu işlerde daha çok yeniyim. Olacak ama inanıyorum. Çözeceğim bu işi. Memlekette harita sıkıntısı var. Harita satanlar Deli Dumrul. GPSin kendisi 170 dolar, Türkiye haritasına 150 avro istediler. Bu işi paylaşmak lazım. GPS'i olup da gezenler, gezdikleri yerleri bir yere koysalar, oraya gidecekler onları ordan alsa. Google haritaları ve noktaları GPSe atılabilse. Belki bunların hepsinin bir yolu vardır da ben bilmiyorumdur. Yeni oyuncak, yeni oyuncak, en sevdiğim şey.

İberia

Düğünlerin yorgunluğu akşama kadar geçmedi. Kendime geldiğimde ilk isteğim, normal bir Pazar akşamı yaşamaktı. Yani insanlarla sinemaya gidip, kahve içip, ordan burdan sohbet etmek falan. Velhasılı Carlos Saura'nın son filmi İberia'ya gittik. Müzikal demeye dilim varmıyor çünkü film daha çok bir gösteri gibiydi. Filmde İspanyol besteci Isaac Albeniz'in İberia adlı eserinden parçalar bir çok sanatçı tarafından yorumlanıyor. Müziğe dans ekleniyor. Ortaya enfes bir sahne sanatı ziyafeti çıkıyor. Saura'nın sahneleni filme aktarmaktaki yeteneği sorgusuz sualsiz filmi alıp götürüyor. Sevenlerine tavsiye edilir.

Hızla gelişen olaylar

10 gündür süren koşturmaca bitti. Ha şikayetçi değilim. Fotograftan zaten bellidir. Asıl konumuz düğünlerdi. Önce Emrah Torbalı'da evlendi. E İzmir'e kadar gitmişken, hafta sonuna bir gün daha ekleyip, Dikili'ye doğru uzandım. Ailecek toplandık. Dayı, teyze, kuzen derken 10 kişilik bir ekip, özlem giderdik. Dönünce biraz yok yorgunluğu oldu. 3 gün içinde Ankara- İzmir- Dikili -Ayvalık - Balıkesir -Ankara turu bünyeyi zorladı. Toparlar toparlamaz, tezin düzeltmelerine koyuldum. Jüride Hocaların önerdikleri düzeltmeleri de teze yansıttıktan sonra Cuma sabahı bana sorarsanız cilde vermek için herşey hazırdı. Yok ben gene son bir kontrol yaptırayım ciltletmeden diye Enstütü'nün yolunu tuttum. İyi ki de gitmişim, ilk verilen format düzeltmeleri yalanmış. Tüm tez baştan sona kıpkırmızı çıktım kapıdan. Akşama kadar itina ile (veya burundan solumak vasıtasıyla) tez formatı bir daha düzeltildi. Neyse Cuma akşamı saat 5 civarı baskıları aldım, 7'de de cilde verdim.
Cumartesi sabahı mesaim saat 10:30'da Emrah'ların Ankara'daki düğünleri için kuaföre gitmek ile başladı. Sonra e git ciltleri al eve getir, düğün için hazırlan ve ilk düğün. Saat 1'den 4'e kadar Polis Evi'ni inlettik. Sonra eve gelip birşeyler atıştırdık ve ikinci düğüne doğru yola koyulduk. Saat 5, bu sefer Öğretmen Evindeyiz. Şamil evleniyor. Çok güzel bir düğün oldu. Oğlumuz Çeçen, gelin Abaza. Kafkas dansları gırla gitti. Biz de keyifle seyrettik. En sonunda günün son etap'ı. Emrah'ın kaledeki kutlama yemeği. Miting yüzünden az geç de başlasak, biz bize çok güzel bir yemek oldu. Fasılda hep bir ağızdan bağıra bağıra şarkılar söyledik. Saat 12'de önce Washington restoranı kapattık. Sonra oraan Old Mariner. Saat 3'de de orayı kapattık. Ve gün bitti. Bir süre düğün eğlence yok. Ay sonunda Denizli seferine kadar güç toplamam lazım.

Çığlığım paramparça...

kendim için büyük bir tehlikeyim artık
ilerliyorum
içimdeki yer çatlağı boyunca
Fay, Murathan MUNGAN

Unutma

Toplumsal hafızanın eser miktarda bulunduğu bu topraklarda yaşar iken, gene de hatırlamak, anmak, konuşmak, hesaplaşmak lazım yeri geldikçe. Bu gün 2 Temmuz. Bundan 14 sene evel bir otelde diri diri yakılan aydınları anımsamak için yazıyorum bu yazıyı. Evet, evet, Sivas Madımak Olayından bahsediyorum. Unutmayalım.

Görülmüştür

Bugün Mimarlar Odası Ankara Şubesi'nin Görülmüştür etkinliğinin son günü idi. Ulucanlar Cezaevi halka açılmış, cezaevi içinde bir sürü insan, filmler gösteriliyor, tiyatrolar sergileniyor, çalıştaylar yapılıyor. Program dolu dolu ama en ilgi çeken gene de Ulucanlar'ın kendisi gibiydi. 35 dönümlük bir arazi üzerine oturan bu cezaevini gezerken önce ilginç gelen herşey zamanla omuzlarınızda taşınması çık güç bir yük bırakıyor. Her tür insan vardı içeride. Kimisi ağlıyor, kimisi ağlamaklı, kimisi, bencileyin, elde fotograf makinası, objektifini nereye doğrultsa bilemiyor, kimisi ardı sıra küfrediyor, kimisi eski günlerini anlatıyor etrafındakilere. Keşke daha önce gitseydim. Keşke bir daha gezebilsem. Umut ediyorum Ulucanlar yepyeni bir işlev ile kullanıma açılır.

Ezgi ile Umut mezun oldular..

Çok şanslı bir adamım. Kardeşimle beraber bir mezuniyet yaşadım. Çok keyif idi çok. Görünürde Ezgi ile ben mezun olduk ama asıl diplomaları hakedenleri de unutmadık. Buyrun Kimyager Annem ve Doktor Mühendis Babam. Çok yakışmış cübbeleri ve diplamaları. Değil mi ama?

Uzun bir hikayenin sonu...

2001 yılının Şubat ayında başlayan doktora hikayem 2007'nin 19 Haziranında, yani bugün (saat 12 yi geçti değil mi, dün olması lazım artık) saat 13 itibarı ile sona erdi. Evet, doktora derecemi aldım. Çok mutluyum. Yukarıdaki fotografta bas bas bağıran jüri öncesi endişemden eser kalmadı. Yüzümde sürekli bir anlamsız gülümseme var. Uzun bir maratonu, eğrisi ile doğrusu ile, tamamlamış olmanın keyfini yaşıyorum. Emeği geçen herkese en içten teşekkürlerimi sunuyorum. Sağolun.

Bkz. Tunay'ın konu ile ilgili yazısı...

Kaybolan el sanatlarımız

Babam ile birlikte TRT'den devraldığımız belgesel habercilik geleneği ile hazırladığımız Sekiz Köşe Şapkanın Öyküsü - Kaybolan El Sanatlarımız çalışmamız aşağı yukarı bir yıl sonra Balıkesir'in yerel gazeterinden biri olan Marmara Bölge Gazetesinde yayınlandı. Biz bu işi çok sevdik. Bundan sonra sırada keçeciler, semerciler, saraçlar var...

Dünyayı geziyorduk...

Dünyayı geziyorduk, size de uğradık. Hafta sonu Kanada'dan misafirlerim vardı. 5 senedir bir NATO projesinde birlikte çalıştığım Peter ve sevgilisi Yiwen. Şaka değil, ikisi de işlerinden bir sene izin aldılar. Geçen sene Eylül'den bu yana dünyayı gezmekteler. Nerelere gitmemişler ki. İnka kalıntılarından, güney kutbuna, Bora Bora adalarından, Yeni Zellanda'daki Elf ormanlarına. Uzun uzun fotograflara baktık. Bir sürü hikaye anlattılar. Kıskanmadım desem yalan olur.
Bu arada Pazar tüm gün Yiwen bize Çin yemeği yaptı. Yemek yaparken bir yandan Çin yemeği nasıl yapılır anlattı, bir yandan da dünyanın neresinde ne yenirden bahsetti. Ben mi, her ne kadar dünyanın bir çok yerinde lokal tadlar tadmamış olsam da, Ankara'da evimde bir Çinli ile Çin yemeği yapıyorum diye kendimi avuttum.

Doktora tez jürim

Duyduk duymakdık demeyin, 6 buçuk yıllık emeğimi, akademik çeyizimi, yememden içmemeden, gezmemden tozmamdan artırdığımı, doktora tezimi, 19 Haziran Salı günü saat 10:00'da ODTÜ Makina Müh. E-108 salonunda sunacağım. İlgilinen herkesi orada görmekten mutluluk duyarım. Tezimin özeti şöyle.

ÖZ
YÖRÜNGE BENZETİMİ İÇİN ONTOLOJİ TEMELLİ YENİDEN KULLANIM ALTYAPISI

Bu çalışmada, yörünge benzetimi için ontoloji tabanlı bir yeniden kullanım altyapısı geliştirilmiş, ontolojilerin ve alan mühendisliği yaklaşımlarının başarı ile tamamlanmış yörünge benzetimi projelerinde elde edilen tecrübelerin aktarılması için geliştirilmiş bir yöntem için kullanılması incelenmiştir. Bu bağlamda, yörünge benzetimi mühimmatın uçuşu boyunca konumu, yönelimi ve açısal hızları gibi uçuş parametrelerinin hesaplanması için kullanılan bir araç olarak tanımlanabilir.
Bu tez kapsamında, bir mühimmatın uçuş benzetiminin yapılabilmesi için gerekli olan mühendislik bilgisi kullanılarak TSONT isimli bir ontoloji geliştirilmiştir. Ağ Ontoloji Dili (Web Ontology Language) kullanılarak yörünge benzetimi kavramları ve bu kavramlar arasındaki ilişkiler modellenerek, yeniden kullanılabilecek bir alan modeli olarak kullanıcıya sunulmuştur.
Ontoloji biçiminde resmileştirilmiş alan bilgi birikimi kullanılarak, işlev yönelimli programlama veya nesne yönelimli programlama paradigmaları kullanılarak hazırlanan yazılım ürünlerinin yeniden kullanımına olanak sağlayacak bir yeniden kullanım altyapısı tanımlanmıştır. Nesne yönelimli programlama paradigması için geliştirilen yeniden kullanıp altyapısı için UML ve uygulama çerçeveleri pratiklerinden yararlanılırken, işlev yönelimli programla paradigması için oluşturulan yeniden kullanım altyapısı için veri akış şemalarından yararlanılmıştır. Bu iki paradigmanın yeniden kullanım altyapılarını tanımlamak için TSONT kullanılarak platformdan bağımsız yazılım tasarımları geliştirilmiş ve yeniden kullanıma sunulmuştur. Aynı alan bilgisi kullanarak iki farklı tasarım geliştirilebilmesi, TSONT’ta modellenen bilgi birikiminin yeniden kullanılabildiği konusunda elimize kanıtlar sunmuştur.
Yeniden kullanım altyapısının uygulaması için üç farklı çalışma yapılmıştır. İlk çalışmada, platformdan bağımsız nesne yönelimli yazılım tasarımı temel alınarak MATLAB ortamında altı serbestlik dereceli yörünge bezetimleri için bir uygulama çerçevesi geliştirilmiştir. Daha sonra da bu çerçeve kullanılarak iki farklı benzetim geliştirilmiştir. Yeniden kullanım altyapısının bir parçası olarak geliştirilen bu uygulama çerçevesinin iki farklı benzetim geliştirmesinde kullanılması, altyapının kod yeniden kullanımını desteklediğine dair bir kanıt olarak değerlendirilmiştir. İkinci çalışmada gene aynı platformdan bağımsız nesne yönelimli yazılım tasarımı kullanılara bu sefer nokta kütle yörünge benzetimi için ve farklı bir platformda, C# dilinde geliştirilecek bir çerçeve tasarlanmıştır. Bu sayede de yeniden kullanım altyapısının tasarım yeniden kullanımını desteklediğine dair kanıtlara ulaşılmıştır. Son çalışmada işlev yönelimli yazılım tasarımı kullanılarak güdümsüz nokta kütle yörünge bezetimi için bir MATLAB Simulink® Blockset’i geliştirilmiştir. Daha sonra da bu Blockset kullanılmak vasıtası ile iki farklı yörünge benzetimi geliştirilmiştir. Bu sayede de geliştirilen yeniden kullanım altyapısının, işlev yönelimli programlama paradigmasında da kod yeniden kullanımını desteklediği sonucuna ulaşılmıştır.

Hatırla Sevgili

Dönem filmi yapmak hep zor olmuştur. Hatırla Sevgili de bu yönü ile zor bir dizi. Bir yandan bir kaç ailenin arasında geçen aşklar, evlilikler boşanmalar anlatılırken, ki kurulan aşk çıkmazlarını da ayrıca başarılı buluyorum, bir yandan da fonda 68 olayları cereyan ediliyor. Tomris Giritlioğlu'nun yürüttüğü bir proje olan Hatırla Sevgili'nin içinde Can Dündar'ın da bulunduğu bir dizi danışmanı var. Diziyi izlerken öğrenci olayları, yürüyüşler, işgaller, gündoğdu marşı eşliğinde bünyede bir duygusallık zaten oluşuyor, üstüne de aşklar, evlenmeler, boşanmalar, kavuşamamalar, gizli gizli buluşmalar. IMDB diziyi "Revolution / Historical / Love / Separation" (Devrim, tarih, aşk ve ayrılık) katogorilerine koymuş. Doğru söze ne denir? Neyse efendim, ben severek izliyorum. Israrla da tavsiye ediyorum.

Edip Cansever...

Her şeyin fazlası zararlıdır ya,
Fazla şiirden öldü Edip Cansever.

Cemal SÜREYA

Yirmibir sene evel bugün kaybettiğimiz Edip Cansever'i anıyorum, şiirlerini okuyarak...

Zelig, bir Woody Allen şaheseri...

Dün Woody Allen'ın Zelig'ini izledim. Wikipedia filme mockumentery diyor. Yani düzmece bir belgesel. 1920'lerde yaşamış Zelig adlı insan bukelemunun hayatı anlatılıyor. İnsan bukelemun ne demek diyeceksiniz. Şöyle ki kahramanımız Zelig etrafındakilerin formuna bürünüyor. Ortadoks yahudiler ile sohbet ederken sakalları uzuyor, zenciler ile birlikte iken derisi siyaha dönüyor, obezler ile obez oluyor, doktor ile doktor vesaire. İleri derece conformizm. Güzel mi güzel psikiyatrisimiz Dr. Eudora Fletcher (namı diğer Mia Farrow) hayatını Zelig'i normal bir insana çevirmeye adar. Bu süreçte bir de aralarında bir de aşk doğmasın mı? Woody Allen filmlerinde zaten aşk da bir başka olur. Hikaye iyice şenleniyor.
Eski fotograflara ve filmlere montaj, eski kameralar ile çekim gibi teknikler kullanılara 20'li yılların görüntüsü ve hissi çok güzel yaratılmış. Arada Zelig'i tanıyanların, olaylara şahit olanların günümüz halleri ile röportaj sahneleri ile belgeselden kopmamanız sağlanıyor. Röportajı yapılanlar arasında Susan Sontag'ın olması falan çok güzel olmuş. Neyse velhasılı, seyrettiğim Woody Allen filmleri arasında Zelig'i en üstlere yerleştiriyorum. Ben seyretmekte biraz geç kalmışım. Siz de eğer bencileyin Woody Allen severseniz, ve bu filmi seyretmedi iseniz, hemen seyredin, hiç pişman olmayacaksınız.

Bisiklet derken...

Fatih aklıma girdi. Bisikleti bu sene biraz adam edeceğim ya bugün gittik iş çıkışı koşarak Erdoğanlar Bisiklet'e. Niyetimiz elimizdeki bütçe ile bir amortisörlü maşa, kask, eldiven, tel takımı, ön attırıcı almak, geri kalan modifiyeleri önümüzdeki senelere bırakmaktı. İlk olarak Erdoğanlar Bisiklet'i tebrik ederek başlamak istiyorum. Teknik bilgileri yerinde, esnaflıktan nasibini almış, çeşidi bol bir kurum. Fakat bizim evdeki hesap çarşıya uymadı. Benim kadroya amortisörlü maşa takmanın imkansız olduğu öğrendik ilk olarak. Sonra yeni bir alım planı yaptık ve bu seneki bisiklet bütçemizi en mantıklı biçimde ürüne çevirdik. Acera serisi ön ve arka vites attıcılar, ayna kol, vites fren kolları, elcik, kask, eldiven alıp bisikletimin en az masraf ile teknik olarak en üst düzeye taşıyabilecek yatırımı yaptık. Önümüzdeki sene jant, tekerle ve göbekleri değiştirmeyi, ondan sonraki sene de kadro ve maşayı değiştirmeyi planladık. Bu sayede iyi bir bisiklet parasını üçe bölüp, üç senede kademeli bir iyileşme planına imza attık. Sonra geldik eve koyulduk işe. Ayna kol ve zincie sökümüne kadar hiç bir sıkıntımız olmadı. Ama bu iki eski parçayı sökmek için özel aparatlar gerekiyor. Atlamışız. Önümüzdeki gğnlerde bu kah bu aparatları edinip, kah ödünç alıp olmadı ustaya gidip bu iki parçanın demonte ve yenilerinin montelerini yaptırıp işimize devam edeceğiz. Heyacanlıyım. Yalan değil. Fatih sağolsun, bisikletim süper olacak:)

Kapadokya...

Hazır tez kopyalarını dağıtmışken, jüriden önce biraz soluklanmak amacı ile kendimi şehir dışına atayım dedim. İlk hedefim Şimşirlik'ti. Yok efendim yer yoktu, yok efendim yağmur yağıyor derken kendimi Kapadokyada buldum. İyi de oldu. Çok özlemişim. Göreme'de kalındı. Her türlü taş iştina ile gezildi. Geçen seferlerde gitmediğim, Kızılçukurda güneşi batırdık. Bol bol GPS ile oynadım. Ümit sağolsun, GPS'ini vermişti, oyuncaktır abi sen seversin diye. Çok sevdim. Ben de en yakın zamanda GPS alacağım. Nesi mi hoşuma gitti? Ne zaman dünyanın neresinde olduğunun kaydını tutma fikri. Oyuncak işte :).
Avanos da pek eğlenceli idi. Önce Sofra diye bir restorana gidip testi kebabı yedik. Kebap muhteşemdi. Bir hürmet bir hürmet sormayın. Pek güzel bir yer. Hükümetin tam karşısında. Tavsiye ederim. Kebap yerken yan masada çayını yudumlayan yaşlı amca ile bir sohbet başladı ki sormayın gitsin. Gardiyan Mustafa Amca. 82 yaşında. Hikaye gırla. Gençliğinde başladı anlatmaya. Yemekten sonra Mehmet Körükçü'nün yolunu tuttuk. Mehmet usta topraktan vurmalı çalgılar yapıyor. Çayını içtik, sohbet ettik, yeni yaptığı aletleri denedik. Deymeyin keyfime.Pazar günü ilk iş Ürgüp'e gittik. Uzun uzun Ürgüp manzarasına karşı gazete keyfi yapıp, Tuna Sarıkaya'dan şaraplarımızı alıp Ürgüp seferimizi tamaladık. İsmini duymuştum ya daha önce gitme fırsatım olmamıştı Mustafa Paşa köyüne. Bu sefer erinmeyeceğim deyip vurdum arabayı köyün yoluna. Öncesinden de duymuş okumuştum, şirin bir eksi Rum kasabası diye. Gitmeyenlere ısrarla tavsiye ederim. Bambaşka bir atmosferi var kasabanın. Yıkık dökük bir Rum köyü, tüm sakinliği, dinginliği ve ihtişamı ile orda duruyor. Sokak aralarında dikkatli dinlerseniz Rumca kelimeler çarpıyor kulaklarınıza. Yukarıdaki fotografta da gördüğünüz gibi kemerli, sütunlu eski taş binaları sizi kasabayı keşfe davet ediyor. Esnafı çok cana yakın. Bir kaç tane de pansiyonu var. Bir dahaki sefere Mustafa Paşa'da kalınacak. Öyle gezmeye de çok hacet yok. Durulup dinlenilecek.

Yaşamaya Dair

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yani ağır bastığından.

N.Hikmet

Anneler günün kutlu olsun annecim...

Yarıştık, eğlendik hatta kazandık...

ODTÜ'de Bahar Şenliği kapsamında bugün koşulan bisiklet yarışına katıldık. Hikaye böyle başadı. Fatih bana geldi. Doldurduk Roomster'ın arkasını bisikletlerlen yollandık okula. Vardık Kimya Mühendisliğine. Monte ettik bisikletleri. Yahu kimse yok galiba burda derken bulduk insanları. 3-5 derken yaklaşık 20 kişilik bir yarışcı ekibi toplanıverdi. Bizin bir gözümüz rakiplerde, bir gözümüz rakiplerin velespitlerinde. 2000ytl'lik bisikletleri incle incele doyamadık.
Derken parkura şöyle bir baktık. Öğrendik ki yarış 2-4 dakika sürecek. Allah Allah nasıl olacak bu iş falan diye beklemeye koyulduk. Bu arada aramızda anlaştık. Ben Fatih'den 30 saniye önce çıkacağım ve bir birimiz ile yarışacağız. Bakalım Fatih beni yakalabilecek mi? Ve start verildi. Merdivenlerden uçarak (!!!), ağaçların aralarından süzülerek inmeye başladım İktisat'a doğru. Bilgisayar Mühendis'liğinin orda yakaladı Fatih beni ve MM'de de geçti. Fatih'in arkasından seyirtirken, üçlü anfinin önünden aşağıya rektörlüğe inen bayırda, anam anam bu sefer kafayı gözü dağıtıyoruz derken, kazasız belasız vardık finish çizgisine. 3 dakka 54 saniye de ben vardım. 3 dakka 14 saniyede de Fatih. Ha Fatih sadece beni geçmekle kalmadı, kurmaya karar verdiğimiz SAGE Bisiklet Takımına da ilk madalyasını getirdi. Yarışı 3. bitirdi. Ben mi? Bir sakatlık çıkardan orta sıralarda yarışı tamamladım :) Çok güzeldi. Çok eğledik. Ne iyi yaptık da katıldık. Keşke daha sık böyle yarışlar yapılsa dedik durduk.

Bisiklet mevsimi...

Bisiklet mevsimi geldi de geçiyor da ancak bugün indirebildim bisikleti aşağıya. O da okulda yarın bahar şenliği kapsamında yapılacak yarışa katımak bahanesi ile. Fatih ile gaza geldik. Gittim bir bisikletçiye lastikleri şişirttim, vites ayarları yaptırdım (yaptıramadım, beceremedi adam), yağlattım falan derken bisikletimin kronik sorunlarını yeniden hatırladım. Öndeki vites değişmemek için elinden geleni yapıyor ve arka frenim çalışırken ağlamaya benzeyen bir ses çıkarıyor. İlk yapılacaklar fren ve vites tellerini değiştirmek gibi gözüküyor. Bir de elimiz değmişken ön vites attırıcıyı değiştirsem iyi olacak. Bu arada ne zamandır canımı sıkan elcikten vites değiştirme işinden kurtulup, bir vites-fren kolu alsam güzel olabilir. Bu senenin bisiklet harcamalarını burada kesebilirsem iyi olur. Yoksa aklımda öne amortsör ve dik fren takmak ve çift kat cant teknoljisine geçmek de var ya dur oğlum Umut abartma diyorum kendime.
Neyse efendim durum şudur. Shimano denen şirket pazarı nasıl domine etti diye merak ediyordum. Son iki saattir netten indirdiğim katologlarına bakıyorum da cevabımı aldım oturdum. Hikaye teknoloji. Muhteşem bir mühendislik dönüyor. Malzemesinden, mekanizmasına. İlginç olan şu ki aynı işleve sahip iki Shimano ürünü arasından abartmıyorum birkaç yüz kat fiyat farkı var. E hangisi bana uygun? Ürün katalogları bu soruya da cevap veriyor. Ben kendimi "Düzgün arazi sürüşü" ve "Kısa seyahat amotisörlü amortüsörsüz" sınıfına ait hissettim. Bu durumda Aliva, Acera ve Altus serisi bana uygun gözüküyor. Almak istediğim modelleri seçtim gibi. Fatih ile tartışıp listeye son şeklini verip işe koyulmak lazım. Durun bakalım elimiz ne zaman erecek. Bit doktora bit.