İlk fotograf yarışması ödülüm

2001 yılında başlayan fotoğraf maceramda ilk defa bir ödül alıyorum. EFSAD geçen hafta Eskişehir'de fotoğraf haftası düzenledi. Hafta sonuna denk gelmesi nedeni ile sadece Cuma ve Salı etkinliklerine katılabildim. Cuma günü EFSAD camiası ile tanışmak açısından çok güzel oldu. En çok da Görüntü Estetiği, Fotoğrafa Başlarken ve Fotoğraf ve Sinemanın Toplumsal Tarihi kitaplarının yazarı Levend Hoca yanımıza gelip, "Çocuklar sizi tanımıyorum, kimsiniz siz, nerden geldiniz, ne yaparsınız ?" dediği zaman mutlu oldum. Etkinlikler kapsamında ilk olarak Altan Bal'ın Kamyoncular gösterisini seyrettik. İşi daha önceden biliyordum ama gene de bir gösteri olarak seyretmek çok keyifli idi. Gösteriyi Fotoroportaj.org'dan Ali Saltan yaptı. Onunla da tanışma, ayak üstü de olsa fotoğraf üstüne iki satır konuşma fırsatımız oldu. Pek keyifliydi. Salı günü de Milliyet gazetesinden Hüseyin Özdemir'in Diğer isimli gösterisini seyrettik. Milliyet gibi bir gazetede çalışan bir fotomuhabir için hayat nasıldır hakkında fikir sahibi olduk.
Etkinlikler içinde bir de Cuma günü başlayan bir Fotomaraton vardı. Cuma günü konu verilecek, Pazartesi'ye kadar da verilen temada beş fotoğraf çekilecek ve teslim edilecekti. Zor da bir tema seçmişler. "Su". Cumartesi uzun nöbetim boyunca ne çeksem nasıl çeksem diye düşündükten sonra hikayeyi kurdum. "Su ile ne yıkıyorum?" başlığı ile ellerimi, bulaşıklarımı, çamaşırlarımı, meyve sebze ve fotoğraf yıkayacaktım. Pazar akşamı çekimleri yapıp aralarından seçtim. Pazartesi de ekibe ulaştırdık. Bugün sonuçlar açıklandı. Birinci olmuşum. Çok mutluyum. Merak edenler için fotoğraflar fotoğraf blogumda. Nice fotoğraf yarışmalarına diyorum.

Çocuklarımız var artık

Güneş'imiz dün doğdu. Mehmet'imiz ve Berna'mızın oğulları Güneş dün dünyaya gözlerini açtı. Çocuklarımız var artık. Deniz'imiz, Ece'miz, Kiraz'ımız ve Güneş'imiz. Güzel günler göreceğiz, Güneşli günler. Güneş de artık yaşama sevincimizin, umudumuzun bir parçası. Hoş geldin Güneş. Hoş geldin aramıza güzellik.

At kendini uçurumdan aşağıya!

Almanya'da, otokrasinin, faşizmin, totaliterizmin dünyada doruk noktasını deneyimlediği topraklarda, bu deneyimin üzerinden 60 sene geçmesine rağmen hesaplaşma bitmiyor. "Die Welle", "Tehlikeli Oyunlar" da böyle bir film. Filmde pek çok ilginç nokta vardı ya bana ilk dokunan lise öğrencilerinin otokrasinin veya Almanya'da özdeşleştiği hali ile faşizmin nedenlerini bir çırpıda sayıvermeleri oldu. İnsanların işsizlik, ekonomik ve sosyal yokluk içinde nasıl varoluşlarını bir aidiyet içinde beslediklerini anlatmaları, bizim ülkemizin lise öğrencilerinden beklenmeyecek bir sosyal olgunluk göstergesiydi. Almanya nazizm ile hesaplaşırken kendi eğitim sistemi içinde demokrasi anlayışını yoğurmasının hikayesi olan filmde, toplumsal belleğin nasıl yaratıldığı ve korunduğu üzerine bir çok ipucu var. Otokrasinin kullandığı yöntemler, birey ve topluluk üzerindeki etkileri lise bitirme projesi çerçevesi içinde bir çırpıda anlatılıveriyor. Biz ise bırakın liselerde demokrasinin erdemlerini içselleştimiş bireyler yetiştirmeyi, 6-7 Eylül, Sivas veya Maraş gibi toplumsal utançlarımızla yüzleşmekten çok uzağız. Ülkemizde bir yandan siyah/mavi önlükler ile mini mini çocuklara andımızı söyletip, bir "disiplin" içinde uygun adım askeri bir düzen ile tasarladığımız sınıflara alıp, coğrafyanın bile "milli" olanını öğretmeye çalışıyoruz. Öğretmenlerin mutlak egemen olduğu, öğrencinin resmi ideoloji dışına burnunu bile çıkarmasına izin vermeyen milli eğitimimiz 1930'ların dünyasındaki yöntemleri aşmaktan çok uzak. "Fikri hür vicdanı hür" nesiller yetiştirmek ise sözde bile "ideal"imiz değil. Öte yandan ülkede iktidarı elinde bulunduran kesim ise otokrasinin tüm yöntemlerini kullanmakta. Örtünmek dini bir gereklilik olmaktan çok öte, egemen siyasanın üniforması olarak kullanılmakta. İnsanlar yokluk içinde aidiyeti cemaatlerde buluyorlar. Bu durum hem siyasal hem ekonomik rant olarak kullanılıyor. Bu iki kutup arasında bir o yana bir bu yana sallanan sarkacı kırmak ise çok zor gözüküyor. Bir yandan ekonomik bir gelişkinlik yaratmak gerekirken bir yandan da sosyal bir değişimi yaratacak mekanizmaları kurmak gerekiyor. Bunun hangi motivasyon ile yapılacağı da başka bir soru. Almanya sineması bu filmle bir kez daha demokrasinin değerini vurgulamak için üstüne düşeni yapmış. Seyredilmesi ve üstünde düşünülmesi gereken bir film.

Mazi kalbimde bir yaradır

16/05/2008 tarihinden itibaren sinemamız artık hizmet vermemektedir. İlk gençliğe ait bir efsane daha tarihe karıştı. Artık kimse Kılıçoğlu'nda film seyredemeyecek. Eskişehirliler son dört gündür biraz eksildiler. Bir parçalarını alışveriş merkezleri, tüketim toplumunun amansız akışı kaptı. Sinema eskisi gibi, bir çok Anadolu kentinde bir tane bulunan, babadan, dededen sinemacıların yapacağı iş olmaktan çoktan çıkmıştı. Ankara Akün'ü kaybetti önce, Eskişehir Arı'yı. Geçen yaz Kavaklıdere karlı olmadığı nedeni ile kapandı. Balıkesir'in Şan Sineması son günlerini yaşıyor belki de. Küresel dağıtım firmalarının tekelindeki sinemaya bağımsız yapımcıların ve dağıtım şirketlerinin veya küçük sinemaların dayanması neredeyse imkansız. Kızılırmak belki de elimizdeki son kalan değer. Koruyup kollamak lazım. Bilmiyorum belki de vazgeçmek lazım. Amazon'a girip, olmadı köşedeki kopya DVDciye uğrayıp istediğimiz filmi almak mı lazım? 106 ekran televizyonlarımızda, 5 artı 1 kablosuz ses sistemlerimizle blueray disklerimizden "yabancılaşma" üstüne yapılmış Avrupa filmlerini izleyip, "biz nerede yanlış yapıyoruz?" diye mi düşünsek?

Kurucaşile, olmadı Amasra

19 Mayıs'ı fırsat bilerek aldık haritayı önümüze, vurduk kendimizi yola. Planımız sabah erken Ankara'dan çıkıp öğle yemeğini Amasra'da yemek, akşam yemeğine Kurucaşile'ye geçmek. Geceyi de Kurucaşile'deki Ural Otel'de geçirmekti. İki hafta öncesinde Amasra'da yer bulamayınca böyle bir plan yapmıştık. Günümüz çok şahane başladı. 45'lik dinleye dinleye Amasra'ya vardık. Dalgakırandan başlayan güzel bir yürüyüş sonrasında acıkan bünyeyi Çeşmi Cihan'da balığa doyurduk. Eksik kalmasın aman diyip atladık bir tekneye, o dalga senin bu dalga benim, denizden de bir Amasra turu attıktan sonra közlenmiş mısırlarımızı alıp koyulduk Kurucaşile yoluna.
Bu kadar mı yeşil olur, asfaltın çatlaklarından yeşil fışkırıyordu adeta. Karadeniz'in denize paralel dağlarının eteklerinde bir o yana bir bu yana süzülerek 40 km'yi bir buçuk saatte aşıp Kurucaşile'ye vardık. Çok sakin, hakikaten küçük, huzur veren bir kasaba bulduk karşımızda. Yeşil deniz ile kucaklaşırken araya yerleşmiş insancıklar. Fakat otelin, öyle web sitesindeki afilli turistik durumla hiç mi hiç alakası yok. En güzel yeri, bahçesindeki çay bahçesi. Bir poyraz vardı ki bahçede oturmak bile kısmet olmadı. Otelde çoğunlukla tersanede çalışan işçiler kalıyormuş. Odalar pejmürde. Şöyle ki bize ilk gösterdikleri odanın banyosunun camı yoktu. Gazete ile örtmüşler, o da yağmurda erimiş. İkinci odaya sigara kokusundan girmenin imkanı yoktu. Sezonda nasıldır bimem ama Mayıs ayı için iyi bir tercih olmadığını söyleyebilirim. Kurucaşile'yi şöyle bir çay içmek için durulacak güzel bir Batı Karadeniz kıyı kasabası olarak listemize ekledik. Ama kalınacaksa, ille de Amasra. En kalabalık gününde akşamın 8'inde geri döndüğümüz Amasra'da bir ev pansiyon kiraladık. Eşyaları eve atar atmaz güneşi batırmaya küçük liman kıyısında Konak Cafe'ye gittik. Sonrasında Çınar Restoran'da bir balık ziyafeti daha çektik. Kalabalık olduğundan 9'da verdiğimiz siparişi saat 11'de yiyebildik ama olsun.. Tüm restoran bu durum ile o kadar eğleniyordu ki sormayın gitsin. Siz garsona sesleniyorsunuz, "Ustam salata nerde kaldı?" diye, yandaki amca cevap veriyor, "Ohooo, daha dur, siparişi vereli 10 dakika oldu, onun yarım saati daha var." diye.Pazar günü denize nazır güzel bir kahvaltı sonrasında Safranbolu'ya geçtik. Çarşı pek bir kalabalıktı. Kalabalık yakışıyor Safranbolu çarşısına. İncik boncukçular arasında kaybolduk. Konak gezdik. Bir demirci ustasına hal hatır sorduk. Yorulmuş, "soluklanayım hazır siz gelmişken" dedi, çay söyledi. Muhabbetine eşlik ettik. Cevizli yayım, üstüne zerde yedik. Hasır şapka yetmedi bir de tahtadan üç boyutlu bir bulmaca aldım kendime. Son bir çarşı içine uğrayıp türk kahvesi içtik. Gül yaprakları dolu bir tepside yanında karadut şerbeti ile sundular kahveyi. Mutlu olduk.
Akşam üstü çıktık Safranbolu'dan. Kardemir'in o büyülü görüntüsü önünde fotograf çekinmek için durduk. Görenler gülmüştür ya olsun, "fabrikanın önünde de fotoğraf çekilir mi?" çekilir tabii. Hele ki o fabrika, ağır sanayiinin ikonu olmuş bir demir çelik fabrikası ise. Son olarak da yol üstünde Çay ilçesindeki kahveye uğradık. Kahveci amcanın halini hatrını sorduk. Daha önceden de uğradığım bir kahve idi. Amca hoş sohbet, yaşı iyice geçkin, çay parası almadı bu sefer bizden. Uğurlar olsun diyip yolcu etti bizi. İki günlük çok güzel bir seyahat oldu. Gezmek çok güzel bir şey, kesinlikle.

Yaşamın içkinliğinin

Hayvan, bitki, çocuk ve Yumurta, Galatasaray Üniversitesi Felsefe Bölümü öğretim üyesi Zeynep DİREK'in Yumurta filmi üstüne yazdığı yazının başlığı. Yazı film hakkında okuduğum en derli toplu eleştiri. Yazının beni en çok etkileyen bölümünü aşağıda sunuyorum. Bu parçanın üstüne tıklayarak da yazının tamamına ulaşabilirsiniz.

Ölüm dünyanın sıradan gündelikliğini, iş güç peşinde yuvarlanıp gitmeyi, varolmak uğruna küçük hesap kitap yapmayı askıya alır; bizi özsel bir yanımızla ait olduğumuz kutsalın alanına döndürüverir; dünyanın ardalanından görünen doğal yaşamla ilişkimizi yeniden kurar. Marketten yumurta almakla, yumurtayı kümesten, bir tavuğun altından almak çok farklıdır. ‘Çok sevilen’, ‘yeniden döşenen’ bir kent evi ile bu ekonominin tamamen dışında bulunan, modern bir mutfağı olmayan, güzelliğin eşyalaştırılmadığı ve fetişleştirilmediği, fakat ölülerin çiçeklere dönüştüğü ve bir sohbetin muhatapları oldukları bir evde yaşamak çok farklıdır.

Çocukları ölümden sakınan ve onları ölümün hiç uğramadığı pembe dünyalar kuran modern kent burjuvazisi normları ile çocukların mezarları suladıkları, ölümden sakınılmadıkları yaşam bambaşkadır.

Kutsalı tanımayan, ateist bir prafan dünya insanının bir kurban adağını yerine getirirken daha da yaklaştığı içkinliğin haberci izleridir hayvan, çiçek ve çocuk... Hayvan, bitki ve çocuk iş güç hayatı, dünyanın karşılıklılık ekonomisi ile yaşamın içkinliği arasındaki sınırda dolanırlar. İçkinlik camların kırılmasıyla, elektiriklerin kesilmesiyle, dünyaya dönüşün sürekli ertelenmesiyle yaklaşır ve musallat olur.

Film Festivali

Eskişehir'e gelmeden hemen önce yazmıştım. Hatırlarsınız. Bir sürü festival var önümde diye. Beklediğim festivallerden biri de Film Festivali idi. Pazartesiden bu yana her akşam saat 9 seansında Sinema Anadoluya gidiyorum. Kampüs içinde olmaz bünyeme zaten iyi geliyor, bir de üstüne festival havası eklenince deymeyin keyfime. Pazartesi Amerikan Düşleri, Salı Sürgün dün ise Hayat Bağları filinin ilk yarısını izledim. Malum festival filmlerinde her daim insan aradığını bulamıyor. Bazen de hayal kırıklığı oluyor.
Bu üç filmn en etkileyicisi Sürgün'dü. Film inanılmaz bir görsellikler, ok baif bir hikayey, çok zekice hazırlanmış bir kugu üstünden anlatıyor. Güçlü bir atmosfer içinde, kusursuz bir işçilikle aile, baba ve eş kavramları anlatılıyor filmde. Yönetmeni Andrei Zvyagintsev. Yönetmenin bundan önce yaptığı fim, Dönüş, DVDcilerden bulunuyormuş. Bugün onu alıp, haftasonu seyretmek niyetindeyim.

İlk 10K koşum...

Ne zamandır spor yapıyorum da hiç bir hedef için yapmamıştım. Özellikle Eskişehir'de olmamın da verdiği bir rahatlıkla, şu sıralar spor yapmak için daha çok zamanım oluyor. Dedim ki tam zamanıdır. 26 Ekim 2008'de Avrasya Maratonunun 10.su koşulacak. Tarih tam da benim Eskişehir maceramın sonlarına rastlayacak. Hal böyle iken önümüzdeki 6 ay güzel bir antreman programı ile ben Avrasya Maratonu kapsamında koşulan 15km yarışında yarışabilirim diye düşündüm. Aradım, taradım, okudum bir antrenman programında karar kıldım. Runner's Word'e kaydoldup antrenman tarihçemi tutmaya da başladım. İlk gün 5K (kilometre koşucu dünyasında K diye kısaltılıyor) koştum ki zaten daha önceden de haftada 1-2 defa 6K koşuyordum bu nedenle çok yıpranmadım. Dün ise 10K koştum, ki bu hayatımda ilk 7K ve 1 saat üzeri koşumdu. 1:19:35'de ortalama 7.5 km/saat gibi bir tempoda koştum. Ekim ayında 10km/saatlik bir tempoda 1.5 saat koşmayı başarırsam, tahmini 1500kişinin katılacağı bu yarışı 1000li sıralarda tamamlayabilirim. Tamamlayan herkese nasılsa madalya veriyorlar :)

7. Fotograf Sempozyumu

Fotograf düşünmeyi, fotograf tartışmayı, fotograf okumayı özlemişim. Haftasonu 7. Fotograf Sempozyumunun 2. gününe katıldım. Önce Kemal Cengizkan ve Özcan Yurdalan'ın son 5 senede büyük bir gelişme gösteren fotograf teknolojisi karşında fotografın, belgesel fotografın anlamı, durumu ve geleceğini irdeleyen, sorgulayan konuşmalarını dinledim. Konuşmalara bir kaç gösteri eşlik etti. İkinci oturumda da Mehmet Özer'in yönettiği Özcan Yurdalan, Orhan Cem Çetin ve Beyhan Özdemir'in konuştuğu "İktidar ve İtiraz Dili Olarak Fotoğraf" başlıklı panele katıldım. Özellikle Orhan Cem Çetin'in ve Özcan Yurdalan'ın konuşmaları ilginç ve ufuk açıcı idi.
Cem Çetin ilk tur konuşmasında çekilen tüm fotografların kurgu olduğunu, belgesel fotografın bu anlamda gerçeğin bir kurgusu olduğunu anlattı, ikinci tur konuşmasında ise tüm fotografların belge olduğunu bu anlamda da yaratıcı fotografın hayal edilenin bir belgesi olduğunu anlattı. Belge ve kurgu kavramları etrafında da fotograf, iktidar ve itiraz konularını tartıştı.
Özcan Yurdalan ise mecra kavramı üzerinde çok durdu. Belgesel fotografın sergilenmek için değil dağıtılmak için, dolaşıma sokulmak için üretildiğini vurguladı. Bu anlamda da son 10 yıldaki teknolojik gelişimin ortam yaratma açısından sınırsız olanaklar sunduğunu alattı. Bir yandan sanal dolaşımın mecra sorununa sınırsız olanaklar sunarken, bir yandan da uculayan ve yaygınlaşan baskı teknolojilerin, basılan fotografın sergi salonlarından çıkıp, sokağa inmesi için olanak sağladığından bahsetti. Bu noktada belgesel fotografta fotografçının meziyetinin değil sunulan içeriğinin önem kazandığını vurgulardı.
Verilen arada kurulan sergiden Özcan Yurdalan'ın Belgesel Fotoğraf ve Fotoröportaj kitabını aldım, hazır konu sıcakken bir çırpıda okurum niyeti ile. Yazarı da orda iken gidip tanışıp kitabı bir güzel de imzalattım. Dün gece Ankara-Eskişehir yolculuğunda okumaya başladım. Tartışılacak, konuşalacak bir çok önermesi olan kitap hakkında aldığım notları yakın zamanda bloga yazacağım.

Geç kalmış yazı

"Ayakların başları yönettiği yerde kıyamet kopar." buyurdu başvekil. Hali hazırda iktidara haiz olan fıkrayı demokrasi melakesi ilan eden mürekkep yalamış, amele cephesinde siyaset icra ettiğini iddia eden kesime tüm sözlerim. Daha evvel de dikkat buyurmuştum. Herkes kendine demokrat diye, nitekim, mevzu bir mayısın Taksim'de kutlanması veya amele bayramının tatil olması olunca haşa ayakların ne haddine oluyor, fakat mevzu toplumsal cinsiyet algısında ata erkilliği bir norm haline getirecek örtünme olunca "ayaklar ", ki o vakit, o kesime, iktidar fıkrasının destekçilerine "ayak" demek en büyük günah oluyor, ne elitistliğiniz kalıyor, ne de size yöneltilen "ya sev ya terket" naraları, demokrasinin asıl sahibi oluveriyor. Aman ha yanlış anlaşılmasın, etnik ve dini kimliği, kamusal alan da dahil her yerde sergilemek isteyenlerin demokrasi mücadelelerine sözüm yok. Aman yanlışsam düzeltin, ameleden taraf siyeset yapanlar, amelenin, başvekilin de dediği gibi ayak takımının, ülke yönetilirken kendi haklarının da dikkate alınması için kendilerini ifade etme özgürlüklerini savunmaları gerekmiyor mu?

İçinden su geçen şehirler

24 saat süren mesaiden sonra, sıcak bir duş alıp, bir kaç saat uyudum önce. Şimdi, günlerden Pazar, gün öğleyi yeni devirdi. Yağmur yağıyor, yeşil bir nehrin üstüne. Porsuk. Gazete okuyorum bir yandan, arada başımı kaldırınca, hafif buğulu camın hemen arkasında koşuşan insanları görüyorum. Çayımı yudumlarken, niye bu kenti bu kadar sevdiğimi düşünüyorum. Ali Sirmen hapiste geçirdiği kırk küsür aydan bahsediyor yazısında. Çok uzun değil mi? Sevdiğim kentte geriye kalan hepi topu sekiz ay ne kadar da uzun geliyor oysa bana. Yumurta filmini seyretmiştik geçtiğimiz hafta. Aklıma o geliyor. Tire'de, annesinin evinde, gençliğinin sokaklarında geçmişi ile hesaplaşıyordu Yusuf. Barışıyordu da denebilir. Ben her dinlediğimde Eskişehir'i, geçmişim ile selamlaşıyorum. Melih'i düşünüyorum. "Git okula, öyle seyret, dur orda, yeter" demişti burada bir sene yaşayacağımı ilk duyduğunda. Okula bir kez gittim. Okulda değil ama kentte yaşıyorum ya, o nedenle her köşeyi döndüğümde karşıma ya Ernur çıkıyor, ya Tolga selam veriyor öte yandan, Kaplan Kibele'den aldığı yeni Ezginin Günlüğü kasedini gösteriyor. Mehmet koşturuyor suboyunda, düştü düşecek. Yağmur biraz hafifledi. Olsun, Porsuk sırılsıklam. Anılarla. Saat nerdeyse iki oldu. Sevdiğim gelecekti. Nerelerde kaldı?

Fransız çizgi filmi

Belleville'de Randevu büyüklere çizgi film furyasının zannımca en güzel örneklerinden bir tanesi. Öyle derin felsefeler, imgeler, metaforlar falan yok. Çizgi film işte. "Gerçek nedir?" sorusuna cevap aramak yerine sizi bulunduğunuz dünyadan alıp, bir hamlede masal dünyasına götürüyor. 30'ların Fransa'sında başlayan hikaye, New York sokaklarında son buluyor. Hepsi ayrı ayrı, türünde tek olan karakterlerin en güzeli büyükanne idi. Tek ayağının kısa oluşu, gözlüklerini kaldırışı, düdükle tempo tutması ince ince kurgulanmış, izleyiciyi kendinden geçiren ayrıntılar. Seyredin arkadaşlar. Pişman olmayacaksınız.

Karikatür Müzesi

Anadolu Üniversitesi Eğitim Karikatürleri Müzesi Eskişehir'in köşeyi dönünce karşınıza çıkıveren, beklenmedik, şaşırtan, mutlu eden kültür altyapılarından bir tanesi. Pazartesi günü öğleden sonra, hava da pek güzeldi, Köprübaşı'ndan başlayıp, Hamam Yolu üstünden Odunpazarı'na doğru uzun bir yürüyüş yaptım. Bir yandan fotoğraf çekerken bir yandan da sağı solu seyrettim. Atatürk Lisesi'nin orada karikatür müzesi diye bir tabela var, nicedir de uğrayacağım, aklımdaydı. Fırsat bilip daldım içeriye. Tan Oral sergisi var. Yıllardır gazetede severek okurum Tan Oral karikatürlerini, o nedenle, pek sevindim. Ama gezdikçe fark ettim ki en az Tan Oral sergisi kadar ilgi çekici bir de sabit sergisi var müzenin. Yolunuz düşerse, zamanınız olursa ihmal etmeyin, gezin derim ben. Müze deyince biz ya tarihi eserler ile dolu, ya da anlamadığımız resim ve heykellerle dolu büyük binalar anlarız ya bu onlardan değil, emin olun. Çok güzel bir müze.

Cazımız çıkmıyor

Hakikaten cazımız çıkmıyor. Sarp Maden'in açılış konserini saymazsak, Eskişehir 6 grupluk bir Amatör Caz Müzisyenleri Festivali yaşıyor. Düzenleyin ellerine kollarına sağlık ama Türkiye'nin tek amatör caz festivaline sadece 6 grubun katılması çok acı geldi bana. Bu mudur memleketimizin caz potansiyeli? Ne bekliyorum ki? Ankara'da ya birdir ya ikidir, arada bir canlı caz yapılan yerlerinin saysı, üç beş tane de İstanbul'da olsun. Bu kadar hakikaten. Elde avuçtaki ile yetinelim, olanla mutlu olması öğrenelim düsturu ile dün iki konsere gittik. İki grup da İzmir'den idi. İnci Quartet, genç grup üyeleri ile (yalan olmasın bana hepsi 20lerinin ilk yarısında gibi geldiler) hem bilinen caz standardlarını yorumlandılar hem de kendi yaptıkları bir kaç şarkıyı çaldılar. Soundcheck problemlerinden kaynaklı (Grup üyelerinden Buğra'dan gelen bilgiler ışığında) bir kaç aksaklığı bir kenara bırakırsak, çok başarılı bir konser çıkardılar. Ben özellikle gitaristleri Can Ercan ve basçıları Buğra Balcı'yı çok tuttum. İkinci grup Fastrip görece daha yaşlı bir gruptu. Konserin ilk bir kaç şarkısında beni korkuttular. Bir country şarkısının caz düzenlemesi falan derken tam umudum kırılmıştıki toparladılar. Özellikle klavyecileri Emin İnal ve vokalleri Evrim Yapıcılar Özkaynak'ın göz dolduran performansları ile konserden ağzım kulaklarımda çıktım. Daha yok mu? derken, Jam Session var dendi, şehre daha açılalı bir kaç gün olan bir mekana gittik. Fakat bir saate yakın bekledikten sonra gelen giden olmayınca Jam Session hevesimiz kursağımızda kaldı. Öğrendik ki festivalin ilk günü, Çarşamba, Jam Session yapılmış, fakat beklenen olmuş, mekan sahibi ile festival düzenleyenler arasında, magazine "içerde çok sigara içiliyor, çok duman oldu" şeklinde yansıyan bir anlaşmazlık meydana gelmiş, zaten senede bir zor yapılan böyle bir buluşma, jam sessionlar, iptal edilmiş. Canları sağolsun.

İkinci Rönesans

Millet Lost'a ve gizeme boğulmuşken, ben Animatrix'i daha dün izleyebildim. Yıllardır aklımda, harddiskimde hatta cd'lerimin arasında vardı ama bir türlü sıra ona gelememişti. Dün mesai sonrası koşu bandında bir saat ter döktükten, Espark'taki Göksu'dan lahana sarmamı boğduktan, Migros'a girip nöbetler için yok snickers, yok ruffles yok browni gold bir sürü alış veriş yaptıktan sonra misafihaneye döndüm ki saat daha 10'du. Baktım diske, hah dedim, şimdi Animatrix zamanıdır. Hikayeyi bin defa konuşmuş, okumuştuk fakat gene de seyri ayrı bir keyif verdi. Regenerative AI, kendini yartabilen, hatta geliştirebilen yapay zeka ve meteforlarla bezenmiş bir çizgi film. Çağdaş felsefenin çizgi ile buluşması veya "gerçek nedir?".

İlk uluslararası dergi yayınım

İlk kez bir makalem uluslararası hakemli bir dergide yayınlandı. Ontology-Based Trajectory Simulation Framework isimli makalem ASME (American Society of Mechanical Engineers) tarafından yayınlanan JCISE (Journal of Computing and Information Science in Engineering) adlı derginin Mart 2008 sayısında yer alıyor. Çok sevinçliyim. İnsan yıllarını harcadığı araştırmasını bir dergide yayın olarak görünce hakikaten seviniyormuş. Kasım 2006'da başlayan süreç Mart 2008'de bitti. Söylerlerdi de inanmazdım. Hakikaten iki seneye yakın sürdü yayın süreci. Darısı hali hazırda hakemde bekleyen diğer iki dergi makalemin başına.

Büyükler için renkli masallar

Tim Burton amcanın bizler için çektiği masalları çok seviyoruz. Son filmi, Sweeney Todd, İngiliz tarihinden bir seri katili anlatıyor. Londra'da Fleet Caddesi'nin psikopat berberi, gümüş saplı usturaları ile milletin boğazını keserken, cadı ruhlu, berbere hasta börekçi de insan etinden nefis börekler yapıp bir anda Londra'nın en ünlü börekçisi haline geliyor. Filmi seyretmeyenler için hikayeyi daha fazla anlatmayayım ama şunu söylemem lazım: Yaratılan atmosfer, parlak gri tonlar, her detayına özen gösterilmiş karakterler, hikayenin bir müzikal şeklinde anlatılmasının verdiği gerçek üstü hava ile film, izleyeni bambaşka diyarlarda gezdiriyor. Hala gösterimde. Ben, naçizane, "seyredin, kaçırmayın" derim. 106 ekran LCD televizyonlar, 5 artı 1 ses sistemleri evlerimize girdi diye sinemaya gitmez olduk mu diyorsunuz? Yok, öyle her filmin tadını çıkaramazsınız evinizde, hele bu filmin hiç. İlla ki de sinemada, kocaman ekranda, yüksek ses düzeyinde, tam konsantre seyretmek lazım şölenden keyif alabilmek için.

Yaşar Usta olmak...

Bak beyim, sana iki çift lafım var. Koskoca adamsın. Paran var, pulun var, herşeyin var. Binlerce kişi çalışıyor emrinde. Yakışır mı sana ekmekle oynamak. Yakışır mı bunca günahsızı, çoluğu çocuğu karda kışta sokağa atmak, aç bırakmak. Ama nasıl yakışmaz. Sen değil misin öz kızına bile acımayan, bir damlacık saaddeti çok gören. Anlamıyor musun beyim, bu çocuklar birbirini seviyor. Ama ben boşuna konuşuyorum. Sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum. Hıh. Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrikalar sahibi Saim Bey. Sen mi büyüksün? Hayır ben büyüğüm, ben, Yaşar Usta. Sen benim yanımda bir hiçsin. Anlıyor musun, bir hiç. Gözümde pul kadar bile değerin yok. Ama şunu iyi bil, ne oğluma ne de gelinime hiç birşey yapamayacaksın. Yıkamayacaksın, dağıtamayacaksın, mağlup edemeyeceksin bizi. Çünkü biz birbirimize parayla pulla değil, sevgiyle bağlıyız. Bizler birbirimizi seviyoruz. Biz bir aileyiz. Biz güzel bir aileyiz. Bunu yıkmaya senin gücün yeter mi sanıyorsun. Dokunma artık aileme. Dokunma çocuklarıma. Dokunma oğluma. Dokunma gelinime. Eğer onların kılına zarar gelirse ben, ömründe bir karıncayı bile incitmemis olan ben, Yaşar Usta, hiç düşünmeden çeker vururum seni. Anlıyor musun? Vururum ve dönüp arkama bakmam bile.

An gelir, büyük bir romantizm ile Yaşar Usta olmak isteriz. Değil mi ama? Bu film ile büyüdük, nasıl istemeyelim? Sonra kolumuz kanadımız kırılır, büyük hüzne dalarız. Budur.

Kar yağamadı

Kar yağamadı, kar altında Eskişehir fotografları çekme rüyamız da suya düştü derken, iki parça kar atıştırınca aldım kamerayı elime düştüm sokaklara. Gece, Eskişehir kar altında falan olmadı ama gene de güzel fotograflar çıktı. Malum, bu memleket yağmayınca çok soğuk yapar. Bu aralar gene yapıyor. Sabah işe ulaşmak için yürümem gereken 100-200 metre yolda hayatın anlamını sorgulayınca, netten baktım hissedilen -17 dereceydi. Netekim fotograf için gezerken de sağlam soğuk vardı. Bu soğukta fotograf çekmeye üşenmediğim için kendimi ödüllendirip, akşam yemeğine Papağan'a gittim. Bilenlerin ağzı şimdiden sulanmıştır. Efendim, Papağan Eskişehir'in ünlü çiğ börekçisi. Papağanda bir güzel sekiz tane çiğ böreği ayranla boğdum. Ohhh, pek güzel oldu. Devamında Kara Kedi'de de boza mı içsem derken, yok yok hemen telaşlanmayın, bir günde şehrin tüm sevdiğim mekanlarını tüketmeyeyim diye vaz geçtim.

Eskişehir'de ilk hafta

Yok Küçükyalı, yok Etimesgut, yok izin derken son durak Eskişehir'e ancak bu hafta ulaşabildim. Beklediğimden iyi geçti bu hafta. Gündüzleri, tanıdık bir ortamda, tanıdık insanlar ile çalışmanın keyfi, gece Eskişehir. Biraz önce Bilge ile yazışıyorduk. Ona anlattım. Çok özlemişim bu şehri. Şehir her gelişimde şaşırtıyor beni, her gelişimde daha bir güzel geliyor. Hafta sonu Rabia da gelince deymeyin keyfime. En sevdiğimle, en sevdiğim kentte (biraz kıyak geçeyim Eskişehir'e). Daha on ay burdayım ya umarım bu haftanın keyfi, bu süre boyunca sürer.

İmaj dünyasında yeni açılımlar

Yaklaşık iki haftadır sakal traşı olmuyordum ya yarın malum Eskişehir'de iş başı yapıyorum, sakalların kestim. Keserken, her ne hikmetse, bıyıklar kalmış. Buyrun sonucu. Bilin bakalım oğlumuz kime benzemiş? a) Babasına b) Dayısına c) Mehmet Dedesine d) Murat Dedesine

Postmodern zamanlar...

DFX Audio Enhancer

Media Player (ve diğer müzik çalarlar) için DFX Audio Enhancer diye bir sayısal ses zenginleştirme eklentisi var arkadaşlar. Benim cahilliğim yeni öğrendim böyle bir şey olduğunu. Önce küçümsedim hatta. Ses kartları ile birlikte gelen 3. sınıf yazılım gibi muamele etmek istedim fakat ne mümkün. Bambaşka bir müzik deneyimi sundu. Daha önce denemeyeniniz var ise ısrarla tavsiye edilir.

Eskişehir'de bir yıl daha

Askerlik bu ya, Ankara'da kalıyoruz diye sevinmeye kalmadan Eskişehir'e tayinim çıktı. Üzüldüm diyemeyeceğim, netekim pek özlemiştim, liseyi okuduğum, en deli zamanlarımı geçirdiğim, üniversiteyi biritirince 1.5 yıl kadar çalıştığım, belki de Ankara'dan sonra kendimi en rahat hissettiğim kenti. Ha biliyorum, biraz zor olacak fiziksel açıdan, evden uzak kalmalar, gitler geller. Ne diyeyim olur gider. Hal böyle iken, Eskişehirli olmaya hemen uyum sağlamak lazım, güzel vakit geçirmek lazım derken ne zamandı bu kentin festivalleri diye bir bakayım dedim. Amatör Caz Festivali, 12-15 Mart, Film Festivali, 2-12 Mayıs. Bir değişiklik yapıp, komşuda film seyretmek, konsere gitmek isteyenleri beklerim efendim.

Sergi duyurusu

Çek Josef Koudelka'nın 350'ye yakın fotografının sunulduğu sergi, Pera Müzesi'nde açıldı arkadaşlar. Sergi 13 Nisan'a kadar sürecekmiş. Ben gelmek için elimden geleni yapacağım ya siz gitmek için gene de beni beklemeyin. Fotografla ilgilenen, ilgilenmeyen herkese, 5-10 dakika da olsa sergiye uğramalarını, yüzyılın en kuvvetli gözlerinden bir tanesinden dünyaya bakmalarını tavsiye ediyorum

Deniz sultan büyüyor...

Benzetim

Doktorada geliştirdiğimiz ontoloji için bir de web based browser geliştirdik. Bu çalışmanın sonuçlarını da AYSU 08 sempozyumunda raporlayalım diye bir makale hazırlıyoruz. Makalenin üzerinde çalışırken Word "simülasyon" kelimesinin altını çizdi. Ben de derhal sağ tuşa basıp ne ters gidiyor diye baktım, bir de ne göreyim Microsoft bana diyor ki; "Yabancı dil kökenli simülasyon yerine benzetim kullanabilirsiniz." Biz malum çok severiz "benzetim" kelimesini, fakat benim bile şevkim kırılımıştı, ne zamandır daha anlaşılır olması açısından "simülasyon" kelimesini kullanır olmuştum. Ama madem "benzetim" Microsoft'un önereceği kadar ünlenmiş, artık kullanmamak olmaz, değil mi?

Güleriz ağlanacak halimize

- Abi şu web development'da çok para var. Bir facebook da biz mi yazsak.
- Yok koçum, hastane yazılımında asıl para. İnanmazsın aylık ücret alıyosun hastanelerden bakım adı altında. Nasıl?

durakailesi.com

Yok efendim. Üçüncü yılında bu alan adı. Aldığım ilk günden beri aklımda bu tip bir ana sayfa yapmak. Ne kitaplar indirdim. İlk okumaya başladığımda Adobe CS2'si vardı. Hatırıyorum, Ankara Gebze Ankara Ulusoy yolculuklarımda Flash ve Dreamviewer ile web sitesi geliştirme kitapları okuyordum. Yaptığım örnekler oyuncakların ötesine geçemedi. Tamam elimiz programlamaya yatkın ama her işin de bir ustası var. Ne zamandır aklımızda idi ya bu hafta sonuna denk geldi, İbrahim'in de benim de işimin olmadığı veya elimizin erdiği. Bir motivasyon durakailesi.com için ana sayfa hazırlamak, bir yandan da bana web işinin kolaylıklarını, püf noktalarını, ustalıklarını örnek üzerinden göstermekti. Sayfa çok güzel oldu. Ben mi? Umuyorum, geliştirilen sayfanın bakım tutum işini yürütecek kadar bu işi kapmışımdır.

Eymir'de kar

Geçen sene de böyle yapmıştık. Kar yağar yağmaz telefonlaşıp soluğu Eymir'de almıştık. Gene yaptık. Çok güzel oldu. İstanbullular dalga geçiyor ya bizle, bu da göl mü canım, su birikintisi diye. İnsan Ankara'da yaşayınca o su birikintisinin bile tadını çıkarıyor. Heryer bembeyazdı. üstüne üslük geçen seneden farklı olarka bu sene göl de buz tutmuştu. Kenarından kenarından buzun üstünde bilem yürüdük. Bir sürü fotograf, video çektik. Balık ekmek, sucuk ekmek yiyip bira içtik. Balıkçıların küçüçük sundurmalarının içinde yanan sobadan ısınmaya çalıştık. Bir sürü muhabbet döndü, ama en unutulmazı Ümit'in ayaklarının büyümesiydi. Heryer buz, ayaklarımız donuyor. Baktım Ümit ayakkabı ile gelmiş. Hayrola oğlum, senin bir sürü şahane botun vardı dedim. Mevzu ordan açıldı. Son üç ayda Ümit'in ayak numarası 41 buçuktan 43'e neden çıktı? Kilo aldığı için mi? Yok canım ne alakası var? Yaşlandığı için. Yaşlandıkça insanın burnu kulakları ile birlikte ayak numarası da büyüyormuş. Mehmet'im ordan atıldı. Kulağı ayak numarasını bilmem ama burunlar az daha büyürse biz Umut'la safi burun olacağız.

My name is Bourne, Jason Bourne

Tatil yorgun bünye için birebirdir. Yok doktora bitti, bitecek, yok askere gidilecek işleri toparlayalım, yok efendim kafamda askerlik varken dinlenemiyorum derken baya yorulmuşum. Hali hazırda tam ortasında bulunduğum 15 günlük tatil çok iyi geldi. Kitap okunuyor, wikipedia okunuyor, kitap indiriliyor, kitaplardan baka baka kod yazılıyor (oyun motoru yazmak yeni hevesim, bilahare bu konuda da blog yazısı yazacağım), film seyrediliyor, hem de bolca. E bu filmlerden hepsi blog yazısını hakedecek kadar gönüllere taht kuramıyor. Ama Bourne serisi öyle mi? Aksiyona susamış bendemi, aksiyondan aksiyona sürükledi. Hakikaten başarılı olmuş bir ajan filmi serisi. James Bond'a göre hikayeler daha gerçekçi, Görevimiz Tehlike'ye göre aksiyonlar daha gerçekçi. Üç film de birbirini güzel takip ediyor. Casus filmi seyredeyim derseniz, durmayın, seyredin. Pişman olmazsınız. Bu arada beni bu 3 film kesmedi. Başka casuslu, ajanlı, aksiyonlu film önerileri bekliyorum. Çakal, Casino Royale sırada.

İstanbul Panorama

Türk fotografının en sevdiğim adamlarından biri olan Arif Aşçı'nın son çalışması İstanbul Panorama Eczacıbaşı Sanal Müzesinde fotograf sevenlere sunulmakta. Fotograflar çok güzel. Fotografçının sevdiğim yanı olan bir karede birden fazla hikaye yönelimi, panoramik fotografta daha belirgin bir olgu haline gelmiş. Panoramiğin genişliği hikayeleri belirginleştirmiş, olay derinliğini kuvvetlendirmiş. İlgilenenlere kuvvetle tavsiye edilir.

Kaldığım yerden devam

Duyduk duymadık demeyin. Meslek kurası olarak Küçükyalı'ya yollandığımı internetten öğrenmem ile başlayan askerlik macerasının ilk etabı kazasız belasız bitti. Acele ile Tandoğan alt çarşısından bir sürü malzeme aldık. Neler, neler? Postal kilidinden, CasiQ marka saate kadar, yeşil don, faniladan, eldivene, kirli-temiz çamaşır torbasına kadar. Satın aldığım bir sürü şeyin bir kopyasını da orada sattılar. Derken elimde bir sürü gereksiz malzeme ile başladı askerlik. Uygun adım marş. Yürüdük, süründük, tüfek attık, ders çalıştık, sınav olduk, kurra çektik derken 12'sinde öğleden sonra başlayan acemilik, dün, 29'u sabahı bitti. Bundan sonra Ankara'dayım. Herşey kaldığı yerden devam.

Siyasal bir simge olarak şapka

Şapka devriminin 82. yıldönümünde, siyasal bir simge olarak şapkanın Türkiye'nin modernleşmesindeki yerini M. Kemal'in sözleri ile anımsayalım.

Efendiler, Türkiye Cumhuriyetini kuran Türk halkı medenidir. Tarihte medenidir, gerçekte medenidir. Fakat ben sizin öz kardeşiniz, arkadaşınız, babanız gibi size diyorum ki, Türkiye Cumhuriyeti halkı fikriyle, zihniyetiyle medeni olduğunu ispat etmek ve göstermek zorundadır; medeniyim diyen Türkiye Cumhuriyeti halkı aile hayatıyla, yaşayış tarzıyla, medeni olduğunu göstermek zorundadır. Kısacası medeniyim diyen Türkiye’nin gerçekten medeni olan halkı baştan aşağı dış vaziyetiyle de medeni ve olgun insanlar olduklarını fiilen göstermek zorundadırlar.
...
Medeni milletlerarası kıyafet, milletimiz için layık bir kıyafettir. Onu giyeceğiz. Ayakta iskarpin veya potin, üstünde pantolon, yelek, gömlek, kravat, ceket ve doğal olarak bunların tamamlayıcısı olmak üzere başta “siperi şemsli serpuş”, bunu açık söylemek isterim, bu başlığın ismine “şapka” denir.

Los Angeles'da

Neyse efendim, nerede kalmıştık? Sabah erkenden uyandım. "Şahane" bir Days Inn kahvaltısından sonra koyuldum yollara. Ver elini Hollywood. Sabah erken. Saat 11'de MOCA (Museum of Contemprary Arts) açılmadan gezinin bu ayağını tamamlamak niyetindeyim. Arabayı parketme işini çok kolay hallediyorum. Hollywood-Highland alışveriş merkezinin parkyeri, alışveriş merkezindeki bir mağazadan (örneğin Starbucks) alış veriş yapmak kaydı ile 2.5 USD. Hollywood çok uzun bir parkur değilmiş. Etrafa bakınarak, yerdeki yıldızlar sayarak, ufak tefek alışveriş yaparak bir saat kadar vakit geçirdim. Sırada MOCA ve Walt Disney Konser Salonu vardı. İkisi de çok keyifli idi. Önce MOCA'yı gezdim. Gordon Matta Clark isimli bir sanatçının (mimarın) bina algısı üzerine bir sergisi vardı ki içindeki her bir işe ayrı ayrı hayran kaldım. Müzeden çıkıp Walt Disney Konser Salonunu turladım. Bu garip binanın etrafında döndükçe bu sefer benim bina algımın biraz şakülü kaydı.
Gezinirken öğleyi ettim. Öğleden sonra Fatih'i hava alanından alıp, önce Santa Monica Pier'e gidip ayaklarımızı okyanusa soktuk. Daha sonra da Hollywood'a dönüp, her web sitesinde tavsiye edilen Mel's Drive In'de akşam yemeği yedik.Fotograftan hemen farketmişsinizdir. Fatih kazasız belasız :) Los Angeles'a ulaşmış olmaktan çok mutlu idi. Ne yalan söyleyeyim, ben de en az Fatih kadar mutlu idim. Ertesi günden itibaren çalışmaya başladık. Hal böyle olunda planlar akşama kaldı. Bir akşam Universal Film Stüdyosu, bir akşam alışveriş, bir akşam da çalıştığımız yerde, Whittier'da takıldık. En çok Whittier'ı sevdik. Bahçesinde masalı sandelyeli kafeleri, içerisinde sigara içilen Havana barı, sahafı, bisikletçisi ve sakinliği ile gönlümüze taht kurdu.
İşlerimizi toparladığımız, son geceye gelince :) Koşaraktan NBA maçına gittik. Clippers, Denver'a karşı. Maçı Clippers aldı. Biz mi? Keyifli bir maç seyrettik, bir sürü fotograf çektik, uzak doğulusu, latini, zencisi bir sürü insana bakıp bakıp, Allah Allah, şu insanoğlunun kaç çeşidi var dedik, güldük, eğlendik. Türkiye'ye dönüşümüz muhteşemdi. Perşembe öğleye doğru düştük yollara. Ankara'da evime geldiğimde ise Cuma gece yarısı olmuştu. Uzun bir yol vesselam.

Masal

Bahse konu masaldaki esas oğlan benim.

Los Angeles'e giderken

Şahane bir heyecanla yola çıkmıştım zaten (Yakında). Havaalanına varınca, check in deskine yaklaştık Fatih ile. Bir yandan da planları gözden geçiriyoruz. Kaçta nerde olacağız felan derken sıra bize geldi. Deskteki görevli bana bakarak buyurun beyfendi biletiniz dedikten sonra Fatih'e "Kusura bakmayın sizi gönderemiyorum, pasaportunuzun süresi bitmiş" dedi. Saat sabahın 4ü. Fatih ile birbirimize bakakaldık. Derken ayrıldık, ben uçağa giderken, Fatih müşteri hizmetlerine doğru ilerleyip, biletini ertesi güne aktarmaya koyuldu. Münih'e kadar kafam bir milyon oldu. Neyi nasıl yapsam, otel, araba, eğitim, harcirah, adresler, of ki ne of, her şey darma dağın oldu. İndim, hemen wireless'ın saatin 8 Avra verdim, başka yakın bir otelde rezervasyon yapsam, arabayı iptal etsem gibi planlar uygulanabilir mi derken, Fatih bana ulaştı ve biletini Cumartesi'ye aldığını, pasaportta da çok bir sıkıntı olmayacağının ortaya çıktığını ve çok büyük bir ihtimalle bir gün gecikme ile Los Angeles'e ulaşacağını bildirdi. Bu rahatlıkla, LA uçağında 9 saat uyudum. Toplam 12 saat olan yolculuğun geri kalanı da ya yemek yiyerek yada yanımdaki Hintli amca ile sohbet ederek geçti. LAX'a ulaştığımda artık Fatih'in kesin geldiğini, oteli arayıp rezervasyon problemlerini hallettiğini öğrendim. Ver elini Alamo Rent a Car. Mid Size olarak 380 USD kiraladığımız araç yok vergi yok benzin derken gene 480'i buldu. Gıkım çıkmadı. Bir sürü Mid Size arasında, herşeyin yoluna girmesi şerefine, en janjanlısı, zenci işi, HHR'ı seçtim. Aldım arabayı çıktım yola daha 10 dakka geçmemişti LA trafiği nedir farkettim. Direk trafiğe saplanmıştım ki süpriz. Araba NO FUEL diye bağırmaya başladı. Ama, ama tam 50 USD aldılar bunlar benden benzin için noluyor be diyip, ilk çıkıştan çıktım. GPS'e eve dön dedim. Fakat trafik bir yandan, yanan benzin lambası öbür taraftan, Alamodaki adamların biz size bunu dolu depo verdik deme ihtimalleri derken gene sinirler biraz gerildi. Tek başına zor bu işler. Tam bir saat sonra Alamo'da derdimi anlatıp, depoyu fulletip yeniden yola çıktım fakat bu sefer artık yorgunluktan ölüyordum. Command Rejection (Komuta itaatsizik). Tam olan bu. GPS Turn left and keep left (Sola dön solda kal) diyor, ben sola dönü anlayıp, gerçekleştirebilsem bile nerde kalmam gerektiğini kesin unutuyordum. Çok zor oldu otele gelmek. Üç dört çıkış kaçırdım. Allahtan GPS yeniden hesaplama yapıp ısrarla sizi istediğiniz yere götürüyor. Otele yerleştim. Gene en şahanesinden, bir yandan acaba güvenli bir yer mi ki burası? derdirtirken, bir yandan da Allah devlet kurumu kadar daş düşürsün başınıza, gene bizi 3. sınıf otellere mahkum ettiniz ülen, diye küfrettiren bir mekan. Açtım. Yakında hangi restoranı önersiniz diye sorunca desk'e, kesin 18'in küçük melez ergenimiz, bir yandan aynada saçlarını düzeltirken, Tai var İtalyan var Meksika var. İtalyanı boşver, ben Tai sevmem, orayı bilmiyorum, sen en iyisi git Meksika ye buyurdu. Taşımıcam ülen bu laptop ile kamerayı diyip, ne olursa olsun diyip, odaya eşyaları attıktan sonra, komuta itaat edip, yürüyerek 50m aşağıdaki Meksika restoranına gittim. Molcasalsa. Bizim mahelle pidecilerinden az hallice. Two Beef Burritos ( İki tane etli lavaş) ve çilek suyu siparişimi alıp odama döndüm. Az önce lavaşlaran biri ile çilek suyumu götürdüm. İkinci lavaşı yersem, midemi elime alabilirim. İhtiyatlı davranmak lazım. Malum daha ilk gün. Şu dakikada yola çıkmak için uyanalı 27 saat 40 dakika oldu. Saat burda 8:40 PM. Az daha uyumamam lazım. Bloga yazacak başka birşey kalmadı. Biraz da televizyon seyredip, sonra uyuyayım. Umarım sabah tertemiz kalkarım.

Devamı gelecek...

Hani kurşun sıksan geçmez geceden

genciz, namlu gibi,
e çatal yürek,
barışa, bayrama hasret
uykulara, derin, kaygısız, rahat,
otuziki dişimizle gülmeğe,
doyasıya sevişmeğe,yemeğe...
kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
ve asıl biz biliriz kederi.

A.Arif

Taşlar yerinde ağır...

Dün Fatih Akın'ın son filmi Yaşamın Kıyısında'yı, bugün de Tony Gatlif'in Gadjo Dilo'sunu seyrettim. Fatih Akın Almanya'da yaşan Türk kökenli bir yönetmen, Tony Gatlif de Fransa'da yaşayan Cezayir kökenli bir yönetmen. İki film de "öteki"yi anlatıyor. Zannımca iki yönetmen de öteki olmayı iyi biliyorlar. Yaşadığımız günlerde bizim dışımızdaki herkes öteki. Kimlik politikaları tüm dünyayı kasıp kavuruyor. Etnik kimlikler, dini kimlikler, politik kimlikler. Bizim dışımızdaki herşey ya kötü ve düşman; savaşılması, yok edilmesi, yola getirilmesi gerekiyor ya da ilginç; incelenmesi, pohpohlanması, acınması, "ortaya çıkarılması", hatta pazarlanması gerekiyor. İkinci düşünce de en az birinci kadar tehlikeli, değil mi?

Sözlükte Tony Gatlif ile ilgili "Emir Kusturica için 'aman ne de güzel anlatmış çingeneleri' diyenlere verilebilecek en iyi cevap Tony Gatlif filmleridir. Tony Romanlar ile film çekmeye gittiğinde 'aha film yönetmeni' geldi demez Romanlar, 'aha bizim Tony gelmiş' derler." diye bir yazı var. Almanya'daki Türkleri anlatırken Fatih Akın ne kadar rahat. İki yönetmen de filmlerinde kendi kimliklerinin ne kötü, ne de ilginç olduğunu, insana dair olduğunu anlatıyorlar. Acıyı, sevgiyi, coşkuyu, nefreti, inadı, kendi dilince, kendi halince, kendi coğrafyanda ve öznel şartlarında geliştirdiğin şekilde yaşamanın ne düşmanlığı ne de ilginçliği hak ettiğini anlatıyorlar.

Ticarethane değil, üniversite!

Nasıl anlatacağız bunun anlamını. Bugün yeni yapılan baraka spor salonunda görevli kız bas bas bağırıp sağa sola emirler yağdırıyordu. Havlusuz giremezsin, kimliğin nerede, alın bu çantaları buradan! Zaten tüm salon da uyarı yazıları ile dolu. Ne zamandır canıma tak etmişti. Spor yapandan para almak da nereden çıktı, spor salonlarına koruma memurları koymak bunlar akıl karı değil. Büyüklerimiz herşey gibi spor yapma eyleminin de alınır ve satılır bir meta olmasını buyurmuşlar. Hal böyle olunca da bir ürün (sınırlarını ve şeklini satanın belirlediği - havlu ile gelinecek, çantalar dışarıda bırakılacak, mazallah kolsuz atlet giyilmeyecek) , bir tezgahtar (o da bas bas bağıran kızcağız) ve bir de müşteri (parasını verince gönlü rahatlayan, spor yaptım artık her bi kasım acayip seksi olacak, ben de kendimi şahane satacağım diyen öğrenci) . Gidip konuşayım da anlatayım istedim. Ben de eskidim ya artık okulda, biz eskiden büyük spor salonunda, ne karışan vardı, ne görüşen, ne para soran, ne kimlik gül gibi sporumuzu yapardık. Spor yapılan alanı paylaşmayı, birlikte spor yapmayı öğrenirdik. Bunun mutluluğunu taşırdık. Orda spor yapanlarda "birlikte bir iş yapma" eyleminden dolayı birbirlerini tanırlar, severler ve sayarlardı. Spor alınan ve satılan bir meta değildi. Üniversite sadece dersliklerinde değil barındırdığı diğer olanaklarla da bir eğitim eylemi içinde olmalı. Satın almayı değil sahip olmayı ve paylaşmayı, toplumsal dayanışmayı da öğretmeli diye anlatayım istedim bas bas bağıran kızımıza. Madem kendiler bir üniversite çalışanı, bir mesleki duruşu olmalı, değil mi ama. Hemen ağzımın payını aldım. Ben onları bilmem, bu konuları düşünüp tartışamam diye buyurdu. Tabi ya yeni nesilin tüm politik duruşu Facebook'da profil resimlerine Türk bayrağı koyup, durumlarını da "Dilşah is askere gitmek istiyooooooooooooooo" yapmak. Sonra kendimi yaşlı hissettim. Gençlere hassasiyetleri olmadıkları için çıkışan orta yaşlı insan. Ben miyim o? Yok canım, o kadar da değil.

Erdal İnönü'yü kaybettik....

Bugün, hepimizin uzunca bir süredir içselleştirdiği politikacı portresinden çok ama çok uzak bir politikacı, bilim insanı Prof.Dr. Erdal İnönü'yü kaybettik. Toprağı bol olsun.

İstanbul, bienal, bebekler...

Çok eğlendik, orası kesin. Erkin olunca işin içinde, bol bol gülündü. Asmalımescit'te biralar içildi, Ortaköy'de kumpirler yendi, Yeniköy'de kahvaltı, Pano'da şarap, Katrancı, Aslı, Arzu, Tevhide nerdesiniz derken üç gün göz açıp kapayana kadar geçti. Asıl gayemiz Oylum'u görmek ve bienal gezmekti ya, her seferinde oturduğumuz yerden bir türlü kalkamadık. Biraz daha saykallansak ikisini de yapamayacaktık ama Allahtan arada bir silkinip kendimize geldik de hem Oylum'u ve Ece sultanı (bebeğimiz) gördük hem de bienal gezdik.Çok garip bir duygu, bir hafta içinde Oylum anne oldu, Melih de baba. Yahu 14-15 yaşında lisedeki hallerimiz daha dün gibi. Sade ben değil ha, yanlış anlaşılmasın, herkes şokta. Melih'in kızı doğduğunda Emrah ağlamaya başladı. Ben ne yapacağımı şaşırıp annemi aradım. Bilge Hollanda'da dokuz doğurdu. Sıra Mehmetimde. O da baba oluyor. Nasıl olacak bu işler? Nasıl? Günler olsa iyi, yıllar tepelerden aşağı koşan vahşi atlar misali dostlar...