Arı Stüdyolarında bir gece...

TRT hakkında bir yazı daha mı? Niye ki? diye soracaksınız. Buyrun. Şans eseri (Rabia'nın başının altından çıktı) bir çok ülkenin Adalet Bakanlıklarının işbirliği ile gerçekleşen bir değişim programı kapsamında Ankara'da bulunan İskoçyalı bir polis, Noveç'ten ve İsveç'ten iki sosyal hizmet uzmanına eşlik etmek amacı ile bu gece TRT Ankara Arı Stüdyolarında, TRT Int'te yayınlanan bir türkü programına seyirci olarak katıldım. Misafirler zaten birbirinden ilginçti. Ben polis teyzeyi çok tuttum. 18 yıldır seri katiller, cinsel istismar ve çocuk pornografisi konularında çalışan bir dedektif. Fethiye'den ev almış. Emekli olunca (daha bir 8 sene varmış) Türkiye'de yaşamayı planlıyor. Hikayaler muhteşem. Misafirler bir yana "Tatlı Dile Güler Yüze" programı şahaneydi. Eğledik, yalan değil, bıraksalar göbek atacaktım ve fakat takım elbise, kravat ve protokol sebepleri ile kendimi tuttum. Dahası, programda Yağmur Öncesi grubundan anımsayacağınız şahane insan, şahane basçı Abdurrahman Tarikçi de çalıyormuş, derken bugünde doğum günü imiş. Bir türkü de o söyledi. Deymeyin keyfime. Baylar, bayanlar. Bunca yıldır Ankara'dayız ya ben ilk defa gidip bir TRT programına seyirci olarak katıldım. Çok sevdim. Sık sık değil ama arada, kafamıza esince yapalım. Değişik bir faaliyet :)

Sorularımız, sorunlarımız...

Here's praying the people will learn a candidate's faith is not an asset

David P. Barash
Seattle Times, 23 Mart, 2007

Radyonun 80. Kuruluş Yıldönümü

Saat 11:30 gibi çalışmaktan sıkıldım, tüm herşeyi kapatım, yedekleme yazılımımı çalıştırdım. Yedekleme de bir 10 dakika kadar sürüyor, o arada iki televizyona bakayım diye salona geçtim. TRT4'de Türkiye'de radyo yayının başlamasının 80. yıldönümü için bir eğlece programına takıldım kaldım. Bir tango, üstüne 70'lerden bir şarkı üstüne Rumeli'den bir türkü derken TRT tadını ne kadar çok sevdiğimi yeniden anımsadım. Kocaman bir orkestra, yanlışı olmayan solistler, tane tane konuşan spikerler. Bu insalar ışıl ışıllar, işlerini çok iyi yapıyorlar ve sektörlerinde "serbest" çalışan akranlarına kıyasla para da kazanmıyorlar. TRT tarzını çoğu kez eleştiririz ya gene de bir disipli içinde işlerini doğru yapmak için her bir çalışanının harcadığı emeği görmezden gelmemek gerek. Motivasyonlarını alkışlıyorum. Alkışlıyorum çünkü bu insanların iyiyi ve güzeli yaratmaktaki tek motivasyoları iyiyi ve güzeli yaratma arzuları. İyi kş varlar. Varlar da Radyo 3'de caz dinleyip, TRT televizyonlarında ağız tadı ile şarkı, türkü programları seyrediyoruz.

Lhasa de Sela

İş yerinde müzik dizinimde rastladım ismine. Allah Allah, tanımıyorum da, ne ki bu? diye dinlemeye başladım. Herhalde birinin paylaşımında rastlayıp kendi bilgisayarıma kopyalamışım dinleyeyim diye, sonra da unutup gitmişim. Lhasa de Sela, öğrendik ki, şarkıları söyleyen o yumuşak, samimi sesin sahibi imiş. İki album yapmış, ikisini de dinledim, beğendim. Amerikada doğmuş bir Meksikalı. Kanada da müzik yapıyor. Meksika tadı var müziğinde derinlerden. Calexico'nun daha hafifi gibi. Tindersticks, Eels falan sevenler bu kadını da seveceklerdir inancındayım. İlginize...
Lhasa de Sela - De cara a la pared

1 Mayıs soruları...

Demokrasi? Hoşgörü? Adalet? İktidar? Şiddet? Taraf olmak? Gerçek...

Engellere Rağmen

Ankara Resim Heykel Müzesinde Serdar Bilgili'nin (evet evet doğru okuyorsunuz, eski Beşiktaş başkanı) fotograf sergisi var.30 Nisana kadar sürüyor. Son bir hafta. Kaçırmayın. Fotograflar çok güzel. Teknik bir değerlendirme mi? Ne haddime. Teknik olarak hiç bir hatası olmayan fotograflarda, engellilerin egelleri iç acıtan bir şekilde değil, gerçek üstü bir vurgu ile sunulmuş. Engeller, gerçekliğine varmanız ile şekilleniyor. Yitimin varoluşu sunuluyor. Başarılı.

Mutluluk filmi üzerine...

Mutluluk filmi üzerine çok yazıldı, konuşuldu. Takip etmeye çalışmıştım söylenenleri fakat filmi izleme fırsatı bulamamıştım. Dün seyrettim. Filmin anlattıları üzerine yazmak istemiyorum çok. Töre cinayetleri. Feodal yapıda, karanlığın içinde kadının yokoluşu. Töre. Cehalet. Kulluk. Aydınlanmanın ışığı söndürüldükçe, söndürülmeye çalışıldıkça daha çok göreceğiz bunları. Recmedilen kadınların isimlerini televizyonda dinlerken suça ortak olacağız. Bundan yazmak istemiyorum işte. Bugünlerde nedendir bilinmez çok katıyım. Karanlık ve cehalet üstüne konuşmaya başladığımda önüne geçemediğim bir şekilde hırçınlaşıyorum.Filme dönersem, güzel olmuş. Var ufak tefek sarkan oyunculuklar. Özgü Namal'ın muhteşem performansına rağmem algım bir türlü onu tecavüze uğramış kadın postunun içine yerleştiremedi. Tam bu noktada tartışmak istediğim noktaya yaklaşıyoruz. Film konusu itibarı ile Yılmaz Güney'in öncülüğünü yaptığı gerçekçi Türk sineması'nın geç bir örneği olmaya namzet. Türk sinemasında son yıllarda Nuri Bilge Ceylan gibi örneklerde görmeye alıştığımız güçlü görsel dil bu filme de bulaşmış. Köyü, denizi, İstanbulu bir görsel ziyafet şeklinde sunuyor Abdullah Oğuz bize. Fakat Axcess reklamlarında oynayan kızımız performansı ile değil ama duruşu ile gerçekçi olamıyor. Konuşulan dil, şive, öğrenilmiş ve öğrenilmişliğini bağırıyordu. Ekşi sözlükte filmle ilgili "çok lüks bir restoranda adana kebap yemeye benzemiş" yorumu var. Düşününce üstünde biraz katılmamak elde değil. Çok lüks restoran bana kalırsa filmin görselliği, adana kebap da konusu. Bu ikisinin bir ten uyuşmazlığı vardı filmde alttan alta rahatsız eden. Ama umutluyum. Çok güzel işler çıkıyor Türk sinemasından. Kendimize özgü bir anlatım oluşmaya başlıyor. Zeki Demirkubuz, Nuri Bilge, Derviş Zaim'in başını çektiği kervana Abdullah Oğruz da katılıyor. İzlemediyseniz, bir kaç saatinizi ayırıp seyretmeniz tavsiye ederim filmi. Eğrisi ile doğrusu ile bizim sinemamızın güzel bir örneği.

Raftingden heyecanlı anlar...

Siz bizim sadece bir önceki yazıdaki fotografta olduğu gibi botun üstünde oturup poz verdiğimizi zannediyorsunuz. Bak sen. Çok yanılıyorsunuz çok. Oysa ki biz yukarıda fotograflarda görüldüğü gibi heyecandan heyecanlara koştuk. :)

2. Geleneksel Rafting Turumuz

Bu seneki rafting turumuzu da yaptık. Pek keyifliydi. Bu sefer sayımız da artı. Mehmet, Nart ve Arda'yı da ekibe ekleyerek bu sene yedi kişi olarak botu doldurduk ve Dokuzdeğirmen köyünden saldık kendimizi melenin sularına. Karadenize doğru kürek çektik. Deneyimli raftingciler olarak hedefimiz bu sene en azından bir defa daha Dalaman olur, Köprülü olur hatta Çoruh olur bir tur daha düzenleyebilmek. Melen çayının "durgun" suları bizi kesmedi. Şamil sağolsun, picassa hesabı üstünden tüm fotograları ve videoları sizlerle sunuyoruz. Buyrun.

Zen ve Yemek Yapmak üzerine...

Hep yemek yapıyoruz ya bugün gene yaptım. Pizza yaptım. Fırında kaşarlı taco hazırladım. Şarapları da koydum kadehlere. Sonra da aldım makinamı elime fotografladım olanı biteni. Yaparken güldük eğlendik. Yerken mi? Bakın nasıl da mutlular? Fotografta Rahmi'nin blogunda başlayan tartışmaya katkıda bulunmak için yaptığım deneyin sonuçlarını görüyorsunuz. Niçin (zahmetli) yemek yapıyoruz? Hem yemek yaparken, hem de yerken mutlu oluyoruz. Atıştırmak, sırf karnımız doyurmak için değil de özene bözene yaptığımız, çoğunlukla da daha zahmetli yemeklerde sonuç daha lezzetli olduğu için daha mutlu oluyoruz. Deneyimledim, fotografladım. Mutluluğa olan içgüdüsel eğilimimiz yüzünden (zahmetli) yemek yapıyoruz. Ne dersiniz?

Hız ideolojidir...

Çağımız büyük altüst oluşlar çağı. Hemen her şey bağımsız bir varoluş peşinde. İlişki içerisine giren ötekini yok sayarak kendini var kılmaya çalışıyor. Artık bir arada iş yapabilmenin yerini, giderek kendi başına varolmak alıyor. Bunun için birey her türlü aracı yaşamsal ve olağan sayıyor. İnsanlığın yüzlerce yıllık mücadelesi sonucu edindiği etik, estetik, ideolojik değerlerinin yerini her şey olma iddiası alıyor. Şeyleşme insanın temel değerlerine hâkim kılınıyor.

Haydar Ergülen'i bugün Radikal gazetesinde yayımlanan yazısından.

Bilin bakalım...

Tarhana çorbası üzerine, Zitromax (500mg'lık kallavi antibiyotik), Becozyme-C ve Strepsils'in o dayanılmaz lezzeti. Bilin bakalım ne oldu. Bahara girerken bademcikleri şişirdik. İş mi bu? Mehmet tüm suç senin abicim. Koştuktan sonra yemeğe giderken sen polarını giydin, bak sen de bi numara yok. Oğlum adam arkadaşını uyarmaz mı?

Yaşam üzerine...

Ferzan Özpetek'in son filmi. Bir Ömür Yetmez. Film yönetmenin son bir kaç filminde görmeye alışkın olduğumuz şeyleri sunmayı sürdürüyor. Dostluklar, aşklar, büyük yemek sofraları, bol şaraplı sohbetler, her biri hayatın içinden özenle çizilmiş ve oynanmış karakterler. Senaryo gene hayat içinde beklenmeyeni anlatıyor. Beklenmeyen bir ölüm, beklenmeyen bir aldatma ve dostluklar içinde paylaşılan "zor"ları yaşamın. Filmde bir yandan yukarıdaki karedeki grubun yaşamını izlerken bir yandan kendinizinki geliyor aklınıza. Mutlu oldum. Ben de böyle büyük masalarda, yıllardır taşıdığım, birlikte büyüdüğüm, yaşlandığım dostlarımla gülüyorum, ağlıyorum, susuyorum, anlatıyorum, bağırıyorum. Hepsine, hepinize teşekkür ederim. Bizim bu masamızdan başka neyimiz var. Veya, hayattı paylaşabileceğimiz insanlar ile birlikte yaşamaktan gayrı ne derdimiz var.

Kadınlar Şehri

Fellini'yi anlamak, anlamamak, anladığınız zannetmek, "Bir gün ben de bu adamın yaptıklarını anlayacağım ulen" diye entellektüel bir hırsa gark olmak. Ne zaman bir Fellini filme seyretmeye çalışsam bunların hepsi geliyor başıma. Bu seferki hedefim Kadınlar şehri - La città delle donne idi. Rüyalardan rüya beğen konulu filmimizde, gerçeküstücülüğün doruklarında geziyorsunuz. Göndermeler göndermeleri izliyor. Bir kaçını anlayınca kendinizi mutlu hissediyorsunuz. Feminizmden maçoluğa uzanan çizgide cinsellik sorgulanıyor. Filmde birbirini takip eden planlarda, ne konu ne ortam sürekliliği var. Her bir plan Fellini'nin muhteşem hayal gücünün ürünü. Her biri için tonla para harcanmış olması lazım. Film boyunca her planda ben de kendimi sorguladım. Zannedersem filmin en ünlü sahnesi filmin kahramanı Ole Snaporaz kadınlardan kaçarken sığındığı evde, evsahibi Dr. Xavier Katzone birlikte olduğu kadınların fotograflarını ve seslerinin sunulduğu hol sahnesidir. Yahu ben böyle bir holde olsam, evsahibi hakkında ne düşünürdüm, sorusu gerçekten çok zordu. Film bir yandan "erkekleri hadım edelim" diye hepbirlikte şarkı söyleyen onlarca feminist kadın ile birlikte olduğu binlerce kadının fotografını ve seslerinin kolleksiyonunu yapan fantastik karakterler arasından salınırken, bir yandan sizi de kendisi ile birlikte sallıyor. Sizde gündelik koşturmaca içinde kendinize sorma fırsatı bulamadığınız bir çok soruyu düşünürken bulyorusuz kendinizi. Velhasıl, seyredenler, seyretmeyenler, bu yazı ile bu filmi bir daha anımsayıp seyredin emi?

Doğuda herşey usul usul birikir ve ansızın olur

Biraz önce Murathan Mungan'ın 2004'te çıkan romanı Çador'u bitirdim. Bugünlerde Cumhurbaşkanlığı etrafında dönen tartışmalar ile çok güzel örtüşüyor kitap. İslam devriminden sonra ülkesine dönen bir delikanlının hikayesi anlatılıyor romanda. Milliyeti belli değil ama İran olur, Irak olur siz beğenin. Kitapta geçen "Doğuda herşey usul usul birikir ve ansızın olur" Cumhuriyet gazetesinin "Tehlikenin farkıda mısınız?" reklamından daha fazla ürküttü beni.
Murathan Mungan kitabından türban tartışmalarına da müdahil olmuş. Nasıl mı? İşte kitaptan bir alıntı; "Burkaya giden yolu çador açar. Çador, ninelerimizin masum başörtüsü değildir yalnızca. Kafalarımızdaki köprüdür. Örtünmek bir ahlak haline getirildiğinde arkası gelir; karara karara gelir. Örtünmenin sonu yoktur. Kadınlar kefene kadar örtünmek zorunda kalırlar."
Dili, anlatımı ve anlattıkları ile gene çok güzel bir Murathan kitabı. Tavsiye olunur.

Sanat, zanaat, ustalık ve ozanlık üzerine...

Bilge'nin bir önceki yazıma olan yorumu üzerine benim de aklımda bir soru belirdi. Hakikaten niye "usta" kelimesini kullandım diye. Ha eve,t ben de farkındayım, ilk ben değilim Aşık Veysel'e veya Arif Sağ'a usta diyen. Ama gene de bir anlam çatlaması yaratıyor mu bu atıf, asıl mesele bu. Sonra açtım kutsal bilgi kaynağımız wikipedia'yı okumaya koyuldum. Yok efendim "Craft" (zanaat), "Art" (sanat), "Folk Art" (Halk Sanatları) derken meseleyi çözdüm. En azındann çözüm hakkında bir fikir sahibi oldum. Bakalım sizler ne diyeceksiniz.

Wikipedia der ki; hak sanatları güzel sanatlardan farklı olarak zanaat geleneğini sürdürür. Bu bağlamda halk sanatları, icra ettiği sanat dalında çok az veya hiç bir akademik eğitimi olmayan kişiler tarafından bir bölge veya kültüre özgü oturmuş üretim yöntemlerini kullanarak icra edilirler. Zannedersem biz de bu noktada ozanlara ki ozanları halk sanatçısı saymakta bir sakınca görmüyorum "usta" lakabını uygun görüyoruz. Ne dersiniz?

Ustaları dünya gözü ile görmek...

TDK sözlüğünde diyor ki usta bir zanaatı gereği gibi öğrenmiş olan ve kendi başına yapabilen kimseye denir. Sanayileşme ve ilişkili devinimler sonucunda hepimizin gözleri önünde bazı zanaat dalları yok olup gitmekte. Bu zaanat dalları da sanmayın ki sadece kakmacılık, semecilik, demircilik. Ozanlık da bunlardan biri. Ustalar bir bir göcüp gittikçe zanaatlerde yok olup gitmekteler. Bir daha bu ülkede Ali Ekber Çiçek'ler, Neşet Ertaş'lar, Feyzullah Çınar'lar, Özay Gönlüm'ler, Arif Sağ'lar yetişir mi bilmiyorum. Elimden geldiğince kalan ustaları seyretmeye dinlemeye çalışıyorum. Geçen Cumartesi de bu istek ve arzu ile Arif Sağ konserine gittim. Çok güzel oldu, çok. Erinmeyin arkadaşlar, yitirmeden ustaları, dinleyin, görün, bizlere sundukları güzellikleri paylaşın.

Doktoranın motivasyon eğrisi...

Doktoranın motivasyon eğrisinin neresindeyim ben? Tezin tamamını bir saat önce bitirdim. Hocalarıma yolladım. Bundan sonra düzeltmeler, düzeltmeler, düzeltmeler. Biri bana bundan sonrası daha kolay olacak desin. Godot'u bekler gibi bekliyorum ya bitmesini tezin, dur bakalım ne zaman bitecek.
Bu sabah okula gidip tezin çıktısını aldım ki bir de kağıttan okuyup düzelteyim diye. Düzeltmeleri yaparken iki tane de ekleme yaptım. Dedication sayfasına;"To all who spent the best years of their lives on their doctoral studies...", Conclusion'ın son cümlesi olarak da Tolkien'in “There is nothing like looking, if you want to find something. You certainly usually find something, if you look, but it is not always quite the something you were after.” cümlesini ekledim. Sonra da güldüm kendimi. Ne arıyorduk ki doktoraya başlarken :)Yukardaki motivasyon grafiği gibi bir tane de doktora öğrencisinin akıl sağlığı grafiği mi çizsek ne?

Sizin şiire ihtiyacınız var mı?

Benim var. Bugün dünya şiir günü. Şiir okulayalım. Şiir okumayı ne kadar sevdiğimiz anımsayalım. Buyrun şiir üzerine bir şiir ile başlayalım bu işe.

Şiire ve fırtınalara çalışıyorum
Hiç öpülmemiş bir kızın yanağına sürterek
Ateşliyorum sözcükleri.

Şiir alevleridir zamanın
Kalabalığıdır yalnızlığın
Canlılar bir yana, ölülere bile çıkışır.

Özkan MERT, Mayıs Çalkantıları

Zen ve yaşama sanatı...

Tüm subdomainlerim geri geldi. Maillerime artık ulaşabiliyorum. Kaybolan dosya yok. Şükür mü etmek lazım, yoksa bu memlekette niye kalite kültrümüz yok diye hayıflanmak mı lazım bilemiyorum. Zen ve Motorsiklet Bakım Sanatı kitabını anımsıyorum, sonra Şamil'in geçenlerde yazdığı yazıyı. İşlerimizi severek yapmazsak, o işleri daha iyi, daha güzel, daha niteliki yapmayı varoluşsal bir problem olarak görmezsek, bunun gerekliliğini yeni nesillere aktarmazsak hatta aksine aslolan emekliliktir reklamları dakka başı televizyonlarımızda boy gösterip durursa nasıl olacak bu işler? Niobeweb'in yaptığı, berberinizin sakalınız kör ustura ile kesip bundan da rahatsız olmaması değil de nedir? Zanaatkar ahlakımız yok mu? Yaptığımız işlere saygımız. Hadi bu işi böyle duygusal, entellektüel kaygılar ile çözemiyoruz, nasıl bir piyasa ekonomisidir bu güzel kardeşim, kötüler iflas felan da etmiyor. Çünkü en sevdiğimiz laf "ehven-i şer". E iyi güzel de bu zihniyet bizi hep şerre mahkum ediyor. Bu kadar kızdığım Niobeweb var ya, Türkiye'nin en büyük beş hosting firmasından biri. Bakınız sıralama burda. 10bin müşteri. Dilekolay. Ufak bir hesap yapalım mı? Bu müşterilerin en az vereni 25 Dolar veriyor, yılda bu şirket en az 250bin Dolar kazanıyor sadece hosting işinde. Varın gerisini siz düşünün. Hah ne diyordum ehven-i şer mi? Tüm seçimlerimiz bu kıvamda tüm. Önümüzde genel seçimler mi vardı? Buyrun buradan yakın. Nasıl olacak bu işler?

Niobeweb'de ilerleme var...

Cuma akşamı, baktım subdomain'lerimi de kaybetmişim. Gitmiş benim, babamın, Ezgi'nin web siteleri. Gene bir mail döşendim Niobeweb'e. Hani kaybetmemişsinizdir ya dosyalarımı, gene de kaybettiyseniz bir haber edin diye. Bu gün artık telefon edeyim şu adamlara diye web sitelerine girdiğinde duyuruyu gördüm. E-posta ile bir haber gelmese de web sitelerinde duyuru yapmaları da bir ilerleme. Bakalım dosyalarımı kurtarabilecekler mi?

Ben şairim, komunist şairim...

Mavi Gözlü Dev filmini seyrettim dün. Beklentim birçok insanın filmi beğenmeyeceği yönünde. Niye mi dersiniz? Çünkü zor bir film bu. Türkiye tarihine damgasını vurmuş, Cumhuriyet tarihinin her döneminde sürekli konuşulagelmiş bir karakteri anlatmak. Herkes, kendi algıladığı Nazım'ı anlatmasını isteyecek filmden. Gerek tarihsel olarak, gerek düşünsel olarak çok şey anlatması beklenecek.
Bence nasıl mı olmuş? Bu soruya yanıt vermeden önce filmin, Nazım'ın hayatını değil de Bursa Cezaevindeki dönemini anlattığını belirtmek istiyorum. 38-50 arasında geçiyor film. Yani filmden şairin tüm hayatını anlatmasını beklememek lazım. Bence propaganda düzeyi de çok güzel yakalanmış. Nihayetinde izleyicilerin filmden çıkıp devrim yapmalarını beklemiyoruz. Bu iki tespitten sonra, ben filmi çok beğendiğimi belirtmek istiyorum. Nazım'ın insan olarak karşımda görmekten çok mutlu oldum. Teknik açıdan filmin sarkan hiç bir yeri yoktu. Oyunculuk, görsellik, senaryo, kurgu herbiri yerliyerinde idi. Abartıdan uzak, dönem filmi olarak iyi kotarılmış bir film. Bir yanda İbrahim Balaban, bir yanda Orhan Kemal, bir yanda Nazım, bir yandan ikinci cihan harbi. Bir yanda resim, bir yanda şiirler, öyküler. En çok avluda Kuvayi Milliye'nin Onlar'ından bir parça okuduğu sahneden etkilendim...

onlar ki uyup hainin iğvasina
sancaklarını elden yere düşürürler
ve düşmanı meydanda koyup
kaçarlar evlerine
ve onlar ki bir nice murtada hançer üşürürler
ve yeşil bir ağac gibi gülen
ve merasimsiz ağlayan
ve ana avrat kufreden ki onlardır,
destanımızda yalnız onların maceraları vardır.

Kitapta okuduğum şiirleri hep kapakta resmi olan amca yazmıştır ya, nasıl bir hal içinde o sözlerin kağıda düştüğünü görmek mutlu ediyor insanı.

8 Mart Dünya Kadınlar Gününüzü kutluyorum

Picasso, Üç Kadın

Niobeweb'den gelen cevap...

Niobeweb'den biraz önce mailime cevap geldi. Cevap aşağıda, taktir sizin. Benim bu mail üstüne sormak istediğim bir tek soru var. Bir sıkıntı oluştuğunda tüm müşteriler otomatik olarak mail atan bir betik yazmak ne kadar zor? Bu sayede ben de en azından servis sağlayıcımın oluşan sıkıntıdan haberdar olduğunu ve üzerinde çalıştığını bilirdim. Neyse, ders çıkartmak lazım bu gibi durumlarda.

Merhaba Umut Bey,

Dün bir sunucumuzda bir arıza yaşadık, önce hatanın çözümü için çalışsak da sonrasında başarılı olamadık ve sunucuyu tahliye etmek zorunda kaldık.
Bu tür teknik sıkıntılar her zaman karşımıza çıkabilir, bu sıkıntıları bekliyor olsak, zaten gerekli önlemleri almaya çalışırız. Ancak beklemediğimiz ani bir problem karşımıza çıktığında bunun hakkında sizlere açıklamak yerine problemin çözülmesi için gerekli çalışmaların yapılmasını öncelikli tutmak zorundayız ki, sanıyorum siz de bunu tercih edersiniz.
Netice itibariyle siteniz şu anda çalışmaktadır, yaşanmış olan kesinti için sizden özür dileriz.
Kolay gelsin.

Ali AYEN
Niobeweb

Niobeweb ve Servis Sunamama...

İzmir'de konuşlu Niobeweb isimli şirketten iki senedir alan adı ve hosting hizmeti satın alıyorum. Hizmeti satın alıyorum ama hizmet alamıyorum. Bir iki şikayet e-postası attım fakat bir cevap alamadım. Ben de kendi sunucuları üzerinden bir müşterilerinin memnuniyetsizliğini internete sunmanın olara verilebilecek en büyük ceza olduğuna karar verdim. Bundan sonraki tüm mail trafiğimizi burdan yayınlayacağım. Buyrun biraz önce yolladığım e-posta.

Merhabalar,
Ben durakumut@hotmail.c.. kullanıcı adı ile Niobeweb’den iki yıldır alan adı ve hosting hizmetleri almakta olan bir müşterinizim. Bu hizmeti gidip yurt dışında bir irmadan değil sizden almamın nedeni, web hosting işinin memlekette yapılabileceğine olan inancım idi. Ne mi oldu? Bu inancımı yitirmek üzereyim. Efendim, sizin sunduğunuz hizmet süreklilik niteliği taşımıyor. Hizmetinizde kesintiler olabilir, fakat bunlar müşteriye önceden bildirilir. Müşteriye bilgi vermeden yönetim yazılımını değiştirmeniz üzerine de bir şikayet maili atmış idim sizlere, cevap gelmedi. Bundan önce de yönetim arayüzünden sizlere bildirdiğim ticket’lara (istek ve şikayetlere) dönmemenizden şikatçi olmuştum, zira bu ticketlar için geri dönülmeyecekse ben ne için yönetim arayüzünden size şikayet yazıyorum değil mi? Ve hatta hatırlarım, yönetim yazılımını güncellediğinizde benim kurduğum yazılımlar ve size bildirdiğim ticketlar da her nasıl olduysa silinivermişti. Bakın hatırlamaya devam ediyorum. Bir seferinde de index.htm’den index.html’e dönüvermiştiniz de gene sayfalarım çalışmamıştı. Şanseseri arkadaşlarım mail ile bildirmişlerdi sayfalarımın çalışmadığını. Bakalım bu mailime cevap gelecek mi?
Sonuç olarak sizinle yaptığım anlaşma sonucunda önümüzdeki 237 gün daha servis alacağım. Lütfen sunduğunuz hizmetlere biraz olsun özen gösterir misiniz?

Allah tamamına erdirsin...

Cumartesi gecesi, Allahın emri ilen Didem kızımızı Emrah oğlumuza istedik. Yalan olmasın kız tarafı pek nazlanmadı :). Aldık Didem'i Emrah'a. Zafer kazanmış ordunun kurmayları geçtiler fotograf makinasının karşısına. Buyrun zafer anı :)

Makarna Makinam

Hayatımda aldığım en süpper doğum günü hediyem desem politik olarak yanlış bir cümle olur, eminin. Hatta bana şimdiye kadar hediye alanlar bana "Kadir kıymet bilmiyor bu Umut hiç!" diyebilirler. Ama hakikaten süper bir alet. Makarna makinam. Ezgi ile İbrahim almışlar. Bu gün biz de üşenmedik aldıkları hediye ile çocuklara bir makarna yaptık. Daha önce blogdan yazmış olduğum makarna maceralarıma bir yenisini ekledik. Kesinlikle merdane ile açmaktan daha kolay değil, sadece ben değil Rabia'da denedi. En ufak bir hatada hamur yırtlılıyor. Yırttık bir kaç sefer, ama sonuç muhteşem oldu. Büyünce Ayvalık'ta İtalyan Restoranı açacak annem bana :) Dimi annecim?

Mesaj veren şiddet gösterisi, Barda

Şiddet üzerinden adalet sorgulaması yapmaktan yorulmadık mı? Anlaşılan Serdar Akar yorulmamış. Yanlış anlaşılmasın çok severim Serdar Akar'ı. Genç Sinemacıların gönlümüzdeki yerleri ayrı. Gemide, Türk sinemasında en sevdiğim beş film arasına girer. Dar Alanda Kısa Paslaşmaların replikleri ezberimde fakat güzel abim çok zor bir filme kalkışmışsın bu sefer. Genç çocukların hepsinin oyunculukları eksiksiz sırıtmakta. Dizi oyuncuları ile filmi ayağa kaldırmışız ama alıp götürememişsin. Nejat İşler'in performansı desteklenememiş. Filmdeki görsellik çarpmazsa, oyunculuk çarmazsa, kurgu çarpmazsa geriye verilen mesaj kalıyor ki o mesaj bu aralar çok moda. Şiddeti yaratan ve sebeb olan arasındaki adelet dileması. Biz bu "şahane hayatlarımızla" aslında alt sosyoekonomik sınıfın yarattığı şiddetin suç ortağı değil miyiz? Bilmem, sadece televizyonda seyrerek Irak'ta olanlarında sorumluluğunu üstlenmiyor muyuz? (Haneke'nin Saklı filmi miydi?) Bu arada filmin sonunda derin savcı karakteri de Kurtlar Vadisi atıfı hissettiriyor. Ha olmamış mı, olmuş. Ya içerde adamları temizlerken ilk vuranın Zeki Demirkubuz olması, çok manidar olmuş, çok. Ben son olarak sanat eseri üretimindeki temel soruya geleceğim. Serdar Akar'ın derdi ne? Ben bu filmde bu sorunun cevabını alamadım. Filmin duruşu Gemide filminin tam tersi değil mi? Orda sunulan nedensiz şiddetin bu filmde sosyoekonomik sınıf çatışması eksenine oturtulması olmuş mu?

Bu doktorayı delirmeden nasıl bitireceğim...

Bu aralar harıl harıl doktora tezimi yazmaktayım. Dün öğleden sonra başlayan haftasonu tez yazma maratonu arada 7 saatlik bir uyku arası verip bu öpleden sonraya kadar sürdü. Biliyorum bu günler iyi günlerim. Arada güzel uyku molalarım var. En azından Cuma akşamı başlayıp pazar gece yarısı bırakmıyorum. Ama iş beklediğimden çetrefilliymiş. Ben zannediyordum ki ileleme raporlarımdan kopyala-yapıştır ile şipşak tez ortaya çıkacak ama kazın ayağı öyle çıkmadı. İnsan rahat edemiyor. Teker teker makalelere tekrar bakıyor. Bu amcalar yeni birşeyler yazmışlar diye kontrol edilmesi gerekiyor. Bu doğru makalemi, yoksa herkesin refarans verdiği ana bir makale var da ben yanlış bir yayına mı referans veriyorum diye paranoyalar oluşuyor. Referans verilemeyen ama okunmuş makalelere hüzünlü gözlerle bakılıp, yoksa yoksa bunlardan da mı birşeyler yazsaydım diye hayıflanılıyor. Bir türlü konuyu anlatmak için kurulan anlatım kurgusundan emin olunamıyor. Arada tüm sectionların yerleri değiştirme isteği geliyor insanın üstüne. Böyle durumlarda eller hemen klavyeden çekilip bir sigara yakılıyor. Kayışı sıyırmasına ramak kalmış zihnin sakinleşmesi bekleniyor.
Neyse efendim, saat 3 - 4 gibi ölmicem mi ben canım diyip bıraktım yazmayı. Önce bir Mogan'a gideyim, göl havası iyi gelir, iki fotograf çekerim derken, bir baktım ki ev hanımlığına başlamışım. Önce çamaşır, sonra ütü, derken bir baktım takmışım fişe elektrik süpürgesini, evi süpürüyorum. Bu arada da Ezgi Babam ve Oğlum seyrediyor içerde. Arada onun yanına gidip filmin en ağlak sahnelerinde 3-5 damla da göz yaşı katıyorum hikayeye. Yalan değil vallaha, ikinciye seyrederken de ağlıyormuş insan. Hele o hastanane sahnesi yok mu Çetin Tekindor'un, insanın yüreklerinin yağları eriyor. Konuyu dağıtmayayım. Ev işleri de bitince oturdum google'ın başına. Söyle bana yüce komputer dedim, nedir bu zor olan doktora tezi yazma mevzuunda. Ha tabi ingilizce sordum ki komputer (google) anlasın.what is hard about writing a phd dissertation?. Erinmedi cevapladı saolsun. gelen sitelerden bir tanesinin adı şahaneydi. I did a phd and did not get mad. (Doktora yaptım ve delirmedim). Pek güzel değil mi? Umut fakirin ekmeği. Tam ilk karikatüre gülerken ikincisini gördüm. Buyurun o da aşağıda. Bu arada ne mi dinliyorum. Ortaçgil'den "Bu iş çok zor Yonca" :)

Türkçesi, doktoranın nasıl yapılması gerektiğinin öğremenin tek bir yolu vardır,o da doktora yapmak. Buyüzden hiç bir öneri de işe yaramaz.

International Color Awards

Geniş bir destekçi gurubuna sahip online fotograf yarışması International Color Awards'ın geçen sene kazanan fotograflarına bu linkden ulaşılabilir. Güzel fotograflar var.

Dönüş yolu...

Fotograf gelirken çekilmişti ama ben dönüyorum artık. Sabah 9:30'da New York'a doğru yola çıkıyorum. Oradan da İstanbul. Kısa, yoğun bir seyahat oldu bu sefer. Napalım.

Oğlan çocukları büyümez...

Oyuncakları pahalılaşır. Amerikadayım. Alışveriş çılgınlığım sürüyor. Kendime en yeni modelinden bir iPod shuffle ve 250Gig bir laCie bir hard drive aldım. Çok mutluyum çoook. Yep yeni oyuncaklarım var benim.

Ankara'yı niye seviyorum?

İnsan memleketini niye sever, başka çaresi yoktur da ondan. Amma biz biliriz ki bir yerde mutlu mesut olmanın ilk şartı orayı sevmektir. Burayı seversen burası dünyanın en güzel yeridir amma dünyanın en güzel yerini sevmezsen orası dünyanın en güzel yeri değildir.

Evet Vizontele filmindeki Altan Erkekli'nin repliğinde haklılık payı yok değil, biraz başka çaremiz yok diye seviyoruz Ankara'yı. Ama bana kalırsa asıl hikaye şöyle: Ben sevdiklerimin olduğu yerleri seviyorum, sevdiklerim ile yaşadığım, anılarım olan yerleri seviyorum. Balıkesir'i çok seviyorum. Milli Kuvvetler'i, gar binasını, 6 Eylül Pasajını hiç birşeye değişmem. Eskişehir'i galiba Eskişehirlilerden daha çok seviyorum. Lisede, ilk gençliğin en deli zamanlarında ordaydım. Şimdi etrafımda dostum dediğim insaların çoğu ile Eskişehir'de tanışıp, orada büyüdük. Kılıçoğlunda sinamaya gittik, suboyunda içki içtik.
Ankara mı? Hah şimdi ona geliyorum. Ankara'yı seviyorum, çünkü son 13 senedir sevdiklerimle bu şehirde yaşıyorum. Nerden çıktı bu yazı? Bugün iki araba 8 kişi karları yara yara Eymir'e gittik. Bembeyaz bir Eymir, balık ekmek, bira derken bu aklıma geldi. Seviyorum bu kenti. Sevdiklerimle bu kentte yaşamayı.

Hayatımızdaki Azizler

A Guide to Recognizing Your Saints bir New York hikayesi. Sundance'de bu sene en iyi yönetmeni almış. Yönetmen öz yaşam öyküsünü önce kitaplaştırmış, daha sonra da sinemaya aktarmış. İnsana dair bir hikaye. Tepeden bakıldığında New York'un kenar mahallelerinde yokluk, yoksulluk, şiddet ve eğitimsizlikten kaçan yazarın kendi iç hesaplaşması olarak görülebilecek filmde parça parça bir çok hikaye vardı. Baba oğul, anne oğul, ergenlik ilişkileri üstüne bir sürü ufak tefek plan. Filmde en çok sevdiğim bölüm yukarıda fotografı olan anne ve oğulun uzun uzun konuşması oldu. 15 sene sonra baba evine dönen oğluna özlemini dile getiren anne. Çok etkileyici idi.
Düz bir çekimle sizi melankoniye gark edebilecek bir hikaye kurgu teknikleri kullanılarak seyirciden yeterince uzaklaştırılmış. Oyunculuk çok güzel kotarılmış. Özellikle filmin uzun bir kısmında filme egemen olan ergenlik çağındaki veletler işlerini iyi yapmışlar. Nette okudum bir çok yazı Antonio'u oynayan elemanın oyunculuğunu beğenmiş ben se anne ve bababın oyunculuklarından çok etkilendim. Kadın filmin başındaki annenin Dito'ya telofon ettiği sahnede çok üst düzey bir oyunculuk ortaya koydu.
Neyse, film dün itibarı ile Ankara'mızı terketti. İzlemeyenlere DVDsinde oldun seyretmelerini öneririm. Amerikan Bağımsız Sinemasını seviyoruz.

Dışarda kar yağıyor...

...dışarda
kar yağıyor hava
çelik bir ustura gibi soğuk

"hava çelik bir ustura gibi dışarda kar yağıyor zemherinin en acımasız günleri dışarda kar yağıyor öyle masallardaki gibi incecikten ya da lapa lapa değil döne döne buram buram dışarda kar yağıyor hava ustura gibi soğuk minicik elleriyle üşümüş ayaklarını ovuşturan çocuk geceleyin araba vapurunda ürkek gözlerle biletçiyi kolluyor dışarda kar yağıyor morarmış ellerini ısıtmaya yetmiyor nefesi kimi kimsesi gidecek bir yeri yok dışarda kar yağıyor sırtında paltosu yok dışarda kar yağıyor ayağında pabucu yok dışarda kar yağıyor hava soğuk çok soğuk çok bugün yılın bir çocuk günü olabilir bu yıl dünya çocuk yılı olabilir onun bunlardan haberi yok üşümüş acıkmış sıcacık bir çörek gibi güneşi düşlüyor sevilmemiş bilinmemiş unutulmuş dışarda kar yağıyor"

Ünol Büyükgönenç

Bir makale taslağı daha hazır...

Makale yazmanın en sevdiğim anı bu. İlk tam taslağı bitirdiğim an. European Conference on Modelling and Simulation 2007 için hazırladığımız makalemizin de ilk taslağı yenice bitti. Bunda sonrası düzeltmeler. Neyse efendim saatlerin sabaha doğru hızla devrildiği şu saatte, uyku vakti gelmiş, hatta çoktan geçmiştir...

Günlerimiz...

Savrulan yapraklar gibi

Akıp giden günlerimiz
Cenaze törenlerinde
Sessiz sitemsiz

Toprağın bol olsun İsmail Cem

Makarnanın Öyküsü

2 Kişi için Malzemeler:
Bir bardak un
Bir yumurta
Az sıvı yağ, az tuz
Yapılışı:
Malzemeler ile makarna hamurunu hazırlayıp bir güzel yoğurunuz.
Bir saat kadar hamuru dinlediriniz.
Dinlenmiş hamuru merdane ile kartpostal kalınlığında açınız.
10-15 dakka açılmış hamuru dinlendiriniz.
Açılmış hamuru rulo yapıp, 5 mm kalınlığında doğrayınız.
Herbir ruloyu elinizle özenerek açınız ve makarnanızı bir saat kadar kurumaya bırakınız.
Daha sonra makarnalarınız kaynamış suya atıp 5 dakkika pişirdikten sonra süzüp, sıcak su ile durulayınız.
Son olarak pişen makarnalarınız sıcak bir kaba boca edip, dilediğiniz yağ, baharat ve soslar ile zenginleştiriniz.
Afiyet olsun.
NOT: Tarifi de kafadan yazabildiğime göre artık bir makarna ustası sayılabilirim. He he :)

Masala inanmayan gerçeğe inanır mı?

Murathan Mungan'ın Lal Masallar kitabını okuyorum. Bloga iki satır karalamak için sonunu bekleyemedim kitabın. Çok beğendim, bir an önce paylaşmak istedim. Kitap şiirsel, ahenkli bir dil ile sevda masalları anlatıyor. Masalları ayrı güzel, anlatımı ayrı. Bir yandan gelenekselin tadını sunarken masallar, bir yandan çağdaşınız gibi sorular soruyor size.
Kitabın galiba en etkileyici bölümü şu;"Anlatsam inanmazlar oğul, masal derler, masala inanmazlar, masalı yalnızca dinlerler sanki hakikati bilirmiş gibi. Sanki hakikatin sırrına ermiş gibi. Masala inanmayan gerçeğe inanır mı?". Siz ne dersiniz?

Web2.0, neden blog yazıyoruzun devamı...

Radikal İki'de Fulya Apaydın'ın yazıdığı İmdat yazısı ile başlayan "Blog yazmak iyi birşey midir?" tartışması, geçen hafta gene Radikal İki'de yayımlanan İmdat Değil Yaşasın! başlıklı yazı ile devam etmişti. Geçen haftaki yazıda ilk defa Web 2.o telaffuz edilmiş ve Habermas'a atıfta bulunulmuş ve konu biraz daha akademik bir düzleme çekilmişti. Ama hala karşımızda biz sosyalbilimci olmayan fanilerin anlamasına müsade eden bir yazı vardı. Bu hafta tartışma aynı hızı ile devam ediyor. Radikal İki'de bu hafta yayınlanan yazının adı İnternet ve Proleter Kamusal Alan. Yazı benim anladığım kadarı ile web2.0 olayının yaşasın denecek bir tarafı yoktur demeye çalışıyor fakat içindeki atıflardan ana fikri seçmek oldukça zor. Okuyun, size de hak vereceksiniz bana. Misal ben Oscar Negt, Alexander Klug, Hansen, Fraser isimlerini ilk defa bu yazıda duydum.

Pazar keyfi...

Pazar keyfi mi demiştim? Muffinlerim fırından çıktı, kahvemi yaptım. Deymeyin keyfime. Taze baklamı pişirdim. Makarna için hamur yoğurdum. Kendileri dinlenmekteler. Akşam için de taze makarna yapacağım. Becerebilirsem. Pazar günü, mutfak günü, en sevdiğim gün :)

Yazılım Dünyasından Bloglar

Yazılm dünyasından iki tane sürekli takip etmeue çalıştığım blog var. Bunları yan tarafta bağlantılar listesinde görebilirsiniz. Joel Spolsky ve Eric Sink. Erik son yazısında beni okuyorsanız, muhtemel şu blogları da düzeli okuyorsunuzdur demiş. O bloglardan bazılarına daha önce denk gelmeme rağmen hiçbirini düzenli okumuyorum. Madem Erik okunası diyor, en azından linkerini bir kenara kaydedelim de unutmayalım. Mike, Steve, Jeff, Ian, Scott, Roy, Dharmesh, Larry.

İki film ile Amerika'dan kesitler

Amerikan hayat tarzı deyince, bize sürekli Holywood filmlerinde sunulan, bol ışıklı, bol kahramanlı, bol bayraklı, jan janlı modele karşı genel bir antipati sahibiyiz. İster istemez dünyanın şu anda içinde yaşadığı durumu, Irak'ı, Afganistan'ı, Somali'yi Amarikan hayat tarzı ile ilişkilendiriyoruz. Yalan mı? Yok hayır bir antipatimiz yok ise genelde bir haranlığımız oluyor, büyük arabalara, büyük evlere, büyük porsiyonlara.
Bir de Amerika'da sadece nüfus sayımlarında adam yerine sayılan milyonlar var. Pazar kahvaltılarına ailecek IHOP'a gidenler, akşam yemeklerinde 3. sınıf dinner'ı dolduranlar. Garip ilgi alanları ile bir ömür oyalananlar.
Geçen hafta içinde Little Children ve Fargo'yu seyrettim. İki film de bildiğimiz kahraman Amerikalılar dışında karakterlerle doluydu. Little Children'da ki park planındaki kadınlar, oğluna nashiat eden yaşlı anne, okuma kılübündeki yaşlı teyzeler. Ne muhabbeti yapıyorlardı parktaki kadınlar, anımsayın;

biri: "Gecen gün seks yaparken uyuya kaldım, çok utandım. "
diğeri: "Oh tatlım üzülme her zaman olabilir bu"
yine biri: "Ama kocama anlattğımda farkına varmadığını söyledi"
öteki: "Biz bu soruna çözüm bulduk. artık salıları saat 21,00 de sex yapıyoruz"

Fargoda da kadın polise bayıldım. Kocası ayrı bir değişikti. Pullar için resim yapan, buz tutmuş gölde balık tutan, sabahın köründe kalkıp karısına yumurta pişiren değişik insan. Fargo tabi ki Little Children'a göre bambaşka bir filmdi. Karakterlerin hepsi karikatör gibiydi fakat genede temelde sunulan karikatör Amerikan orta/alt gelir grubunu temsil ediyordu.
Neyse efendim, hayranlık ve nefreti bir yana bırakırsak, evet, bizden farklı yaşanan hayatlar, algılanan dünyalar var. Bu hayatın farlılıklarını, zenginliklerini kah sinemanın büyüsü ile filmlerden, kah gittiğim zaman tanıştığım insanlardan anlamaya çalışıyorum. Başka olanı keşfetmek güzeldir ya.

Google SketchUp...

Şamil bir yazı yazmış Google SkechUp ile ilgili. Ben de merak edip indirdim. Arada bir hakikaten lazım oluyor. 3 boyutlu veya 2 boyutlu olsun Paint'de mi çizsem, ya şimdi AutoCAD ile kim uğraşır, yok bir de PaintShop Pro mu vardı derken her seferinde karın ağrısı oluyor çizmek istediğimiz skeçler. Google'lın derdi iki sörf yaptığım kadarı ile sadece kolay çizilecek bir araç yaratmak değil aynı zamanda çizilen modelleri paylaşacak bir de ortam sağlamak. İnsanlar koyulmuşlar çalışmaya. Ünlü binaları çizenler mi ararsınız, kendi evini çizenler mi, paylaşmaya başlamışlar çizdikleri skeçleri. İzleyelim bakalım bu işin sonu nereye gidecek. Ben mi? Ben sadece iki duvar üç pencere bir de sofa koydun skeçime. Buyrun.

İmdat değil yaşasın!

Bu Pazar Radikal İki'de Fulya Apaydın'ın yazıdığı İmdat yazısına İmdat Değil Yaşasın! başlığı ile bir cevap yayınlandı. Yazı blog yazma işine başka bir pencereden bakıyor. Tavsiye olunur.

Cygwin, betik dilleri ve Gebze yolculukları...

Ulusoy ile yapılan Gebze yolculuklarının her birinde isteyip de bakmaya zaman bulamadığım teknolojiler (oyuncaklar) ile oynama fırsatı veriyor bana. Malum 5 saat git, 5 saat gel. 10 saat de güzel bir mesai :). Ben uzun zamandır Total Commander fanıyım. Total Commander, Norton Commander, Windows Commander geleneğinin son temsilcisi olan bir file browser. Windows Explorer'a göre üstünlükleri saymakla bitmez. Kesmesi, yapıştırması, arama yetenekleri, multi rename'i ile yıllardır gönüllerimize taht kurdu. Zannedersem üç sene oldu, iş yerinde bir proje vesilesi ile ilk kez yıllarını unix'e vermiş, unix shell'lerinde harikalar yaratan, vi'da kod yazan, shell'den debug eden insanlar ile tanıştım. Unix dünyasının scripting'e -betik dillerine- olan yetenekleri beni çok etkilemişti. O zaman bu zamandır, ufak ufak ben de bulaşmaya başladım betik işine. Önce biraz shell scripting, bash olsun cshell olsun derken geçen sene miydi biraz da Python bakmıştım. Sonra gene bir proje vesile ile beraber çalıştığımız başka bir kurmdan arkadaşların Windowslarında unix shell'leri kullandıklarını farkettim. Cygwin. Evet dedim artık Windowsumdan vazgeçmeden unix'in gücünden faydalanma günün yakındır Umut. Evet Total Commander muhteşem ama bir yaptığını bir daha yapmak istediğinde senin için yapıvermiyor. Ama bu tekrar tekrar yaptığım işler için betikler yazarsam bunları müteakip seferler rahat rahat kullanabilirim. Laptop'a kurdum Cygwin'i. Gel zaman git zaman üç beş bash betiki yazdım, anlıyorum iş ilgi istiyor. Hem betik dillerinde rahat olacaksın, hem yazdıkça elinde birikecek kod ki copy paste ile daha kolay hızlı yeni işler yapacaksın. Dedim Umut fırsat bu fırsattın, bash cshel l iyi hoşta bak alem Python diyor, Perl diyor, Ruby diyor, bunlara bir baksan. Bu Gebze seyahatimi fırsat bilip bu dillere baktım. Örnek kodlar yazım hanginin benim ağız tadıma uyduğuna karar vermeye çalıştım.
Burda uzun uzadıya bu dillerin karşılaştırmasını yapmak istemiyorum ama kısaca üçü de hemen hemen (ortalama bir kullanıcı için) aynı yeteneklere sahip. Geriye de ağız tadı, estetik falan kalıyor. Perl'e şöyle bir baktım, tam hacky. Karman çorman bir syntax'i var. Anladım ki C++ için yanıp tutuşanların pek seveceği bir betik dili. Benim hastalığım ise C++ değil ADA95 ki ADA95 okunmak için tasarlanmış bir dildir. Yazdığım her ADA koduna hayran oldum şu ana kadar. Çok güzel, çok okunaklı geldi bana. C++ ile kodlamaya ADA'dan sonra başladım. C++ bir çok yönüne hayran kalmak ile birlikte hala syntax'ini sevemedim. Bu durumda Perl bana göre değil. Geriye Python ve Ruby kaldı. Ruby pure object oriented bir dil. Python'a göre daha yetenekli gözüküyor ama ben sadece altı üstü 20-30 satırlık betikler yazabileceğim, sonradan baktığımda anlamak için zorlanmayacağım bir dil arıyorum. Dil de yetenekleri arttıkça beklendiği üzere öğrenmesi zorlaşıyor. Karmaşıklaşıyor. Python hem biraz daha okunaklı olması hem prosedürel programlamaya izin vermesi nedeni ile benim birincim oldu. Tabi kararımdaki en büyük etki duygusal. Üçünde de ufak kodlar yazdım, kendimi en çok Python yazarken rahat hissettim. Şimdi sıra dile biraz daha haim olmaya geldi. Yolda ADA kodlarını okuyup, kod metriği toplayan betikler yazdım. Yok efendim kaç satır kod var, kaç satır comment var, yok kaç tane if var. Çalışmaya (yeni oyuncağımla oynamaya) devam.

Blog yazmak üzerine

Radikal İki'de bugün çıkan İmdat! başlıklı yazı ve yazının sordukları üstüne biraz düşünmek ihtiyacı hissettim. Brown University'den Fulya Apaydın kaleme almış yazıyı. Bakın ne diyor?

Herşeyi ama herşeyi gösteriyoruz. Pişirdiğimiz yemekleri, büyüttüğümüz çocukları, dizdiğimiz boncukları, karımızı, kocamızı, sevgilimizi, yediğimizi içtiğimizi, gezdiğimizi, eğlencelerimizi, dostluklarımızı, kutlamalarımızı, düşündüklerimizi, isteklerimizi, arzularımızı, hayalkırıklıklarımızı... Her şeyi ama herşeyi... Herkesin elinde kendi isteği ile edindiği bir büyük birader gözü, sadece kendimizi gözetlemekle kalmıyor, başkalarının da bizi gözetlemesini istiyoruz. Üstelik göstermek istediklerimizi, başka gözelerin onları görmesini istediğimiz bir biçimde üzerinde oynadıktan sonra piyasaya sunuyoruz. Başka bir deyişle, başkalarının beğenisini önceden hesaplıyor, ona göre kelimeleri, görüntileri ve sesleri seçiyoruz.
Merak diyorum da, eskiden insanlar gözetlemeye ve gözetlenmeye bu kadar hevesli miydi? Birkaç yüzyıl evvel dijital kameralar yahut webloglar yoktu, evet. Fakat buna benzer bir gösteri mekanizması orta sınıfın hayatına bu denli hakim olmuş muydu hiç? Kafamda pek çok soru var. Neyi göstermeye çalışıyoruz? Neyi kanıtlamaya çalışıyoruz?
.....

Ben hep olumlu tarafından baktım blog işine. Eskiden dedim kendi kendime yazarların günlükleri kıymetli idi. Neden? Onların günlüklerinin hem sanatsal hem de ticari bir değeri vardı, basılıyordu satılıyordu da ondan. E iletişim artık daha otonom. Bağımsız. Herhangi bir üretinizi, yemek olur, boncuk olur, sevinciniz olur, hüznünüz olur, birileri için ne ticari ne de sanatsa bir değer ifade etmesine gerek kalmadan yayınlayabiliyorsunuz. Bu üreti ve yayın zenginliği getiriyor ki, bu aralar bir çok bilgiye ya bloglar üzerinden yada gene bağımsız olarak işetilen wikiler üzerinden ulaşıyoruz. Ekşi sözlük sevmeyenimiz wikipedya sever, blogger'a kızan myspace'e koşuyor. Buraya kadar zaten bir sıkıntımız yok. Ama niye bu kadar yazıyoruz ki? Nedir bizi gözetlenmeye iten? Ben gene nacizane, eskiden günlük yazanlar, yani mühim insanlar niçin yazmışlar diye soruyorum kendime. Bakın Oğuz Atay ne diyor Günlük'ünün başında.

Kimse dinlemiyorsa beni -ya da istediğim gibi dinlemiyorsa- günlük tutmaktan başka çare kalmıyor. Canım insanlar! Sonunda bana bunu da yaptınız.

Bunu okuyunca bana daha bir doğal geliyor blogların, youTube'lerin popülerliği. Tam da bunu aramıyor muyuz blog yazarken. Bir beni dinlesin. Bir önceki paragrafda da belirttiğim gibi artık Oğuz Atay olmam gerekmiyor bunun için. Umut Durak olarak da bu çok kolay. İlkokuldan beri niçin kompozisyonlar yazdırıldı bizlere. Bugün güzel güzel bloglar yazmak için değil mi? Birilerine kendimizi, ürettiklerimiz, üretemediklerimizi, olmak istediğimiz gibi veya bizi görmelerini istediğimiz gibi sunabilmek zenginleştirmez mi bizi? Gene aynı örnekten devam edeyim. Oğuz Atay, günlüğündekileri yazarken hiç mi düşünmemiştir nasıl görülmek istediğini. Sanatsal üretimin -ki bloglar ve youTube, flickr gibi çoklu ortam paylaşılan alanlarda sunulanların sanatsal üretim olup olmadığı ayrı bir tartışma konusudur, ama ben onları "bir" çeşit sanatsal üretim kabul edeceğim izninizle- kaynağı nedir? Resim derslerinde resim yapıp öğretmenlerimize göstermek gibi, şimdi de fotograf çekip devientArt'a koyuyoruz. Evet sorunun bir yanıda siber kimliğimiz gerçek kimliğimizden farklı mı? Ben bu sorunun son yıllarda artık siber kimliğimiz, gerçek kimliğimizin bir parçası mı?'ya evrildiği inancındayım. Siz ne dersiniz?

Rüya ile tasvir aynı şeydir...

Derviş Zaim'in son filmini seyrettim az önce. Cenneti Beklerken. Rüya ile tasvir aynı şeydir diyerek başladı film. Eşini ve çocuğunu kaybeden bir nakkaşın 17. yüzyıl Osmanlısının taht kavgaları içindeki hikayesi. Vardı sağında solunda daha güzel yapılabilirmiş dediğim yerler, ama gerek görselliği gerekse replikleri ile gönlüme taht kurdu.
Derviş Zaim, Orhan Pamuk'un yazarlar için kullandığı nakkaş gibi romanı işlemek tabirini film için uygulamış. Film tam bir sanat erbabının elinde özene bözene hazırlanmış hissi uyandırdı bende. Her karesi düşünülmüş. Her karesine özenilmiş. Özellikle minyatürün filmde hissettirilmesi çok başarılı kotarılmış. Gerçek ve minyatür tüm film boyunca iç içe. Bazem aynı olan içinde farklı bölgeleri paylaşırken, bazın zaman içinde görüntüyü birbirlerine bırakıyorlar. Planlar arasındaki geçişler de beni vurdu. Özellikle filmin sonunda anadoludaki handan İstanbul boğazına değişen bir sahne vardı ki ayakta alkışlamak istedim.
Filmin müzikleri Rahman Altın tarafından yapılmış. Filmin atmosferine uygun, özgün bir çalışma olmuş. Umuyorum bir albüm halinde yayınlanır da gene dinlemek fırsatı buluruz.
Son olarak da filmden sevdiğim üç replikleri sıralamak istiyorum.

Cihana hem adalet, hem güzellik lazımdır.
Resim hem yapanın, hem bakanındır.
Sen baktığım tek suretsin... Gitme!